YOU, ME AND DUPREE

Relaties, huwelijken, oude vrienden, carrière maken, schoonouders - over al deze ontwerpen zijn al talloze films gemaakt. Sommige geslaagd, andere minder geslaagd. You, Me and Dupree valt ook mooi in de categorie films over deze onderwerpen, en is gemaakt door de makers die ons ook The Wedding Crashers hebben gebracht. En dat voorspelt niet veel goeds ...
 
Molly (Kate Hudson) en Carl (Matt Dillon) zijn een pril getrouwd koppel. Dupree (Owen Wilson), een vriend van Carl sinds jeugds af aan, komt echter aan lager wal terecht en moet voor een paar dagen intrekken in het huis van het pasgetrouwde koppel. Door zijn nonchalance en puberale levensstijl voltrekt zich echter de ene ramp na de andere (tot zelfs het in brand steken van de living), waardoor Molly Carl verplicht om Dupree het huis uit te zetten. Toch slaagt Dupree er niet in om op zijn pootjes terecht te komen, waarna hij opnieuw in huis wordt genomen. Molly begint dan te beseffen dat Dupree, hoe onconventioneel hij ook is, toch ook best wel wijze levenslessen in zich heeft. Dit zint Carl natuurlijk niet, en tot overmaat van ramp klikt het niet echt goed met zijn nieuwe schoonvader (Michael Douglas), die toevallig ook zijn baas is.

De film is eigenlijk in twee delen onder te brengen. In het eerste deel worden de grappen en grollen boven gehaald rond Dupree. Hij hangt zijn onverantwoordelijke zelf uit, lacht met alles en iedereen, en trekt zich van niets in aan. Wanneer Dupree dan voor een tweede keer in huis gehaald wordt, verandert de toon van de film en blijkt Dupree toch ernstig te kunnen zijn. Op dat moment is het Carl die door de mangel gehaald wordt en zijn leven terug in orde moet krijgen.

Het probleem is dat de film nooit grappig wordt. Men doet er alles aan om Owen Wilson weer in de meest gekke scènes te steken, maar het is allemaal te ver gezocht of te voorspelbaar. Men walst van situatie naar situatie, zonder lijn of doel. In de tweede helft van de film zijn er veel minder grappige momenten omdat men daar meer een verhaaltje probeert te vertellen, en daar valt de film compleet op zijn bek. Elk vleugje entertainment dat men tot daar toe meende te ontwaren, verdwijnt als sneeuw voor de zon. Men probeert wel om het allemaal grappig en luchtig te maken, onderwijl schimpend op relaties en huwelijken, maar het werkt gewoon niet. Na een uur film slaat de verveling volop toe, en dan heb je nog drie kwartier te gaan.

We hebben geen idee wat de makers hebben proberen produceren. Voor een pure komedie is deze film niet grappig genoeg, voor een romantische komedie is deze film niet romantisch genoeg. Het valt allemaal tussen schip en wal.

De broertjes Russo, regisseurs van dit vehikel, hebben onlangs ook de geweldige serie Arrested Development geregisseerd. Het is dan ook spijtig dat ze de beroemdheid die ze verkregen hebben dankzij die serie, gebruikt hebben om dit te maken.

Natuurlijk is de film op zich prima gemaakt. De cinematografie doet zijn werk, de muziek zwelt aan op de juiste momenten, de juiste acteurs staan op de juiste plaats. Ongelooflijk is vooral de cameo van Lance Armstrong, die hier zijn medewerking aan heeft willen verlenen. Alles klopt, en toch is het allemaal niet uit te kijken. Weer maar eens het bewijs dat film meer is dan een leuk budget hebben.