WINDKRACHT 10 - KOKSIJDE RESCUE

Hij is dus in de zalen beland, de eerste grote Vlaamse blockbuster. Of dat iets is om trots op te zijn, is nog maar de vraag. Het vraagt lef en durf, uiteraard, en veel geld; maar je kan je ook de vraag stellen waarom de dwerg zo nodig de strijd moet aangaan met de reus. Winnen is op voorhand uitgesloten, het is enkel zaak om niet belachelijk over te komen. Windkracht 10 wordt in de pers gepromoot als de duurste Vlaamse film ooit. De 4,6 miljoen euro komt deels van de overheid, deels van de VRT, deel uit privé-geld en deels uit Nederland en Engeland. Volgens producent Erwin Provoost waren Wait Until Spring Bandini en Daens duurder. Het maakt niet uit: het geld dat naar de speciale effecten ging, is goed besteed. De scènes op zee – zoals de reddingsactie op een brandende olietanker - die opgenomen werden in de Engelse Pinewoodstudio's overtuigen moeiteloos. Het is niet dat we naar bordkartonnen luchtdecors of onderwateropnames in een aftands zwembad zitten te kijken. Helaas moeten spektakelscènes vooral een dienende functie hebben. In Windkracht 10 zitten enkele straffe helikopterscènes die tot nergens leiden.

Veel geld in een film willen pompen om de actie op te drijven, is geen schande. Het schoentje knelt in Windkracht 10 ergens anders. De makers lopen hopeloos de Hollywoodiaanse filmwetten achterna – er is zelfs een computerspel dat op de film is gebaseerd. In hun imitatiedrang vergeten ze origineel te zijn. Het lijkt er wel op dat Provoost en zijn team een opsomming gemaakt hebben van vroegere, gelijkaardige films en daarna het lijstje netjes hebben afgevinkt. Verhaal, personages, muziek en fotografie zijn onaanvaardbaar voorspelbaar. Moeilijke jongen met trauma: check. Knap meisje onder douche: check. Happy end: dubbelcheck. Hondje: tripplecheck.

In de proloog maken we kennis met de twee hoofdrolspelers uit de film. Tijdens een militaire oefening neemt duiker-ontmijner Rick Symons de medic Alex Breynaert te grazen. Een practical joke onder de ogen van de hoogste legertop loopt uit de hand en Rick wordt overgeplaatst naar het 40^ste Search-and-Rescue Smaldeel in Koksijde. Hij moet er een team vormen met Alex, en dat zorgt voor de nodige strubbelingen. Bovendien loopt hij in Koksijde nog andere oude bekenden tegen het lijf. Anderhalf jaar geleden heeft zijn vriend Koen een blijvende handicap overgehouden aan een duikongeval.

Tussen de televisieserie en de film zit tien jaar. Wie de serie nooit zag, mist niets en kan zo inpikken. Enkele oudgedienden – Warre Borgmans, Ludo Busschots, Koen De Bouw en Vic De Wachter – maken opnieuw hun opwachting in de film; onder meer Andrea Croonenberghs kreeg een rol aangeboden maar moest afhaken wegens tijdsgebrek. De film focust vooral op de figuur van Rick Symons, een goede rol van de charismatische theateracteur Kevin Janssens, die binnenkort ook te zien is in Koning van de wereld van Guido Henderickx. De getalenteerde duiker met het moeilijke karakter worstelt met het verleden en zijn nieuwe partner, de temperamentvolle verpleegster Alex. Veerle Baetens (Verlengd Weekend, Dennis van Rita) is een duizendpoot en speelt de rol stevig. Dat ze als twee pubers voor elkaar vallen, is wel erg voorspelbaar. Axel Daeseleire (De Indringer, De Hel van Tanger) heeft een overdramatische bijrol als schaduw uit het verleden. Verder in de cast: Tine Reymer (goed), Stan Van Samang (kort) en Jelle Cleymans (lachwekkend).

De scenaristen van Windkracht 10 kennen hun klassiekers, maar bloemlezen er te opzichtig uit. Elke scène, elk beeld is voorspelbaar, banaal, sentimenteel of overdreven. Het drama dat ontsponnen wordt staat stijf van de hyperbolen en overdrijvingen. De Grote Emoties gaan steevast gepaard met een kletterend onweer, genadeloze wolkbreuk of woelige zee. De ruige natuur is een iets te opvallende metafoor voor het woelige leven van de luchtmachtbrigade. Regendruppels als tranen is een bijna schaamteloze symboliek voor dummies.

Visueel is Windkracht 10 een en al pracht en praal. Cinematograaf Danny Elsen (De zaak Alzheimer) heeft oog voor omineuze stapelwolken, onheilspellende vergezichten of schitterend gekleurde zonsondergangen: zijn supergestileerde fotografie onderstreept de Schmalz en pathos van het verhaal. De beelden zijn mooi, maar opdringerig sentimenteel. Wie enkel huilt bij de ideale lichtinval, is niet authentiek. Ook de muziek is erg dwingend: componist Matt Dunkley componeert zijn 32-koppig Londens orkest groots en spectaculair en laat de violen en hoorns aanzwellen. Alsof dat nog niet genoeg is, onderstrepen de songs uit de soundtrack te pas en te onpas het verhaal.

Dat Windkracht 10 bedoeld is voor een groot publiek is geen excuus om een slap verhaal te maken. Er zijn vast wel 400.000 mensen te vinden die willen kijken naar een stevige, ruige actieprent met ballen die wél buiten de lijntjes durft te kleuren. Windkracht 10 heeft het geld, de mensen en de middelen – en ze bewijzen stuk voor stuk hun technisch talent en vernuft – maar mist de durf, de branie en de originaliteit.