Hoe bevalt België tot nu toe?
“Ik heb er eerlijk gezegd nog niet veel van gezien. Behalve dan de binnenkant van dit gebouw, een restaurant en mijn hotelkamer. Maar ik ben hier eerder geweest en vond het fantastisch.”
Deze conventie is een randgebeuren bij het Filmfestival van Gent…
(onderbreekt) “Is dit een onderdeel van de terugblik op Stanley Kubrick’s carrière?”
De films van Kubrick zijn een belangrijk onderdeel van dit festival en deze conventie stond altijd vrij los van het filmfestival. Jaar na jaar merken we echter dat FACTS en het filmfestival meer met elkaar verbonden raken. Bent u eerder naar conventies geweest of is dit “de eerste keer”?
“Ik had er tot ongeveer een jaar geleden nog niet eens over gehoord! Maar door Lost ging die bal aan het rollen en kwam ik in contact met een vrouw die acteurs in conventies plaatst. Ik ben er nog geen jaar geleden mee begonnen en heb er nog maar een paar achter de rug.”
Lost heeft er voor gezorgd dat u nu bekender bent dan ooit tevoren. Toch bent u geen nieuwkomer en heeft u in heel wat films geacteerd. Enkele dagen geleden zagen wij dat Hawk The Slayer (een fantasyfilm uit 1980, nvdr) vertoond werd op BBC.
(lacht) “Dat hoorde ik ook! Op de weg hierheen heb ik gelogeerd bij een vriend en die stuurde me gisteren een mail waarin hij schreef dat hij amper kon geloven dat enkele dagen na mijn vertrek Hawk the Slayer op televisie te zien was. Hawk the Slayer op televisie!! Schitterend!”
In welk jaar werd die film uitgebracht?
“God, dat was nog voor jij geboren bent…”
Ik ben geboren in 1982.
“Dat moet je niet zeggen. Je moet zeggen ‘maar M. Terry, u bent toch nog niet zo oud’… eikel! Ik denk dat het ergens rond 1980 moet geweest zijn. (haalt een oude plaat uit een tas) Kijk eens of het jaartal op de hoes staat, ik heb mijn bril niet bij me.”
1980. Dat klopt.
“Dat is het.”
Daarnet ging het even over Kubrick. U heeft met hem samengewerkt bij Full Metal Jacket. Hoe verliep de samenwerking?
“Ik dacht dat dit een kort interview zou worden! Stanley Kubrick vraagt meer tijd… als je een specifieke anekdote wenst, vraag het dan gewoon. Anders geef ik gewoon algemene informatie.”
Was hij toen ook erg veeleisend? Hoeveel takes moest u bijvoorbeeld doen?
“De scènes waren niet eenvoudig. Ze werden met een ‘dolly’ gefilmd (de camera en de cameraman op rails, nvdr) en de camera volgde me dus in de kamer. Ik denk dat ik meer dan twintig takes heb gedaan. Omdat de scène vrij complex was vond ik het aantal takes vrij laag. Misschien waren er een paar te veel maar niet in de zin dat het overdadig werd. Wat Kubricks ‘moeilijke’ gedrag betreft kan ik zeggen dat ik persoonlijk nooit een probleem had met Stanley. Er waren wel enkele problemen voor ik aan de opnames begon maar net door die moeilijke omstandigheden vonden we een manier om met elkaar om te gaan en elkaar te respecteren. Ik denk dat hij me respecteerde omwille van mijn reactie op hoe ik behandeld werd. Ik had natuurlijk veel respect voor zijn werk. Ik kende hem niet als een mens en dat vertelde ik hem ook: ‘ik kijk naar uw werk en ik respecteer u maar ik ken u helemaal niet en ik heb u nog nooit ontmoet’. Dat was allemaal voor we met de opnames begonnen. Maar toen ik hem dan uiteindelijk in levende lijve zag kwamen we verbazingwekkend goed overeen. Zo goed zelfs dat hij mijn carrière wou vooruithelpen. Ik woonde op dat moment in Londen en hij maakte publiciteit voor me in Los Angeles. Hij liet me door Warner Brothers naar LA vliegen zodat ik daar bekend werd. Gewoon om mijn carrière te helpen! Ik moet Stanley daarvoor bedanken.”
Was Full Metal Jacket dan de start van uw carrière…?
“Wat? Kubrick?”
Daarna was u te zien in The Living Daylights…
“Dat klopt. The Living Daylights was niets. Ik had er twee kleine scènes…”
Maar daarna lees ik toch knappe films op uw filmografie: In Country, Of Mice and Men…
“Dat zijn inderdaad goede films.”
Kreeg u die rollen omdat ze u hadden opgemerkt in Full Metal Jacket?
“Dat denk ik niet. Full Metal Jacket had een impact in de zin dat ik mezelf op dat moment in Londen had voorgenomen om nooit nog naar LA te gaan zonder een job. Ik haat die plek. Ik wil er niet wonen. Stanley slaagde erin om me terug naar die plek te brengen met een belangrijke film. ‘Agents’ wilden me vertegenwoordigen en die film hielp mijn carrière inderdaad vooruit. Hij had gelijk. Ik had hem gezegd… even vlug. Het verhaal gaat als volgt: er waren verschillende redenen waarom ik aanvankelijk niet wou acteren in Full Metal Jacket. Hij zei dat ik moest. Ik zei: ‘je kan me niet verplichten’. Hij zei: ‘ik doe je een proces aan’. Ik zei: ‘fuck you’. Hij zei: ‘ik zorg ervoor dat je niet meer aan de bak komt!’. Ik zei: ‘hoe kan je dat iemand aandoen die niet eens een carrière heeft?!’. Uiteindelijk deed ik dan toch mee in de film. Kubrick zei dat Full Metal Jacket me zou helpen. Dit gebeurde allemaal aan de telefoon, voor ik hem ontmoette. En ik zei hem: ‘Sorry M. Kubrick, maar uw films gaan niet over acteren. Ze gaan over uw visie op de mensheid. Noem mij een acteur wiens carrière bestaat dankzij u en een van uw films!’. Hij begon een antwoord te zoeken en ik onderbrak hem. ‘Noem er mij een’. Hij kon me geen antwoord geven en begon te lachen. Ik gaf hem eigenlijk een compliment door hem te vertellen dat zijn films over hem gaan. Als ik er nu aan terugdenk besef ik dat dat niet zo slim was. Ik vertelde hem wat ik dacht dat waar was. Na de film stuurde hij me naar LA omdat hij zijn ongelijk niet wou toegeven. Hij zei dat het me zou helpen. Hij mocht me wel en wou me helpen maar het ging er toch ook over dat hij zijn fout niet wou erkennen. (kijkt naar boven) Sorry als ik hier een fout maak Stanley, vergeef me! Maar dat is volgens mij de waarheid.”
Nu bent u bekend…
(onderbreekt) “waar verschijnt dit interview? Ik wil gewoon dat wat ik zeg eerlijk gepubliceerd wordt. (buigt zich naar de dictafoon) Make me look good! Yeah!”
Nu bent u beroemd…
(onderbreekt) “ik ben niet beroemd. Ik ben gewoon een acteur die een job heeft”
Uw gezicht is in ieder geval bekend dankzij Lost en 24…
“Het zal wel… tja, het zal wel…”
…maar het begon allemaal met gastrollen in ER
(twijfelt)
…en dat was het eerste werk voor televisie…
“in de Verenigde Staten? Is dat zo? Nee! Ik deed allerlei dingen… het televisiewerk begon met een miniserie Against the Grain. Het was fantastisch. Het werd op NBC uitgezonden en het waren slechts acht afleveringen. De critici waren lovend en het verhaal ging over high school football en wat dat betekent voor de kinderen.”
Dat programma kennen wij hier niet.
“Nee natuurlijk niet. Zelfs in de Verenigde Staten keek er bijna niemand naar. Ik had de hoofdrol. Orson Welles zei ooit dat hij aan de top is begonnen om daarna steeds verder naar beneden te sukkelen.”
Is het soms niet frustrerend om meer erkenning te krijgen voor een gastrol dan voor een hoofdrol?
“Dat is niet frustrerend. Het gaat over het werk. Over hoe je geniet van het werk. Over de kwaliteit en de scenario’s.”
U daagt op in elke episode van Lost. Tenminste, uw stem is te horen.
(verbaasde, geërgerde blik) “Dat is mijn stem niet. Dat staat wel op het internet maar het klopt niet. Ik heb nog nooit deelgenomen aan een ADR-sessie om mijn stem te laten opnemen voor een voice-over voor Lost.”
Dus u bent niet de stem die steeds “vorige week bij Lost” zegt aan het begin van elke episode?
“Voor zover ik me kan herinneren niet.”
Sommige sites melden nochtans iets anders.
“Dat weet ik! Het maakt allemaal deel uit van een Lost-campagne om foute informatie de wereld in te sturen… tja, ik weet het niet. Ik wou de producers erover aanspreken maar het maakt me eigenlijk niet uit dat een of andere internetsite fouten maakt.
Kon u bij uw eerste gastrol vermoeden dat uw personage vaker zou terugkeren?
Ik kon wel afleiden uit de structuur van de serie dat ik, als ik mijn werk deftig deed, in de reeks zou blijven. Ik wist dat het een hit zou worden. Je weet het natuurlijk echt nooit maar ik kon het wel vermoeden nadat ik de pilootaflevering had gezien. Vooraleer ik de job aannam had ik gevraagd om de pilootaflevering te zien en daarna wist ik meteen dat ik er deel van wou uitmaken. En hopelijk is dit slechts een schakel in een lange ketting. We zien wel.”
Uw volgende project is Zodiac van David Fincher. Kan u daar iets over vertellen? Zijn de opnames afgelopen?
“De opnames waren klaar in februari. David Fincher regisseert. Hij staat dicht bij Stanley…”
Ook een perfectionist?
“Ja. Zeker weten. En ik mag hem. Het is een goede man. Uiteraard ongelooflijk getalenteerd. Een echte verhalenverteller. Je vertelt Fight Club en Seven niet als je niet weet hoe je een verhaal moet vertellen.”
Welke rol speelt u?
“Ben je vertrouwd met het verhaal van de Zodiac moordenaar? Hij was de eerste in de internationale pers besproken seriemoordenaar van de Verenigde Staten. Het is gebaseerd op ware gebeurtenissen en speelt zich dertig jaar geleden af in San Francisco. Niet dat dit iets uitmaakt maar het is een belangrijke zaak omdat voor het eerst verschillende politiediensten beseften dat ze de maniakale moordenaar maar op een manier konden strikken en dat was door samen te werken. In die periode praatten de politiediensten niet met elkaar. Ze beschermden hun eigen informatie en grondgebied. De ene stad zei niets tegen de andere of vaak ging het dan zo: “ik geef u dit stukje info als jij me dat geeft”. Echt zo. Politieke bureaucratie. En het was de eerste keer dat de politiemachten zich realiseerden dat ze moesten samenwerken. Anders kregen ze deze verschrikkelijke mensen nooit te pakken. Dat geheel terzijde. De film gaat over obsessie en er is niemand die beter over obsessie kan praten dan David Fincher.”
Wie speelt u precies?
“Wacht even. Het gaat over twee agenten en een journalist. De krant is een belangrijk deel van de film omdat de Zodiac moordenaar brieven schreef naar de krant. Ik speel de eigenaar van de krant en hoofdredacteur Charles Theiriot. Lid van een van de oudste en rijkste families in San Francisco. Ik besteed mijn tijd aan het lezen van Zodiac brieven. Het is opnieuw mijn stem… het is zelfs zo dat ik denk dat in de trailer… nee, ik zwijg nu. De producers zouden het misschien niet appreciëren.”
Bedankt voor dit interview.
“Dat was het? Graag gedaan!”
(Met dank aan Bart Carteur)