MIAMI VICE

Er schort iets aan de cast en aan het ietwat clichématig scenario, maar ervaren rot Michael Mann lost het als regisseur visueel zo meesterlijk op, dat Miami Vice een parel van een blockbuster geworden is. Wie HEAT, The Insider en Collateral op zijn cv heeft staan, weet uiteraard hoe je een bloedstollende politieprent moet schieten en waar en wanneer de juiste spanningselementen in te bouwen. Geen flamingo’s maar speedboten, geen mediterrane kleuren maar een pikzwart Miami en geen 80’ hits maar een door John Murphy prima uitgekiende score.  Miami Vice is verre van een eenvoudige remake, blaast je bij momenten van je stoel en ziet er adembenemend mooi uit. Al kent de film enkele door de visuele pracht verbloemde jammerlijkheden.

Nog voor je het goed en wel beseft, wordt je als het ware de film ingeslingerd. Jay - Z rapt er lustig op los en de kijker bevindt zich middenin een schaduwopdracht in een zwoele nachtclub. Sonny Crocket (Colin Farrell) en Rico Tubbs (Jamie Foxx) houden alles in de gaten en laten in deze openingssequens meteen blijken waarvoor ze staan. Tubbs laat met een vertrokken wenkbrauw niets aan het toeval over en houdt de boog steevast gespannen. Crocket laat de teugels vieren, rekent op zijn collega die vooral in zíjn schaduw opereert en gaat aan het versieren bij elk meisje dat zijn pad kruist. Het nachtje loopt niet al te best af en de schuldige neonazibende blijkt een soort dekmantel te zijn voor een zuidelijker gelegen drugslabyrint. Deze handelt vanuit de Triborder Region, het gebied in Zuid-Amerika waar Paraguay, Brazilië en Argentinië elkaar treffen. Ook in het niet-filmische leven gaat deze grensstreek bij FBI en CIA door voor het Mekka van alle denkbare trafieken.

Het duo krijgt de opdracht te infiltreren in deze wirwar van cocaïne, wapens en vooral veel speedboten. Het komt erop aan de crimineel Arcàngel de Jesus Montoya en diens naïef schoothondje José Yero te klissen. Tubbs houdt zich strikt aan de regels maar wanneer Crocket bij de eerste deal kennis maakt met de exotische Isabella (Li Gong), begint hij zichzelf te verliezen in een tweestrijd tussen zijn rol als crimineel en die als flik. Isabella blijkt namelijk ook de maîtresse te zijn van Montoya en net als de jaloerse Yero laat die zijn pronkbabe niet zo maar glippen voor de eerste de beste ‘zakenrelatie’ uit Miami. Tubbs en dus vooral diens partner Crocket begeven zich op die manier op alsmaar gladder wordend ijs en ook hun privé-leven loopt meer en meer gevaar. Deals moeten voortdurend worden bijgesteld omwille van het heen en weer geslinger van niet al te respectvolle woordenwisselingen en een stilaan uit de hand lopend wantrouwen.

Wie na de opening vermoedt dat hij een afkooksel van The Fast and the Furious of Exit Wounds voorgeschoteld gaat krijgen vergist zich schromelijk. En het moet gezegd, dat is de verdienste van Michael Mann. De cast past prima in het plaatje van sex, drugs & guns waarin Mann weinig plaats ziet voor uitgekiende dialogen. Je vergeeft het Jamie Foxx dus graag dat hij zijn gezicht iets te vaak samentrekt van de spanning om cool en professioneel over te komen. Bovendien kan hij het niet laten om te pas en te onpas een coole oneliner te poneren die hij allicht heeft opgestoken uit zijn R ’n B bestaan. Je vergeeft het Colin Farrell dat hij niet over Don Johnson’s charme beschikt en bij het playen van de eerste de beste barmeid niet al te geloofwaardig overkomt. En ook bij Gong Li is de aannemelijkheid soms ver te zoeken bij het horen van haar stokkende Aziatisch accent terwijl ze in het scenario Zuid-Amerikaans en keiharde zakenvrouw is. Maar ook haar vergeef je het, want bij tijden komen er weer flarden boven van haar oogverblindende verschijning uit 2046 en Memoirs of a Geisha.

Het is bijgevolg duimen en vingers aflikken bij sommige scènes. Geniet met volle teugen van de erotische spanning op een tocht per speedboot richting Cuba. Dit is Mann ten voeten uit. Twee personages op enkele minuten van een stomende seksscène, samengepakt in racetuig, overgeleverd aan een magistraal geschoten oceaanlandschap. De dialoog mag dan oppervlakkig zijn, het vervolg voorspelbaar en beide acteurs ietwat onbehendig ondanks hun talent, het stukje is puur genieten. En wie het zich veroorlooft de aandacht bij sommige verplichte nummers te laten vieren, wordt steevast door Mann tot de orde geroepen. Die strenge regie en de cool die uitgaat van de stijlrijke personages en omgevingen zijn de onbetwistbare sterktes van Miami Vice. Mann duldt, zo zegt hij zelf, geen apathische kijkers, hij neemt hen liever mee ín de film.

Toch blijft het een politieverhaal. Hoofdzaak is de spanning tussen flikken en criminelen. Dat thema is in het verleden al zo vaak uitgemolken dat Miami Vice voor haar sterkte de High Definition technologie op de knietjes mag danken voor het verlenen van haar beeldmatige mogelijkheden. Want in feite kan je de prent ook als heel oppervlakkig bestempelen. Een cokedeal tussen Zuid-Amerikanen en een stelletje infiltranten uit Miami die zich enkel beroepen op wat lichtzinnige flikkentaal (“People are gonna come in here and say "nice wallpaper. What is it Jackson Pollack?" No, it's Jose Yero, he got splattered all over his walls...”) en hun looks om het zaakje vanuit hun Cabrio Ferrari en uiteindelijk met een broodnodige shootout af te handelen.

Doet de film dan tóch denken aan de avonturen van onze pastelvrienden uit de jaren ‘80? Wel integendeel. Mann had geen zin om een remake te maken van zijn cultserie. Hij liet in interviews uitschijnen dat hij maar al te goed besefte dat de laatste reeksen ervan het pulpgenre benaderden. Hij trachtte het, los van het scenario, over een heel andere boeg te gooien. Dat het hem gelukt is, is een understatement. Miami Vice benadert weliswaar niet het niveau van HEAT, maar dat is ook niet haar doel. Laatstgenoemde, het eerste echte politiemeesterwerk van Mann, verhief zich destijds ver boven het crimegenre. Waarschijnlijk kwam dat door Al Pacino en Robert De Niro, die op een buitensporig hoog en waarschijnlijk nooit meer te aanschouwen niveau stonden te acteren. Voor Miami Vice gelden echter andere verwachtingen. Wagens, speedboten en babes zijn hier noodzakelijk, geven een onwaarschijnlijke cool mee en worden door haar regisseur in de pas gehouden door een strikte beeldvoering. Als de film een fabuleuze indruk achterlaat, dan is dat zonder meer te danken aan de hand van Michael Mann.