DALLAS PASHAMENDE

De kop in het zand steken, heeft nog nooit een probleem opgelost. Het belette de Roemeense overheid niet om de opnames van Dallas Pashamende in de war te sturen. Voortdurend hield de politie een oogje in het zeil. Chantage en bedreigingen maakten geen indruk op regisseur/scenarist Robert-Adrian Pejo. Hij ging stug door met zijn film. Tot de licentie om te filmen in Roemenië ingetrokken werd en de hele filmploeg moest verhuizen naar buurland Hongarije. Dat op twee verschillende locaties werd gefilmd is geen moment te zien in de film. Voor een film die in dergelijke moeilijke omstandigheden werd gedraaid, is de visuele pracht opmerkelijk.

Dallas Pashamende speelt zich af op een vuilnisbelt in de buurt van de Roemeense hoofdstad Boekarest. De personages wonen in hutten en huizen die werden gebouwd met het afval dat ze op de storthoop gevonden hebben. De politie heeft de controle over de zone al lang opgegeven. Er gelden andere wetten die volledig losstaan van de normalemensenmaatschappij. De bewoners verdienen hun geld door het afval te sorteren en de nog enigszins bruikbare spullen te verkopen op de zwarte markt.

Vijftien jaar geleden ontsnapte Radu aan zijn kansloze geboorteplek. Hij werd onderwijzer in de hoofdstad. Hij woont samen met een nette blonde vrouw uit de stad die net als hij lesgeeft. Hij keert terug naar de storthoop om zijn vader te begraven. Vanuit dit eenvoudig uitgangspunt, brouwt Pejo een intelligent verhaal over een man die geconfronteerd wordt met zijn verleden en afkomst. Pak of niet, een vaste baan of niet, ook Radu is een zigeuner.

Dallas Pashamende is een bittere Romeo en Julia in het kwadraat. De verstedelijkte Radu ziet zijn eerste grote liefde Oana terug. Zij heeft een nest kinderen en is getrouwd met een dorstige bullebak. Haar schoonheid is verlept, ze krijg meer slaag dan eten. Radu’s vrouw weet zich geen houding te geven met zoveel ongefilterde agressie, vuiligheid en ruwe passie. Radu kan niet vooruit met Oana. Hij is een moderne man die de geneugten van het leven kent, zij is een ongeletterde, getrouwde Roma die woont op een vuilnisbelt. Hij kan niet verder met zijn vriendin. Zij kan zich niet inleven in de wereld van de Roma, flipt van de wanorde in het kamp en wil zo snel mogelijk in de auto springen en terugrijden naar haar huis in de stad. Hij is een echte zigeuner die het niet eens zo vreemd vindt dat zijn auto volledig gedemonteerd is door de dieven uit de buurt.

De grootste verdienste van Dallas Pashamende zit in de setting en de manier waarop die haar eigen rol krijgt in de film. De vuilnisbelt als organische hoofdrolspeler. Voor westerse ogen zeer apart, door Pejo heel natuurlijk belicht. Dallas Pashamende gaat de moeilijke levensomstandigheden niet uit de weg. De prostitutie, kinderarbeid, afpersing, zware criminaliteit en vrouwenmishandeling krijgen hun plek in een gelaagd verhaal. Zijn personages doen en laten wat ze willen omdat ze op een wettenloze plek waren waar het recht van de sterkste regeert. Zijn lichtironische aanpak, bevrijdende humor en opzwepende soundtrack doen de rest. Omdat Pejo geen grote boodschap met het opgeheven vingertje brengt, werkt Dallas Pashamende dubbel zo goed.