MY SUPER EX-GIRLFRIEND

Superhelden zijn al een tijdje volledig terug in. Na het begin van de X-Men franchise, hebben we The Hulk, Batman, Superman, The Fantastic Four, en nog vele andere supermensen over ons heen gekregen. Toch nemen niet alle superheldenfilms zichzelf serieus. My Super Ex-Girlfriend is er hier één van.
 
Matt (Luke Wilson) ontmoet op een bepaalde dag Jenny Johnson (Uma Thurman) op de metro op weg naar zijn werk. Dankzij een portie geluk slaagt hij erin een zakkenroller tegen te houden die haar handtas probeert te stelen. Uit dankbaarheid stemt ze erin toe om met hem te gaan dineren, wat natuurlijk het begin is van een relatie. Matt weet echter niet dat Jenny in werkelijkheid G-Girl is, een vrouwelijke Superman die criminaliteit bestrijdt en de zwakkeren in de stad helpt.

Na verloop van tijd begint Matt te beseffen dat hij toch meer voelt voor zijn collega Hannah (Anna Faris) en breekt hij met Jenny. Zij kan hier echter helemaal niet mee om, en begint haar superkrachten te gebruiken om hem het leven zuur te maken. Op dat moment daagt professor Bedlam (Eddie Izzard) op, een oude schoolkameraad van Jenny die op haar verliefd was, maar die ze heeft laten vallen toen ze haar superkrachten ontwikkelde. Hij wil Jenny haar krachten afnemen, en dat is precies wat Matt nodig heeft.

My Super Ex-Girlfriend is een film die niet draait om de superkrachten van G-Girl, maar eerder om absurde situaties waarin doodnormale mensen ineens worden geconfronteerd met superkrachten. Verwacht dan ook geen diepgaande menselijke analyses, maar kijk om de fun en de grappen die uitgehaald worden. G-Girl is eigenlijk een gewoon, introvert meisje dat plotseling een relatie begint, en niet om kan met de twijfels en onzekerheden die daaraan verbonden zijn. Ondanks haar superkrachten kan ze hier niets aan doen, en wanneer ze dan gedumpt wordt, reageert ze dit af dankzij haar buitengewone krachten. Op zich zijn deze wraakscènes wel leuk, maar het achterliggende verhaal weegt te licht om de film genoeg draagkracht te geven. Uma Thurman kwijt zich goed van haar rol als enerzijds de bedeesde Jenny, en anderzijds de meer flamboyante G-Girl, maar blijft toch beperkt tot een karikatuur. Hetzelfde kan gezegd worden van de rol van Luke Wilson.

De bijrollen zijn eveneens weinig uitgewerkt, maar op zich wel leuk. Rainn Wilson, de 'Gareth' uit de Amerikaanse reeks van The Office, speelt de wat aparte collega van Matt die hem voortdurend advies probeert te geven, alhoewel hij er zelf niets van bakt bij het vrouwelijke geslacht. Zijn droge opmerkingen vormen bijna de grappige hoogtepunten uit de film. Anna Faris als vrouwelijke collega van Matt is niet wereldschokkend, maar voldoet precies aan wat de rol van haar verwacht. Ze dient eigenlijk vooral om de jaloerse G-Girl extra motivatie te geven om haar wraak op Matt uit te werken, wat natuurlijk prima werkt. De 'slechterik' professor Bedlam weegt niet zwaar genoeg in zijn rol, maar is dan ook niet meer dan de aanleiding tot een lichtjes overdreven finale.

Regisseur Ivan Reitman, ook bekend van andere leukere parodieën zoals Ghostbusters en Evolution, gaat goed om met de digitale effecten om de krachten van G-Girl geloofwaardig te maken. Niets wordt te overdreven voorgesteld om het allemaal zo normaal mogelijk te doen lijken. Als je de superkrachten had weggelaten, had je eigenlijk een gewone romantische komedie over gehouden. Er worden te weinig elementen uit superheldenfilms gebruikt om van een echte parodie te spreken, maar de film gebruikt er toch genoeg om het enigszins interessant te houden.

My Super Ex-Girlfriend heeft zijn leuke momenten, maar weegt in totaliteit te licht. Het goede uitgangspunt kan niet verbergen dat er te weinig inspiratie was om een volledige film te vullen.