PULSE

Pulse zou in eerste instantie geproduceerd worden door Bob Weinstein, maar de filmmaker liet het project vallen toen de gelijkenissen met The Ring te groot bleken. Wes Craven zou de prent regisseren, maar heeft uiteindelijk enkel nog een credit als scenarist. Zo belandde Pulse uiteindelijk bij de onervaren Jim Sonzero. Hij begint de film met erg veel clichés, maar geeft de prent op het einde een grotere, bijna apocalyptische wending.

Mattie Webber (Kristen Bell) maakt zich zorgen omdat ze al wekenlang niets meer gehoord heeft van haar liefje, de computernerd Josh (Jonathan Tucker). Als ze hem op zijn appartement gaat opzoeken, pleegt hij voor haar ogen zelfmoord. Hetzelfde lot staan ook haar kamergenote Isabell en haar vriendin Stone te wachten. Alle drie surften ze nogal wat op het internet. Een computervirus heeft letterlijk alle leven uit hen weggezogen. Mattie krijgt zelfs vreemde e-mails van Josh uit het hiernamaals van op een computer die niet eens op het net is aangesloten. Samen met Dexter McCarthy (Ian Somerhalder) zoekt ze de zaken verder uit. Alles leidt naar een zekere Douglas Zeig, die ontdekt heeft dat virussen op de een of andere manier écht ons leven kunnen binnendringen.

Op die manier ontpopt Pulse zich tot een al te doorzichtig moralistisch verhaaltje over de gevaren van het internet. Wie verslaafd is aan zijn computer, vegeteert langzaam tot een passieloze plant die ten einde raad een zak over het hoofd trekt, zich aan een kabel ophangt, van een hoog gebouw springt of simpelweg verschrompelt tot een zwarte vlek of ontelbare stofdeeltjes.

Pulse doet vooral in het begin geen enkele poging om zich te onderscheiden van eerdere remakes van Japanse horrorfilms zoals The Ring, Dark Water of The Grudge. De heldin van het verhaal is een jonge tiener met een potlood doorheen de paardenstaart gepriemd. Met verwonderde ogen schrikt ze op van voorbijschietende geesten of schaduwen. Water speelt in alle Japanse horrorfilms een belangrijke rol. Ook hier vlijt het hoofdpersonage zich argeloos neer in bad. In andere scènes sluipen de tieners doorheen verlaten bibliotheken, wagen ze zich in donkere kelders of dwalen ze door gevaarlijke straten.

Regisseur Jim Sonzero verknipt de trage, langzame cameravoering van zijn Japanse collega's tot een korte, hippe Amerikaanse beeldtaal vol flikkerende beeldschermen en ronkende harde schijven. De toon en stijl zijn donker, alsof alle kleuren uit de film gewist zijn. Hij stuurt zijn personages claustrofobische ruimtes en kamers in. Sommige van die scènes zijn goed opgebouwd en eng, maar de relevantie ervan ontbreekt. Zo kruipt op een bepaald moment een geest uit een wasmachine net op dezelfde manier als het mormel Samara in Ringu. Waarom wordt nooit duidelijk.

Het gebrek aan visie is het grootste mankement in Pulse. De virussen weten zich blijkbaar te materialiseren als geesten, maar hun verschijningsvormen zijn divers. Op het einde van de prent overstijgt de impact van Pulse die van The Ring of Dark Water. Pulse verschuift van een claustrofobische appartementsthriller naar een epische film met apocalyptische allures. De beelden van een verminkte grootstad (sommige scènes werden in Roemenië opgenomen) roepen herinneringen op aan zombiefilms als Land of the Dead of boeken als Stephen Kings Cell.

Helaas is het uitgangspunt van Pulse weinig origineel en is het verhaal dus te zwak om echt te boeien. Virussen zijn vervelend en verwerpelijk, maar de metafoor om ze te voor te stellen als energievretende demonen die alle leven wegzuigen is iets te kinderachtig om de meest verstokte cyberjunk achter zijn PC weg te krijgen.