THE BLACK DAHLIA

Wie ook maar enigszins geïnteresseerd is in film heeft al met het werk van Brian De Palma te maken gehad. Hij is een van die grote namen die met Steven Spielberg, Martin Scorsese en Francis Ford Coppola op de kaart verscheen maar in tegenstelling tot die regisseurs kreeg hij al meteen de wind van voren en stortten critici zich als de hongerige hyena’s die we soms kunnen zijn op De Palma’s opvallende stijlkenmerken. Ze verweten hem geen visuele stijl te hebben en hadden het dan over de Hitchcock-achtige cinematografie en plotelementen die nog steeds een belangrijke rol spelen in zijn films. De Palma botst al zijn hele carrière lang tegen een muur die hem verhindert als een grote regisseur te worden gezien en als hij een middelmatige film aflevert hebben sommigen de cynische neiging om hem dieper de grond in te boren dan wanneer Scorsese of Spielberg eens een mindere dag hebben. En dat laatste gebeurt steeds vaker want De Palma heeft al een lange tijd geen goede film meer gerealiseerd. Ook dit belooft geen liefdesbrief aan het adres van The Black Dahlia te worden maar dan niet omdat we een hekel hebben aan De Palma’s lange shots en herkenbare motieven maar wel omdat we weten tot wat de man in staat is: als De Palma scherp staat geeft hij ons Carrie, Scarface, The Untouchables, Casualties of War en Carlito’s Way. Na The Black Dahlia liet hij ons met hetzelfde verslagen gevoel achter als na Mission to Mars. Slechts een vraag duwde tegen onze schedel, vastbesloten een weg naar buiten te vinden: “Hoe is dit zo fout kunnen lopen?”

Het waargebeurde verhaal vertelt over de onopgeloste moord op Elizabeth Short (Mia Kirshner uit The L Word en 24), een jongedame die het in de jaren ’40 in Hollywood als actrice wou maken. Na haar dood werd ze door de rond haar lijk zwermende leden van de pers The Black Dahlia genoemd en bleven vooral de gruwelijke omstandigheden waarin ze was aangetroffen in het bewustzijn hangen (zo was haar mond tot een ziekelijke grijns versneden). Ellroy’s boek lijkt het perfecte bronmateriaal om een spannende Seven meets L.A. Confidential misdaadthriller op te leveren en zelfs de knappe trailer liet ons dit geloven. De film volgt twee agenten, Bucky (Josh Hartnett) en Lee (Aaron Eckhart), die het aan het begin van de film als een soort publiciteitsstunt voor de politie in de boksring tegen elkaar opnemen. De jonge Bucky dwingt respect af bij de ervaren, goedlachse maar harde Lee en de twee worden partners. Als ze na een schietpartij het lijk van Elizabeth Short ontdekken breekt er een tijd van obsessie aan. Lee verliest zichzelf in de zaak en Bucky krijgt steeds meer oog voor Lee’s knappe vrouw Kay (Scarlett Johansson). Ondertussen ontmoet Bucky de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), een intrigerende Short-lookalike die misschien meer heeft gedeeld met The Black Dahlia dan enkel haar uiterlijk.

Op zich lijkt de plot van The Black Dahlia een niet kapot te krijgen recept voor een uitstekende, spannende en intelligente thriller. Het is dan ook verdraaid jammer dat De Palma en zijn cast volledig de mist in gaan. Josh Hartnett is een acteur die soms onterecht bevooroordeeld wordt en als een smet op de film wordt gezien maar hier is hij wel degelijk miscast. Zijn Bucky is een leeg omhulsel en de clichématige voice-over die de plot moet voortstuwen gaat algauw vervelen. Aaron Eckhart krijgt dan weer een potentieel knappe rol in de schoot geworpen maar weet nooit echt wat hij er mee moet aanvangen. Eckhart is klaar voor de doorbraak; die ene rol die van hem meer dan een bekend gezicht moet maken maar die is niet in The Black Dahlia te zien. Zelfs Scarlett Johansson loopt er verloren bij. Haar femme fatale is een vleesgeworden cliché dat nooit echt tot leven komt en Hilary Swanks Madeleine lijkt eerder een karikatuur dan een volwaardig personage. Dat is eigenlijk het grootste probleem van Dahlia; het is onmogelijk om de film serieus te nemen. De Palma’s cast en crew verzuipen in een prent die nooit weet of het een hommage of een parodie is, terwijl het geen van beiden had moeten zijn. Dit keer werken De Palma’s thema’s tegen hem. Het is alsof hij zich zo liet gaan in de wereld van de film-noir dat hij vergat een goed verhaal te vertellen. Meer zelfs, de moordzaak wordt halverwege een achtergrondverhaal dat plaats moet maken voor saaie expositiescènes die we ons zelfs nu al niet meer kunnen herinneren. Om nog maar van de finale confrontatie te zwijgen; een slaapverwekkende afwikkeling van een plot dat toch al niet meer interessant was.         

Omdat wij toch van “het glas is halfvol”- principe zijn willen we u enkele positieve punten niet onthouden. Zo ziet de film er uitstekend uit. De fotografie van Vilmos Zsigmond en de decors van Dante “Gangs of New York” Ferretti ademen de sfeer van het Hollywood van de jaren ’40 uit. Verder haalt De Palma af en toe zijn visuele trukendoos boven en toont ons enkele typisch omslachtige maar knap geregisseerde sequenties die niet zouden misstaan in The Untouchables. En dan is er nog een absurde, foutgrappige scène tijdens een diner die voortdurend op de lachspieren werkt. In de context van het verhaal hoort de scène er, althans niet in die vorm, absoluut niet thuis maar het is een van de weinige momenten waar de acteurs levend lijken. Een punt van discussie is de filmmuziek van Mark Isham. Zijn score roept herinneringen op aan Jerry Goldsmiths werk voor L.A. Confidential maar is zo subtiel als een moker tegen een schedelpan. De muziek is opdringerig; net als de rest van de prent kitscherig en karikaturaal maar doet precies wat er van verwacht wordt. Tijdens de weinige suspensescènes gaat Isham voluit en het resultaat is een score die het luisterende publiek zal verdelen.

The Black Dahlia had De Palma’s terugkeer naar zijn oude glorie moeten worden. Zoals gewoonlijk is zelfs zijn falen op zich interessant te noemen maar ook een ramptoerist heeft na een tijdje genoeg ongelukken gezien. We houden ons hart vast voor The Untouchables: Capone Rising, een prequel op De Palma’s origineel uit 1987, maar bespeuren toch een lichtpunt aan de horizon in de vorm van Toyer; een psychologische horrorthriller met Colin Firth als het titelpersonage dat er genoegen in schept om zijn vrouwelijke slachtoffers een lobotomie te geven.

Om het met de woorden van een zekere Kazachstaanse reporter wiens “documentaire” ergens anders op deze site besproken wordt te zeggen: “Is nice!”