(1) Meer dan 100.000 Nederlanders zagen Zwartboek in de eerste vier dagen na de première. Dat is een record voor de eerste Nederlandstalige film van regisseur Paul Verhoeven in 23 jaar. Zwartboek gaat over een Joodse vrouw die in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog voor het verzet bij de Duitsers infiltreert. Paul Verhoeven trok naar Amerika omdat hij zich in eigen land niet gewaardeerd voelde. De reacties na de wereldpremière in Venetië waren gematigd positief. De internationale prijs was onder de indruk van hoofdrolspeelster Carice van Houten. De Nederlandse pers heeft het iets moeilijker met de duurste Nederlandse film aller tijden. De Volkskrant heeft het over “een aaneenschakeling van plotwendingen” en “een gekunstelde plot”. Volgens Het Parool schopt Verhoeven heilige huisjes om die al omgeschopt waren. De Filmkrant haalt de hakbijl boven: “Conventioneel”, “gênant bedachte bijrollen vol bordkartonnen clichés”, “elementen uit goedkope thrillerpockets”, “een thrillertje”… Voor Paul Verhoeven is de cirkel rond: de critici zijn niet overtuigd, het publiek wel. Zwartboek sluit het festival in Gent af.
(2) Links klopt het hart. Behalve de hoofdstad van Mali is Bamako ook de titel van een sterke politieke film. Een land dat niet met naam genoemd wordt, gaat gebukt onder een nooit meer terug te betalen hoop schulden. Als reactie op de scheefgegroeide situatie voert een Afrikaanse rechtbank een proces tegen de internationale financiële instellingen die het land aan de rand van de afgrond gebracht hebben. Het proces vindt plaats in openlucht, op de binnenkoer van een woonhuis. Regisseur Adberrahmane Sissako kreeg zijn opleiding aan de filmschool van Moskou voor de val van het communistische regime. Dat verklaart allicht zijn strijdvaardige aanpak.
(3) Miserie, pijn, ellende en een getraumatiseerd gezin. Over het algemeen signalen om een film te mijden, maar Anche Libero Va Bene is een uitstekende Italiaanse kroniek waarin een alleenstaande cameraman zijn handen vol heeft aan de opvoeding van zijn twee zoontjes. Hij trekt zijn streng tot zijn ex-vrouw voor de deur staat… Anche Libero Va Bene is het regiedebuut van acteur Kim Rossi Stuart (Romanzo criminale, Pinocchio).
(4) Ahlaam is een Iraaks/Nederlandse film gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van regisseur MohamedAl-Daradji. Na de val van Saddam Hoessein ging hij werken in een psychiatrisch ziekenhuis in Bagdad. Al-Daradji filmde op de authentiek locaties en moest met zijn filmploeg regelmatig dekking zoeken voor bommen en aanslagen. Ahlaam – een jonge vrouw – is in de kliniek opgenomen nadat haar man tijdens hun huwelijksfeest ontvoerd is door de geheime politie. Wanneer een bombardement de instelling verwoest, staan de patiënten en de verpleegkundigen op straat. Een lange zwerftocht begint. Een verhaal uit de eerste hand over de chaos en wanhoop in Irak na de Amerikaanse invasie.
(5) De opvallende remonte van de Duitse cinema wordt benadrukt door het grote aantal films die onze Oosterburen naar Gent gestuurd hebben. Requiem is de meest opvallende en waarschijnlijk de beste. Hans-Christian Schmid maakte een paar jaar geleden al indruk met de impressionistische film Lichter over het leven aan de Pools-Duitse grens. Zijn nieuwste prent belicht hetzelfde onderwerp als onlangs ook The Exorcism of Emily Rose deed. Requiem is gebaseerd op waargebeurde feiten. In 1976 overleed een Duitse katholieke vrouw tijdens een duiveluitdrijving. Zware kost voor de gemotiveerde filmliefhebber. Bijzonder relevant bovendien in een tijd van oprukkend godsdienstfanatisme.
(6) Het aantal getalenteerde filmmakers per vierkante kilometer is nergens groter dan in Argentinië. Alexis Dos Santos regisseerde, monteerde producete zijn eerste film zelf. Glue werd door de jongerenjury van het festival van Rotterdam bekroond. De film speelt zich af in de meest zuidelijke uithoek van Argentinië. Er gebeurt werkelijk geen ruk en de plaatselijke jeugd moet zichzelf maar wat vermaken. Alcohol, rock and roll, drugs en seks is het recept om de dag door te komen. In het Spaans heet Glue Historia Adolescente En Medio De La Nada. De broeierige film komt uit in de jongerencompetitie en zal moeilijk te kloppen zijn voor de hoofdprijs. Wie hield van Y tu Mama Tambien moet ook een kaartje kopen voor Glue.
(7) Jafar Panahi is de Iraanse regisseur van de machtige films Crimson Gold, The Circle en De Witte Ballon. Zijn Offside gaat over voetbal. Of beter gezegd: over een aantal vrouwen die zich als man verkleden om de wedstrijd bij te kunnen wonen. Hun plannetje mislukt. Ze worden aan de ingang van het stadion opgepakt door de zedenpolitie. De kloeke dames geven niet op en zullen er alles aan doen om de wedstrijd toch te kunnen volgen. Aan de hand van een simpele voetbalwedstrijd analyseert Panahi de rechten - welke rechten? - van de vrouw in Iran. Panahi is een grote filmmaker en nog niet één van de zijn films was niet de moeite waard.
(8) De Nederlandse Australiër Rolf de Heer bouwt al jaren aan een heerlijk eigenzinnige filmografie. Hij is met zijn vindingrijk werk een graag geziene gast op filmfestivals. Ten Canoes is de eerste grote Australische film in een Aboriginaltaal. De film speelt zich af bij de Ganalbingu. In een parallelle vertelling zien we hoe een jonge krijger één van de vrouwen van zijn broer probeert binnen te doen. Om hem te wijzen op het gevaar van zijn plan vertelt de dorpswijze een traditioneel verhaal over liefde, wraak, slechte vrouwen en lust.
(9) Transsylvanië is de nieuwe creatieve uitbarsting van Tony Gatlif, de Franse zigeuner met Algerijnse roots. Plaats van actie is Transsylvanië, Roemenië, waar een vrouw op zoek gaat naar haar lief die ze ontmoette in Frankrijk. Op een dag verdween hij met de noorderzon. Hun hereniging verloopt niet zoals verwacht… Transsylvanië is een film in de stijl van Exils, Vengo, Gadjo dilo en Latcho Drom. Vurige, swingende films uit een zigeuneronderbuik.
(10) Lights in the Dusk is een film van Aki Kaurismäki. Dat zou op zich al moeten volstaan om een zitje te reserveren. De Fin richt zijn camera eens te meer op broze, breekbare mensen aan de onderkant van de maatschappij. Een zachtaardige nachtwaker wordt verliefd. De liefde maakt hem niet gelukkiger. In tegendeel, het object van zijn liefde is een egoïstische femme fatale die hem bijtrekt bij een misdadig plan. Lights in the Dusk is het laatste deel van de trilogie die begon met Drifting Clouds en The Man Without a Past.
(11) Schrijver/regisseur Darren Aronofsky (Pi, Requiem for a dream) bedacht zijn film The Fountain twee keer. Een eerste keer in 2002 met een budget van 75 miljoen dollar en Brad Pitt en Cate Blanchett in de hoofdrol. Een tweede keer in 2004, toen Pitt kwaad uit het project stapte en Troy ging filmen en Aronofsky het met 35 miljoen dollar moest doen. De eerste film is nooit gemaakt, maar er bestaat wel een stripverhaal van. De tweede film doet het met opzettelijk ouderwetse speciale effecten en heeft de zoektocht naar het eeuwige leven als centraal thema in drie verhaallijnen die zich op verschillende tijdstippen afspelen. Hugh Jackman en Rachel Weisz hebben nu de hoofdrol als liefdeskoppel. De visie van The Fountain in Gent is een buitenkans, want de film staat pas voor maart 2007 op de releaselijst.
(12) The Black Dahlia van regisseur Brian De Palma is een adaptatie van het gelijknamige boek van James Ellroy (L.A. Confidential). De filmrechten op het boek dateren al uit 1986, maar het duurde twintig jaar voor de film er ook echt kwam. Het verhaal is gebaseerd op een van de meest besproken moordmysteries uit de twintigste eeuw, dat op de aankomende starlet Elizabeth Short, die de bijnaam uit de titel draagt. Twee agenten storten zich op het onderzoek, maar geraken al snel verstrikt in een web van intrige en corruptie dat recht naar de high society van LA leidt. The Black Dahlia opende het 63ste Filmfestival van Venetië en was ooit een gegeerd project van David Fincher die er een drie uur durende zwart-wit film wilde van maken.
(13) Guillermo del Toro is een Mexicaanse regisseur die zijn ziel aan het Duivelse Hollywood verkocht en er onder meer Blade II en Hellboy draaide. El Laberinto del Fauno draaide hij in Spanje en komt in Amerika uit onder de titel Pan's Labyrinth. Acteur Doug Jones speelt daarin Pan, een oude sater die zich ontfermt over het eenzame meisje Ofelia dat gefascineerd is door sprookjes en de sater ontdekt in een met planten overgroeid, vervallen labyrint achter een molen.
(14) De film die woensdag de officiële competitie in Gent opent is Perfume van de Duitse regisseur Tom Tykwer. Hij verfilmt erg getrouw het beroemde boek van Patrick Süskind die vijftien haar lang weigerde de rechten te verkopen omdat hij hoopte dat Stanley Kubrick de film zou maken. Dat feestje ging niet door, maar Tykwer slaagt in wat niemand ooit echt voor mogelijk had gehouden: de geuren transponeren naar het witte doek.
(15) Twee jaar na het uitstekende Harry Potter and the Prisoner of Azkaban toont regisseur Alfonso Cuarón ons een somber toekomstbeeld in Children of Men. Gebaseerd op het gelijknamige boek van P.D. James verhaalt de film over een niet al te verre toekomst waarin vrouwen niet langer zwanger worden en het menselijke ras dus met uitsterven wordt bedreigd. De verbitterde Theodore Faron (Clive Owen in zijn volgens velen beste vertolking) raakt betrokken bij een plan om een op onverklaarbare wijze toch zwangere jonge vrouw in veiligheid te brengen en het voortbestaan van de mens te garanderen.
(16) In Brick, het debuut van ene Rian Johnson, worden de conventies van de film-noir met die van de tienerfilm vermengt en het resultaat – als we de critici mogen geloven – is een geslaagde hybride die herinneringen oproept aan de culthit Donnie Darko én de detectiveliteratuur van Raymond Chandler en Dashiell Hammett.
(17) Horrorregisseur Stuart Gordon onderneemt met het op een toneelstuk van David Mamet gebaseerde Edmond een poging om zichzelf als meer dan een cineast van het grovere hak- en snijwerk te profileren. Mamet schreef zelf het ongetwijfeld vuilgebekte en complexe scenario en de altijd aanwezige William H. Macy vertolkt het titelpersonage; een man die na een bezoek aan een waarzegster geconfronteerd wordt met de duivelse onderbuik van New York én zijn eigen demonische natuur.
(18) Robert Downey Jr. heeft de drugs afgezworen en dat zullen we geweten hebben. De man werkt als nooit tevoren en heeft een waaier aan uiteenlopende projecten klaar staan (van een achter maskers verscholen buurman in de biopic Fur tot de hoofdrol in de stripverfilming Iron Man). In A Guide to Recognizing Your Saints, het autobiografische debuut van Dito Montiel, vertolkt hij de rol van Dito; een man die na jaren afwezigheid zijn oude buurt in New York opnieuw opzoekt. Hij wordt er opnieuw herinnerd aan zijn bewogen jeugd en gaat de confrontatie aan met de hoofdfiguren uit zijn verleden.
(19) Sinds we de eerste trailer te zien kregen hebben wij immens hoge verwachtingen voor Little Miss Sunshine, eenscherpe komedie over een disfunctionele familie en hun reis naar een lokale kindermissverkiezing. De jonge Abigail Breslin is te zien als de enthousiaste Olive die vastbesloten is de verkiezing te winnen en de cast wordt aangevuld met goed volk als Greg Kinnear, Paul Dano, Alan Arkin, Toni Collette (die, in tegenstelling tot wat vorig jaar tijdens de promotie van In Her Shoes werd gemeld, voorlopig toch verder blijft acteren) en Steve Carell als het suïcidale, homoseksuele zwarte schaap van de familie.
(20) Dat de sinds 1951 (!!) regisserende Robert Altman nog lang niet aan stoppen denkt bewijst hij met A Prairie Home Companion, een tragikomische ensemblemusical over de gebeurtenissen achter de schermen van een populair radioprogramma en de allerlaatste uitzending. Altman wist een indrukwekkende cast te verzamelen en naast Meryl Streep en Lily Tomlin zien we ook Woody Harrelson, Tommy Lee Jones, John C. Reilly, Virginia Madsen, Kevin Kline en een wanhopig aan haar infantiele, onprofessionele imago sleutelende Lindsay Lohan in belangrijke bijrollen.
Deze twintig films zijn slechts het topje van de spreekwoordelijke ijsberg en we hopen dat we jullie hebben weten warm te maken voor wat alweer een uitstekend en gevarieerd filmfestival beloofd te worden! Tot in de donkere zalen!