LITTLE MISS SUNSHINE

De kleinste en fijnste films zijn moeilijk aan Hollywood te slijten. Vraag maar aan Jonathan Dayton en Valerie Faris – man en vrouw – die vijf jaar aan Little Miss Sunshine werkten voor het project financieel rond geraakte. Focus Features zou de film maken, maar draaide in 2004 de geldkraan dicht. Producent Marc Turtletaub kocht de rechten terug voor 250.000 dollar en kondigde prompt aan dat hij de film zelf wel zou financieren. Gelukkig zag Fox Searchlight de kracht van de film. Fox betaalde nog redelijk zwaar om de film op het Sundance Festival te mogen verdelen: 10.5 miljoen dollar. Wie laatst lacht, best lacht. Op het Festival van Gent maakte het Vlaamse publiek al kennis met de Hoovers en hun gele VW-busje.

Het leven van de familie staat in rep en roer als de zevenjarige Olive een telefoontje krijgt met de mededeling dat ze als vervangster van de oorspronkelijke winnares mag meedoen aan de Little Miss Sunshine competitie.  Als absolute liefhebster van schoonheidswedstrijden knutselt ze al maanden aan een zelfgeschreven act. De westkust ligt niet bij de deur en dus beslist de hele familie op road trip te vertrekken met een gammel, geel volkswagenbusje. Aan het stuur zit pa Richard, een zelfverklaarde Emile Ratelband die zijn cliënten via de negen stappen van zelfontplooiing meer zelfvertrouwen wil bijbrengen. Helaas krijgt hij zijn seminaries niet vol en krijgt hij zijn cursus nergens verkocht. Broer Dwayne is het type dat iedereen haat en in bed Also sprach Zarathustra van Nietzsche leest. De 15-jarige puber houdt al negen maanden een zwijgplicht vol tot hij bij de luchtmacht mag. Hij communiceert enkel via pen en papier. Olives grootvader is een notoir pornoliefhebber en niet meer welkom in Sunset Manor, het rusthuis: cocaïne wordt daar niet getolereerd. Oom Frank mag geen seconde alleen gelaten worden. De professor in de literatuur en beroemd kenner van het werk van Marcel Proust heeft pas een zelfmoordpoging achter de rug. De homo heeft zwaar LDVD omdat zijn liefde voor een student onbeantwoord blijft.

Dat de road trip niet zonder problemen verloopt, laat zich raden. Het gele busje rammelt en valt uiteindelijk in pan, terwijl de tijd dringt. Tijdens de trip leren we alle personages beter kennen. De botsing tussen de verschillende karakters leidt tot dramatische, humoristische en vooral herkenbare taferelen. Het leven in het gele busje verloopt zoals het is. Debuterend scenarist Michael Arndt weet perfect de kleine kanten van het leven te vatten. Little Miss Sunshine probeert vooral niet op de lachspieren te werken. De personages en gebeurtenissen zijn op zichzelf geestig en grimmig genoeg. Drama en humor houden elkaar perfect in balans. Er zit hoop en verdriet in de film, leven en dood, winst en verlies.

Dat regisseurs Jonathan Dayton en Valerie Faris in een vorig leven videoclips maakten voor The Red Hot Chili Peppers, R.E.M., the Smashing Pumpkins en Janet Jackson is nergens aan te merken. Ze regisseren sober en eerlijk en laten alle vormelijke trucjes varen. Het verhaal is sterk genoeg om zelf de belangrijkste plaats in te nemen. De beelden ondersteunen enkel wat er verteld wordt. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Bill Murray de rol van Frank zou spelen. Je ziet meteen waarom. Steve Carell kan Murrays schaduw makkelijk van zich afschudden. De labiele, depressieve, dieptreurige Frank slaagt er uiteindelijk in de mooiste lijnen van de film te debiteren. Dat je in het leven moet doen wat je graag doet en je je van de rest geen sikkepit moet aantrekken, klinkt uiteindelijk uit zijn mond niet klef.

Na een hobbelige reis en met een lijk in de koffer komt de familie uiteindelijk aan in Redondo Beach, waar ze de shock van hun leven beleven. De mollige Olive met grootmoeders bril, versleten sneakers en haarband belandt er tussen zevenjarige zonnebankbruine kindvrouwtjes die gênant met hun kont op de catwalk staan te draaien. De act die ze samen met grootpa heeft voorbereid, laat de zaal vol tandpastalachjes, haarimplantaten en barbiepoppen op de grondvesten daveren. Little Miss Sunshine is een ode aan echte, authentieke mensen. Die zijn niet altijd vrolijk, succesvol of perfect, maar ze leven hun leven zo goed en zo kwaad als ze kunnen. Ze maken ruzie, vloeken, tieren maar uiteindelijk houden ze van elkaar. Volkswagenbusjes met een kapotte ontkoppeling rijden, als je maar hard genoeg duwt.