FIND ME GUILTY

Find Me Guilty vertelt het waargebeurde verhaal van de langst lopende rechtszaak tegen de maffia in 1987-1988, toen twintig leden van deze organisatie terecht moesten staan voor een hele hoop feiten. Gedurende 21 maanden werden er tientallen getuigen verhoord, en honderden bewijsstukken voorgelegd. Giacomo 'Jackie Dee' DiNorsio (Vin Diesel) was één van de topfiguren binnen de maffia, en wordt mee berecht. Hij kiest er echter voor om geen advocaat te nemen, na reeds veroordeeld te zijn in een vorige rechtszaak, en zichzelf te verdedigen. Natuurlijk heeft hij geen idee hoe dit in zijn werk hoort te gaan, en dus zegt hij wat er in hem opkomt, en probeert hij zo eerlijk mogelijk zichzelf en zijn collega's in een beter daglicht te stellen.

Vin Diesel is waar het allemaal om draait. Hij is 20 kilo aangekomen voor deze rol, en alle dagen moest hij twee uur in de make-up zetel zitten om meer op de echte Jackie Dee te lijken (die trouwens overleden is tijdens het filmen). En ja, Vin kan acteren. Hij is niet de meest duidelijke spreker, en het contrast met de echte advocaten is groot, maar dat maakt hem alleen maar 'echter'. Je ziet hem in het begin onwennig en naïef de jury toespreken, en geheel op zijn eigen manier maakt hij grapjes die eigenlijk helemaal niet in een rechtszaal horen. Op dat moment verdwijnt de acteur Vin Diesel, en verschijnt de échte Jackie Dee. Je leeft met hem mee, je wil dat hij de jury kan overtuigen, dat hij kan aantonen dat hij geen gangster maar een gagster is, zoals hij zelf zegt.

Je kan je afvragen of een andere acteur die meer ervaring heeft in dit soort films, het wel beter had kunnen doen dan Vin Diesel. Elke lijn dialoog uit hij met de diepste overtuiging, elk woord lijkt hij te menen. Spijtig dat je niet alle woorden begrijpt door zijn slechte articulatie, maar dat went snel. Toch zou het oneerlijk zijn om niets over de rest van de acteurs te zeggen. Elk personage is perfect gecast, en onmiddellijk herkenbaar. Sommigen zul je snel herkennen uit de Sopranos, maar voor de rest zijn het geen echt bekende acteurs. Regisseur Sidney Lumet staat er bekend om altijd het beste uit zijn mensen te halen, en dat is hier wederom duidelijk het geval. Het is een plezier om iedereen bezig te zien, en je wordt meegezogen in het verhaal.

De film is aan de lange kant om enkel gebaseerd te zijn op dialogen (meer dan 2 uur), en niet alle stukken zijn even meeslepend. Vreemd genoeg zijn dit meestal de stukken die zich niét in de rechtszaal afspelen. Hier durft men nogal eens de focus te verliezen, maar eens men zich terug in de rechtszaal bevindt, wordt men meegezogen in het verhaal. Geen greintje actie, enkel dialoog, maar op zo'n manier gebracht dat het je enkel doet verlangen naar meer, en je vindt het spijtig dat het einde nadert.

Grote delen van de dialoog zijn trouwens rechtstreeks overgenomen uit de echte rechtszaak, wat het allemaal nog meer realistisch maakt. Het was geleden van 12 Angry Men dat we zo werden meegesleept in een courtroom drama, niet toevallig ook een film van Sidney Lumet die enkel door dialoog gedreven werd.

De cinematografie en de muziek doen hun werk, zonder op te vallen. Alles wordt er aan gedaan om de acteerprestaties in de verf te zetten, zonder de aandacht op iets anders te vestigen. De keuze voor Vin Diesel was een heel moedige keuze, en het feit dat de regisseur zo'n prestatie uit deze acteur heeft gehaald, dwingt enkel respect af. We hopen daarom meer van dit te zien te krijgen in Vin's volgende films, en dan vooral in Hannibal, waarin hij zichzelf gaat regisseren.