CHILDREN OF MEN

In 2027 is de wereld herschapen in chaos en terreur. De bevolking leeft in angst voor terrorisme, immigranten en alles verwoestende bomaanslagen. Verschillende Europese steden zijn verwoest door oorlogen, de inwoners gaan ten onder aan ziektes en vervuiling. Maar boven dit alles staat het feit dat de mensheid zich niet meer kan voortplanten. Er is al in achttien jaar geen enkel kind meer geboren. De vrouwen zijn onvruchtbaar, de mens sterft uit. Op de koop toe is de jongste mens op aarde net vermoord. Met dit pessimistisch wereldbeeld begint Alfonso Cuarón zijn nieuwste sciencefiction film, Children of Men.
 
De protagonist van het verhaal is een pure antiheld, Theo (Clive Owen), die zich niets aantrekt van wat er zich in de wereld rond zich gebeurt. Hij woont in Londen, één van de weinige wereldsteden die niet ten onder is gegaan aan de nietsontziende verwoestingen. Hij leeft in een totalitaire staat, waarin migranten worden opgejaagd als wild en naar concentratiekampen worden gedeporteerd. Theo probeert in deze wereld te overleven door zoveel mogelijk te vluchten in een alcoholische roes. Hij wordt op een gewelddadige manier uit deze roes gehaald als hij ontvoerd wordt door een rebelse groepering, The Fish. Hun leidster, Theo’s ex-vrouw Julian, vraagt zijn hulp om een jonge immigrante het land uit te smokkelen. Voor Theo goed en wel beseft waar hij in terecht is gekomen, moet hij samen met het meisje op de vlucht. Zij is namelijk degene waar het allemaal om draait, want ze is - als eerste vrouw in achttien jaar - zwanger.
 
Zonder dat Theo goed weet wat hij eigenlijk moet doen, probeert hij het meisje in veiligheid te brengen. Hij brengt haar naar Jasper (Michael Caine), een oude hippie die al zijn idealen al lang verloren is en enkel nog leeft voor de roes van zijn wiet. Maar toch is hij een lichtpuntje in alle duisternis die de wereld omgeeft. Door zijn muziek en zijn humor is hij een welgekomen afwisseling in al de grauwe neerslachtigheid van Theo’s wereld. Maar Jasper is ook een deel van Theo’s verleden, zijn verloren idealen. Maar nu Theo de jonge zwanger vrouw onder zijn hoede heeft gekregen, probeert hij opnieuw in de toekomst te geloven. 
 
Het verhaal van Children of Men is gebaseerd op het gelijknamig boek van P.D. James. Spijtig genoeg is dit soms wel te merken, want het verhaal toont hier en daar hiaten. De scenarioschrijvers hebben heel veel informatie moeten weglaten, zodat er bepaalde dingen niet goed worden uitgewerkt. Maar dit valt allemaal in het niets bij de schitterende regie van de jonge Mexicaanse regisseur, Alfonso Cuarón (Harry Potter and The Prisoner of Azakban). Hij creëert een donkere sfeer van vernieling en laat de kijker van dichtbij meeleven met de actie. De lange sequentie waarin Theo zich ten midden van een burgeroorlog tussen militairen en immigranten bevindt en van alle kanten beschoten wordt, is schitterend gefilmd. De camera loopt mee met de hoofdrolspelers en zit hun dicht op de huid, zelfs de lens wordt met bloed bespat. Alles lijkt heel echt en dichtbij.
 
Cuarón heeft zich bij deze scènes dan ook gebaseerd op de nieuwsbeelden uit Irak en Palestina. Het geweld is alomtegenwoordig, maar toch is Theo niet gewelddadig. Hij heeft nooit een geweer bij zich en hij doodt maar één keer, uit pure zelfverdediging. En zelfs dan komt het bij de toeschouwer als onnatuurlijk over. Theo is een antiheld, maar is ook een menselijke held. Hij kan niet zomaar mensen knock-out slaan en auto stelen. Maar zo leef je als toeschouwer ook heel dicht met hem mee. Daar zit ook voor een groot deel de kracht van de film. 
 
Cuarón geeft in Children of Men een duidelijk vermaning aan hedendaagse maatschappij. Want in deze maatschappij zijn alle factoren aanwezig om het toekomstbeeld dat hij opwerpt, te verwezenlijken. Iedereen leeft voor zichzelf, slechts een klein aantal mensen trekt zich nog het lot van zijn medemens aan. De wereld is herschapen in een geïndustrialiseerde, grijze woestenij. 
 
Maar toch gaat Children of Men ook over hoop, hoop op een betere toekomst. Want het is mogelijk dat één man, samen met een jonge vluchtelinge de wereld redt en de wapens doet zwijgen. Cuarón laat dit duidelijk blijken in één van de mooiste scènes van de film.
Children of Men is een film die het duidelijk moet hebben van sterke beelden die na het verlaten van de filmzaal nog altijd op je netvlies gebrand staan. Maar ook de ideeën die in de film worden verkondigd stemt tot nadenken. Hopelijk ligt de realiteit van de film nog ver van die van de echte wereld.