Los van de beperkingen die de ietwat onervaren cast oplegt kan je Adrift omschrijven als niets minder dan een psychologische en hyperrealistische nachtmerrie. Mede door de waargebeurde feiten die eraan ten grondslag liggen. Hij doet daarbij denken aan Open Water, het duikersschrikbeeld waarop we goed twee jaar geleden getrakteerd werden. Helaas liet regisseur Chris Kentis toen te veel mogelijkheden onbenut om de prent overdonderend te maken. Hoe onervaren zijn collega Hans Horn ook is, Adrift doet je sidderen en wanhopen en zorgt voor een spectaculaire comeback van een sinds Jaws en zijn vrienden op sterven na dood hoofdpersonage: water.
De plot is even simpel als angstaanjagend. Nadat een surfuitstapje vijf jaar geleden ietwat misliep, houdt de jarige Dan, hunk van een groep oude kennissen, een reünie om de draad van weleer op te pikken. Intussen heeft het ene koppel al een kindje, lijkt het andere koppel hen niet ernstig te nemen en Dan zelf heeft het helemaal gemaakt en nodigt hen samen met zijn meest recent veroverde bimbo allemaal uit op zijn reusachtige zeiljacht. Alle wederzijdse plagerijtjes worden snel vergeten, het zestal en de baby bevinden zich immers in het zonnige Mexico waar het water azuurblauw is, de zon brandt en de wind in de zeilen zit. Wanneer ze besluiten een plons te nemen, brandt echter de hel los. Dan is immers vergeten het laddertje uit te laten, toen hij besloot het angsthaasje Amy mee het water in te nemen.
Wat volgt is een paniek-in-het-waterfilm om van te snoepen. Verwijten worden heen en weer geslingerd, de schuld wordt op elkaar afgeschoven, de baby huilt om hulp en even vastberaden als kansloos wordt er naar oplossingen gezocht. Voortdurend wil je de protagonisten te hulp snellen, omdat die hulp o zo eenvoudig lijkt; het aanbieden van een klein laddertje. Wanhoop was nog nooit zo eenvoudig, lijkt het. De hoofdpersonages raken zichzelf volledig kwijt door de paniek die hen onherroepelijk overvalt en de eenvoud van de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt. Bovendien is de baby van Amy en James eenzaam achtergebleven, huilend om wat eten. De chaos is compleet en bovendien raakt het zestal meer en meer onderkoeld en vermoeid.
Adrift kwam in enkele andere Europese zalen uit als Open Water 2, het vervolg dus op de in Blair Witch Project- stijl gefilmde prent over een duikerskoppel dat door een verkeerde telling op hun begeleidende boot alleen in het water achterblijft, enkel vergezeld door een school hongerige haaien. Samen met de op homecamera gefilmde opening, die meteen de aanzet geeft voor met pret gepaard gaand drama en ontzetting, zien we in het vervolg op Open Water nog enkele andere verwijzingen en overeenstemmingen. Naast het decor komt ook het plotse gewriemel aan de voeten terug, de heen en weer geslingerde verwijten, de niets vermoedende boten die voorbij komen gevaren, kortom angstige verwarring en wanorde alom. Ook de oerinstincten blijven niet onaangeroerd en naast een weelderig en mondain zeiljacht om duimen en vingers bij af te likken worden een mesje en het zeldzame textiel rond de bruingebrande babes en adonissen plots van levensbelang. Net die tegenstrijdigheid zorgt voor een paranoïde sfeer om U tegen te zeggen.
Toch verschilt deze prent van zijn voorganger. Hans Horn had iets meer middelen ter beschikking om extra spanningselementen toe te voegen en doet dit, door handig met muziek, camerastandpunt en karakterschetsing om te gaan, uitstekend. Bovendien beschikt hij over een uitgebreider arsenaal aan personages, wat de mogelijkheden voor onderlinge spanningen erg doet toenemen. Gaandeweg komen er meer en meer onderhuidse irritaties bovendrijven, zowel uit het heden als uit het verleden. De voorgehouden schijn van sommige personages verdwijnt even gestaag als de veerkracht van de dobberende en schijnbaar kansloze protagonisten. Horn zet zijn ontluikend talent als thrillerregisseur hier dik in de verf. De stiltes tussen elke hoog oplaaiende discussie zijn akelig en doen ongemakkelijk aan voor de kijker. Als die wat oncomfortabel in zijn zetel begint te schuiven, wordt door iemand van het zestal telkens weer een nieuwe, schier onmogelijke oplossing voorgesteld, met steeds dramatischer gevolgen.
Daarenboven lijkt Hans Horn in Adrift een steeds acuter verschijnsel bij jongeren te willen blootleggen. De personages doen maar, zijn immers op reis en vergeten de immense verantwoordelijkheden die ook een bootreis met zich meebrengt, ze vergeten zelfs het baby’tje. Alleen Amy draagt voldoende verantwoordelijkheid, maar heeft wel een jeugdtrauma in het water nodig om de o zo logische en levensnoodzakelijke reddingsvest aan te willen hijsen. De anderen lijken niet te hebben geleerd uit wat er in de proloog gebeurde en gaan naïef hun eigen gangetje. Op het vaste land hoef je uiteraard maar de gsm te nemen en de dichtstbijzijnde hulpdiensten te bellen. In open water mag je hopen dat de oceaan je gunstig gezind is, zo niet zijn paniek en onrust zonder meer fataal en dat word in Adrift wel erg angstaanjagend en pijnlijk duidelijk gemaakt.
Toch kent de film uiteraard ook zijn mankementjes. Hans Horn kon weliswaar rekenen op een jonge cast maar niet iedereen is daarom even veelbelovend en talentrijk. Al zouden personages die maturiteit uitstralen maar tegelijkertijd een laddertje vergeten uit te slaan uiteraard ook niet al te geloofwaardig zijn overgekomen. Mooi vanbuiten maar vooral heel naïef vanbinnen zijn de ordewoorden voor onze zes zeilvrienden. Zo is cru gesteld zelfs de baby hen zowaar nog te slim af door rustig aan boord te blijven… Niet alleen de acteerprestaties komen soms nogal goedkoop over, ook de finale is net iets te voorspelbaar. Hierin moet Adrift haar meerdere erkennen in haar voorganger Open Water, die afsloot met een vloedgolf aan paniek en ellende en de generiek ijzig koud en stil liet afrollen. Toch slaagt de prent er wonderwel in de kijker anderhalf uur te doen knarsen van de spanning.
[START INFO]
Titel: Adrift
Genre: Psychologisch drama
Speelduur: 94 minuten
Regisseur: Hans Horn
Cast: Susan May Pratt, Rcihard Speight Junior,
Niklaus Lange, Ali Hillis, Cameron Richardson, Eric Dane
[END
INFO]