THE LOST CITY

De verloren stad uit de titel is inderdaad Havana en we schrijven 1958. De door de VS gesteunde dictator Batista regeert genadeloos en laat alle tegenstand muilkorven door zijn door en door corrupte politiecorps. Maar al dat geweld is niet in staat om de onvrede binnen de bevolking te verstommen, integendeel, alsmaar luider klinkt de vraag naar verandering. In één enkele familie vinden we vier verschillende antwoorden terug op deze vraag naar verandering. De vader, Don Federico Fellove (een sterke vertolking van Tomás Milian) is een professor geschiedenis die geweldloos verzet predikt en een geleidelijke, democratische verandering voorstaat, en zijn zonen Luis (Nestor Carbonelli), Ricardo (Enrique Murciano) en Fico (Andy Garcia). Luis en Ricardo behoren beiden tot het verzet. Luis droomt van een pluralistische, democratische staat die er moet komen nadat de dictator met geweld verdreven is, Ricardo is een Fidelista, een volgeling van Fidel Castro. Fico houdt zich niet bezig met politiek. Voor hem bestaat alleen zijn nachtclub El Tropico, de Cubaanse muziek en de familie.

Andy Garcia is geboren in Havana en met zijn ouders begin jaren ’60 gevlucht naar de States. Op de vraag hoelang hij op deze film had zitten broeden antwoordde Garcia onlangs: "Ik denk vanaf het moment dat ik Havana verlaten heb, toen ik vijfenhalf was." Van bij de eerste beelden is het duidelijk dat de muziek een belangrijke rol gaat spelen in deze film. Garcia grasduinde royaal in het Cubaanse repertoire en vulde het geheel verder aan met een eigen soundtrack. "Ik heb de muziek altijd beschouwd als een personage in de film en tegelijkertijd als een uitdrukking van de sociale en politieke realiteit van een land en zijn volk." Garcia is op dit vlak trouwens niet aan zijn proefstuk toe. Eerder regisseerde hij voor zijn eigen productiehuis ook al Cachao… Su Ritmo No Hay Dos, een concertfilm over de man die de mabo mee uitvond, bassist Israel "Cachao" Lopez, en speelde hij de rol van Arturo Sandoval, een legendarisch Cubaans trompettist in For Love or Country.

Het is onmogelijk de film in een kastje te duwen. Hij heeft elementen van de musical, je kan de film bekijken als een historisch fresco, als een familiesaga of nog als een pijnlijke love-story. En eigenlijk is het dit alles bij elkaar overgoten met de boodschap dat vrijheid een kostelijk goed is. De film toont hoe Cuba, ten gevolge van de enorme polarisering eind jaren 50 moest kiezen tussen de pest en de cholera. Les extrèmes se touchent en een dictatuur van extreem links is al even verwerpelijk als een extreemrechtse dictatuur. De fidelistas komen met hun duidelijk van buiten geleerde antwoorden in al hun naïviteit ontzettend bedreigend over.

Andy Garcia zet een geloofwaardige Fico neer, Tomàs Milian is sterk als Don Federico en Lancôme supermodel Inès Sastre is betoverend als Aurora Fellove, de echtgenote van Luis. Bill Murray is een stand-up comedian die eigenlijk liever zit en voortdurend met zijn snedige bemerkingen de realiteit van de grote wereld in de beschutte omgeving van El Tropico binnenvoert. Dustin Hoffman tenslotte speelt een glansrolletje als de raadselachtige maffiabaas Meyer Lansky. Hoewel. We doen niets af van de acteerprestatie van Hoffman, maar eigenlijk lijkt zijn personage aan het verhaal weinig of niets essentieels bij te dragen. De film is al bij al te lang geworden en hier en daar verraden details dat de hele productie in amper 35 dagen ingeblikt is, bovendien was Andy Garcia gedurende de productie van The Lost City ook nog actief in Ocean’s Twelve. Het verhaal gaat dat het oorspronkelijke script van Andy Garcia zowat 360 pagina’s lang was en dat hij het samen met de Cubaanse auteur Guillermo Carera Infante, wiens Tres tristes tigres Andy Garcia de sleutel gaf om deze film te maken, teruggebracht heeft tot 120 pagina’s. Misschien hadden ze de inspanning nog even verder moeten doorzetten.