William Shatner met een cowboyhoed op gaat de strijd aan met de tarantula’s met hetzelfde charismatische enthousiasme waarmee hij Klingons het leven zuur maakte. Om in Captain Kirk-stijl te citeren: “Risk. Is. Our. Business.” Wetenschappelijke juistheden moeten we hier uiteraard niet zoeken. Mister Spock is nergens te bespeuren om de onwaarschijnlijke gebeurtenissen een logische verklaring te geven.
Gelukkig neemt Kingdom of the Spiders zichzelf niet al te serieus. Zo is er een personage dat een verkoper is van chemische toiletten maar uit de handel stapte omdat hij de “druk” niet aankon. Verder zijn er typische jaren ’70 dialogen zoals: “she’s slick as an ant’s ass” en “my brother got killed in ‘Nam”. Kingdom of the Spiders heeft wel een trage opbouw en de echte grote spinnenactie komt pas in het laatste halfuur. De film eindigt met een open Twilight Zone-achtig einde dat niet iedereen zal waarderen.
Kingdom of the Spiders werd geregisseerd door John ‘Bud’ Cardos. Hij zou dit soort van obscure SF- en horrorfilms blijven draaien, maar geen enkel zou het niveau van Kingdom of the Spiders halen. Spijtig, want laten we eerlijk zijn, mindere regisseurs hebben grote miskleunen gemaakt met veel grotere budgetten. Het enige ander gekend gezicht naast Shatner is Woody Strode, een bijrolspeler in vele Amerikaanse en Italiaanse westerns.
Sinds Leo G Carroll in Tarantula (1955) van Jack Arnold door proefnemingen een reuzentarantula creëerde is er altijd een associatie geweest tussen spinnengevaar en de Arizona woestijn. Kingdom of the Spiders werd eveneens gefilmd in de fotogenieke prairies van Camp Verde en Sedona in Arizona. De begingeneriek heeft een totaal ongepast country liedje met de titel Peaceful Verde Valley. Geld voor een originele score was er niet. Voor de rest van de film wordt er gebruikt gemaakt van stockmuziek. Cultliefhebbers zullen ongetwijfeld de muziek van Jerry Goldsmith herkennen uit de aflevering van de SF-serie The Twilight Zone: The Invaders (niets te maken met de andere cult/SF serie uit 1967 met Roy Thinnes in de hoofdrol).
Dit was de manier waarmee Shatner in de jaren ’70 zijn kost verdiende. Na het vroegtijdig einde van Star Trek in 1969 zat zijn carrière in de slop. Doordat hij bij de scheidingszaak van zijn eerste vrouw veel van zijn fortuin was kwijtgeraakt leefde hij enkele jaren in een caravan. Zijn companero Leonard Nimoy daarentegen had meer geluk. Meteen na de laatste aflevering van Star Trek schakelde Nimoy over naar een vaste rol in het enorm populaire Mission Impossible (1966-1973) en had een succesvolle carrière in het theater. Nimoy kan tenminste op zijn cv schrijven dat hij een rol speelde in een echte SF-klassieker van de jaren ’70: Invasion of the Body Snatchers (1978) van Philip Kaufman.
William Shatner bleef in de belangstelling met het presenteren van documentaires, gastrollen in populaire TV-series zoals Mission Impossible, The Six Million Dollar Man en Columbo. Voor zijn bekendste verschijning in de jaren ’70 heeft hij zelf niets moeten doen. Zijn gezicht is de bron geweest voor één van de meest iconische seriemoordenaars in de filmgeschiedenis: het witte masker van Michael Myers in Halloween (1978). Inderdaad, het budget van Halloween was zo klein dat regisseur John Carpenter een assistent naar een lokale winkel stuurde en terugkwam met een carnavalmasker van Captain Kirk. Het masker werd witgeverfd, de ogen groter opgesneden, wenkbrauwen en het haar weggehaald. Dat is dus het iconische boogeymanmasker uit Halloween (1978).
Shatner probeerde ook een zangcarrière te starten maar ging af als een gieter. Zijn desastreuze muzikale pogingen worden dankzij het internet in leven gehouden. Op YourTube kan men enkele uurtjes zoet zijn met alle fragmenten te bekijken. Ze zijn geweldig grappig en zijn deel geworden van het Shatner icoon. Zijn versie van het Beatles nummer Lucy in the Sky with Diamonds moet gehoord worden om te geloven.
Het jaar 1977 was voor William Shatner nochtans een belangrijk jaar. Niet vanwege Kingdom of the Spiders, maar omdat 1977 het jaar van Star Wars was, de film die het sciencefiction genre definitief in de mainstream bracht. Door het onverwachte succes van Star Wars zagen de concurrenten bij Paramount plots goud in een filmversie van hun tv-serie uit de jaren 60. In 1979 werd de peperdure Star Trek: The Motion Picture uitgebracht en dat gaf de carrière van Shatner een tweede adem. Hij werd herenigd met Leonard Nimoy en zou de volgende twaalf jaren in zes bioscoopfilms Kirk en Spock vertolken. Shatner en Nimoy werden de Mick Jagger en Keith Richards van de sciencefiction. Heren die nog steeds deden waar ze beroemd met geworden zijn tot ver in hun pensioengerechtigde leeftijd.
De jaren ’80 zouden beter zijn voor William Shatner. Niet alleen had hij om de twee jaar een hoofdrol in een Star Trek blockbuster, maar ook de titelrol in de onbedoeld grappige tv-serie TJ Hooker, een politieserie die startte in 1982 en al onmiddellijk gedateerd was. Een jaar daarvoor was Hill Street Blues gelanceerd. Hill Street Blues zou het politiegenre een grondige facelift geven met een meer realistische blik op het drukke stadsleven en zou leiden tot het nog betere NYPD Blue. TJ Hooker dateert nog uit de periode met het simplistische onderscheid tussen goed en kwaad waarin de agenten steeds gladgeschoren en onomkoopbaar zijn. Tijdens wilde achtervolgingen en vechtpartijen blijft hun geföhnde haar en gestreken kledij steeds in de juiste plooi. Ondanks het ouderwetse karakter zou TJ Hooker toch vijf seizoenen lang draaien.
In de jaren ’80 kreeg Shatner ook ambities als regisseur en de gevolgen waren even rampzalig als zijn zangcarrière. Shatner heeft de vijfde en zwakste Star Trek film op zijn geweten: The Final Frontier (1988), dat hij niet alleen regisseerde maar ook mee schreef. Het schrijven van autobiografieën en sciencefiction romans gaat hem veel beter af. In de jaren ’90 bleef hij een veelgevraagd acteur voor gastrollen in films zoals zijn zelfparodie in Free Enterprise (1998) en tv-series zoals 3rd Rock From The Sun. Uit deze rollen konden we het begin zien van een nieuwe Shatner-imago vol met bewuste zelfspot. Men kan Shatner veel verwijten maar een gebrek aan humor zeker niet.
William Shatner is nog lang niet aan het einde van zijn Latijn. Momenteel deelt hij met James Spader de hoofdrol in de succesvolle advocatenserie Boston Legal, een spin off van The Pratice. Met de rol van de lichtjes demente en oversekste advocaat Denny Crane speelt Shatner de rol van zijn leven waarmee hij terecht al twee emmy’s gewonnen heeft. Verder is hij een vaste gast op verschillende talkshows waar hij zijn bewuste zelfspot uitgebreid demonstreert. Dankzij die zelfspot heeft hij eindelijk een geslaagde muziekcarrière opgebouwd. Met de cd Has Been brengt hij unieke covers in typische Shatneriaanse-stijl (is een officiële term geworden) door zijn tekortkomingen als zanger extra dik in de verf te zetten. Vooral zijn versie van Common People van Pulp is geweldig.
Men kan het zo gek nog niet bedenken of Shatner doet het. In januari van dit jaar stond hij nog eens extra in de belangstelling door zijn nierstenen te veilen op Ebay. De uiteindelijke verkoopprijs was 25.000 dollar dat hij schonk naar een goed doel. William Shatner is 76, knettergek, actiever, en populairder dan ooit.
Shatner for president!!
In Cult Corner dalen we elke maand af naar de kelders van Hollywood: lang vergeten tv-series, obscure langspeelfilms of bizarre acteurs worden op die manier weer in het voetlicht geplaatst.