KNALLHART

Hoewel de Amerikaanse invloeden niet te ontkennen zijn, is Knallhart een denderende film die stevig op eigen benen staat. Regisseur Detlev Buck bouwde in eigen land een stevige reputatie op als maker van komedies. Duitse komedies, jawel, een genre dat nog meer in de verdrukking is geraakt dan Iraanse porno. Omdat Europa niet bepaald zit te wachten op Duitse humor is Knallhart pas zijn eerste film die internationaal weerklank krijgt. Hij past in de indrukwekkende rij recente Duitse films – Gegen die Wand, Der Untergang, Sophie Scholl - Die letzten Tage, Goodbye Lenin!, Bella Martha en Schultze Gets the Blues – van scherpe filmmakers met een eigen stem en stijl.

Knallhart speelt zich af in de Berlijnse buitenwijk Neukölln waar scenaristen Zoran Drvenkar en Gregor Tessnow opgroeiden. De vijftienjarige Michael Polischka (David Kross) en zijn moeder Miriam (Jenny Elvers-Elbertzhagen) komen er wonen in een schamel appartementje. Ze zijn net hardhandig uit de chique villa gezet van Miriams rijke minnaar. In Neukölln wonen blonde blauwogige Duitsers, maar ze zijn in de minderheid. Het leven speelt zich af op straat, in rokerige theehuizen en achterafsteegjes. De school wordt geregeerd door Turkse bendes die in nieuwkomer Polischka een gemakkelijk slachtoffer zien. Thuis wisselt zijn moeder net zo snel van minnaar als van onderbroek.
Polischka wordt afgeperst op school en praat thuis tegen muren. Hij zoekt steun waar hij die kan vinden: op de straat. Maffiabaas Hamal neemt hem onder zijn hoede. Zijn volstrekt onschuldige uitkomen maakt Michael de perfecte loopjongen voor drugsleveringen. Hij navigeert feilloos door de urban jungle.

Knallhart is een dubbelportret van een stadsdeel en een tiener. Detlev Buck gaat de realiteit van de straat niet uit de weg. Dit deel van Berlijn nodigt niet uit voor een city trip. In Neukölln broeit onrust. De wijk is een tikkende tijdbom door de ongezonde mix van stadsverloedering en door allochtonen gerunde bendes. Zelfs wanneer kleuters op de stoep spelen, hangt gevaar in de lucht. Detlev Buck kent de buurt van binnen en van buiten. Hij neemt veel tijd om alle facetten van de omgeving te tonen zodat hij geen moment in stereotiepen vervalt. Buck brengt veel couleur locale en maakt sfeer met zijn hippe soundtrack waarop goed volk staat als The Kills, Eels, Culcha Candela, Gangs of Four, And You Will Know Us By The Trail of Dead en Beck. In afgewassen kleuren dendert de actie over het scherm.

Buck houdt het licht in zijn film met het boeiende portret van Polischka, intens vertolkt door de vijftienjarige David Kross. Hij speelt met flair en zelfvertrouwen zijn eerste grote rol. In de ogen van de jonge gast is twijfel en – ook wel – hoop te lezen. Hij is het middelpunt van een spannende en goed opgebouwde film die langzaam donkerder wordt. Buck ontvouwt zijn stepping-stone-theorie met veel gevoel en precisie. Jenny Elvers-Elbertzhagen en David Kross vormen een chemisch moeder-zoon duo. Ingebed in een stevige verhaalstructuur krijgen de vele nevenpersonages lucht, plaats en tijd om hun eigen toets te geven aan dit krachtige psychologische drama. Knallhart is eigentijdse dwingende cinema.