THE DEVIL WEARS PRADA

Schrijfster Lauren Weisberger was van 1999 tot 2000 de assistente van Anna Wintour, de hoofdredactrice van Vogue. Volgens de roman die Weisberger schreef over haar werkervaring bij Vogue, is die mevrouw Wintour een gemene bitch.

Scenarist Aline Brosh McKenna bewerkte het boek tot een script dat werd verfilmd door David Frankel. McKenna schreef eerder Laws of Attraction en Three To Tango. Regisseur Frankel was de laatste jaren vooral bezig met Sex and the City. De filmwind waait uit een erg brave hoek. The Devil Wears Prada is niet de messcherpe satire op de modewereld die beloofd wordt. Het is een aalgladde Hollywoodproductie waar niemand in de fashion industry van wakker kan liggen.

Andy Sachs (Anne Hathaway) is een braaf meisje dat net is afgestuurd aan de universiteit en in New York journaliste hoopt te worden. Ze stuurde een massa sollicitatiebrieven. Eén van de bedrijven die reageerde, is de uitgever van Runway, het belangrijkste modeblad ter wereld. Aan het hoofd van Runway staat Miranda Priestley (Meryl Streep) een genadeloze vrouw die over lijken gaat en haar collega’s als stront behandelt. Priestley’s woord is wet. Ze kan carrières in de mode maken of kraken. Zij bepaalt wat hip is en wat niet, wie doorbreekt of blijft aanmodderen.

Andy heeft geen verstand van mode en is er ook niet in geïnteresseerd. Volgens de standaarden in de modewereld is ze te dik. Desondanks wordt ze aangeworven als tweede assistente. Dat is het gansje dat koffie haalt en de rotklusjes opknapt. The Devil Wears Prada is het typische verhaal van de vreemde eend in de bijt. De idealistische Andy past zich aan, wint langzaam het vertrouwen van haar onmenselijke baas en gaat na verloop van tijd volledig op in haar baan. Haar mooie vriendje staat er bij en kijkt er naar. Andy stapt over naar de dark side.

Andy vertoont nog enige menselijke trekjes, Miranda Priestley is een monster hors categorie. De personages zijn zo stereotiep en oppervlakkig dat personificatie onmogelijk wordt. De keuze waar Andy voor staat, is de keuze van veel jonge mensen in hun eerste baan: kiezen ze voor het geld en de glansrijke carrière of blijven ze hun oorspronkelijke waarden en dromen trouw. The Devil Wears Prada zoekt het antwoord niet op die vraag, maar volgt slaafs de Hollywoodwetten. Voor nuances is geen plaats.

Stanley Tucci speelt de beste rol als modeadviseur. Emily Blunt loopt er bij voor spek en bonen. Alle aandacht gaat naar Meryl Streep en Anne Hathaway. Niet meteen de sterkste namen voor een komedie die zich afspeelt in de wereld van glamour en glitter. Streep gaat verscholen achter een gigantische zonnebril en heeft een heerlijk kapsel. Ze straalt de boosheid uit van een slechte vrouw. Haar personage is zo eenzijdig slecht en hard dat ze onvermijdelijk doet denken aan Cruella DeVil. Meryl Streep zal ongetwijfeld zeggen dat ze zich rot heeft geamuseerd en dat ze het heerlijk vond om eens een door en doorslechte vrouw te spelen. Priestley is een personage van een bedenkelijk niveau voor een geweldige actrice.

Anne Hathaway is een aardige actrice die de star quality mist om haar rol op een hoger niveau te tillen. The Devil Wears Prada is een film van gemiste kansen. In 110 minuten vertelt David Frankel niets wezenlijks over de gang van zaken bij een modeblad, over overleven in New York of over de modewereld zelf. Of de film een even grote hit zal worden als het boek is nog maar de vraag. Inzetten op nee is niet overdreven gedurfd.