KONING VAN DE WERELD

Koning van de wereld is een vijfdelige televisiereeks die eerder al op betaalzender Prime te zien was, maar bij VTM in het diepvriesvak van de koelkast ligt. Zolang de commerciële zender de kaart van de reality-tv blijft trekken, is er in het programmaschema geen plaats voor drama van eigen bodem. De vijfdelige tv-serie werd in stukjes gekapt en opnieuw in elkaar geschoven voor een bioscooprelease: groots drama verdient een groots scherm. Jammer genoeg komt de reeks uit de make-over als een stuk papier uit een versnipperaar: onherkenbaar verminkt. Koning van de wereld lijkt een te korte bloemlezing uit eigen werk. Dat getuigt van onaanvaardbare minachting voor het publiek.

De film wordt verteld door vader Vandewalle (Cary Goossens). Hoog in de elektriciteitspalen heeft hij een mooi zicht op het leven. Op een dag vraagt hij wat zijn zonen willen worden. De lichtbegaafde Aloïs (Stefaan Degand) wil operazanger worden; Stan (Kevin Janssens) zweert bij boksen. Na de tweede wereldoorlog is Aloïs met een motor in de gracht gesukkeld en zit Stan met een schuldgevoel. Hij is vanaf dat moment vastberaden om voor Aloïs wereldkampioen boksen te worden, de koning van de wereld. De oude bokstrainer Max (Jan Decleir) ziet in Stan een paar stevige vuisten en scherpt zijn talent aan. De managers lonken. Dumont (Damiaan De Schrijver) regelt matchen en Stan schopt het tot Europees kampioen.

Met het succes komen ook de verlokkingen. Stans oudere broer Romain (Koen De Bouw) wordt bookmaker, maar geeft meer geld uit dan hij int. De machtige boksmagnaat Kets (Frank Vercruyssen) regelt een oefenkamp in Cuba, het mekka van de bokswereld. In Havana leert Stan de harde lessen van het leven. Van zijn grote liefde Julie (Natali Broods) en van nonkel Platon (Josse De Pauw), de naar Cuba uitgeweken broer van zijn vader. Matchen worden geregeld, meisjes zwanger gemaakt, rekeningen vereffend. Klappen vallen niet alleen op het canvas. Hoe houdt een eenvoudige jongen zich staande in een wereld van bedrog, grof geld, doping en afpersing?

Koning van de wereld is een groots opgezet, Vlaams filmproject. Dat juichen we alleen maar toe. De productie trok vier maanden naar Cuba, niet alleen voor de Cubaanse maar ook voor het gros van de Vlaamse scènes die zich in de jaren vijftig afspelen. De film ziet er mooi uit, al komt Cuba als locatie op zich te weinig aan bod. De zon brandt meedogenloos op het witte stand tijdens een boksmatch of de regen verdrinkt straten in een donkere steeg. Koning van de wereld ziet er niet goedkoop uit, maar kan ook de hyperbool niet vermijden. De boksscènes zijn niet vernieuwend, maar voor een Vlaamse productie meer dan bevredigend.

Helaas is Koning van de wereld – de film althans – een mankepoot die de honderd meter moet lopen: het is wel willen, maar niet kunnen. De film is gehakt stro. De scènes volgen elkaar op, maar blijven losstaande elementen. De olie ontbreekt. Je kijkt naar prentjes, niet naar een film. Hoewel de makers in interviews het tegendeel beweren, lijkt de film niets meer dan de highlights van de serie. Voor logica of diepgang is in deze bloemlezing geen plaats. Guido Henderickx lijkt een regisseur met smetvrees: hij beroert nauwelijks een personage, thema of verhaallijn of trekt zich al geschrokken terug. We komen amper iets te weten over de jeugd van Stan, de getroebleerde relatie van zijn ouders, het verleden van trainer Max, de omgang met zijn broer Romain. Dumont en Kets zijn slechterikken van het karikaturale soort. Stans relatie met Julie beperkt zich tot enkele korte scènes: hop, het bed in, hop, zwanger, hop, weg is ze om nooit meer terug te keren.

Kevin Janssens is het nieuwe troetelkind van de Vlaamse cinema, de Werner De Smedt voor een nieuwe lichting bakvissen. Hij wordt geflankeerd door een schare aan grote acteurs: Jan Decleir, Koen De Bouw, Carry Goossens, Josse De Pauw, Katelijne Damen, Frank Vercruyssen, Damiaan De Schrijver en Natali Broods. Sommige karakters krijgen nauwelijks de tijd om zich te ontwikkelen. Dat is doodjammer. Vaak ontbreekt de context waarin iets gebeurt. Vaak blijft het bij suggestie. Koning van de wereld is vast een geweldig meeslepende, mooi uitgebalanceerde en diepgravende miniserie, maar schiet tekort als film. Knip de vleugels van een vogel en die geraakt geen meter de lucht in. Zo word je geen koning van de wereld.