HAPPY FEET

Hoe we het ook bekijken; er waren dit jaar gewoonweg te veel computeranimatiefilms. Het is alsof elke producent in de filmwereld zijn of haar geld in dat soort films wil pompen en de resultaten zijn, op een paar uitzonderingen na, vaak vrij erbarmelijk. De bron lijkt echter nog lang niet uitgeput en de vraag is maar hoelang de opmars van dergelijke producties kan blijven voortduren vooraleer het betalende publiek er genoeg van heeft (ironisch genoeg is Pixar-baas John Lasseter – de man verantwoordelijk voor de computeranimatiefilm als een genre en nu ook grote baas bij Disney – de terugkeer van de traditionele tekenfilm volop aan het promoten).

De trailers van Happy Feet deden het ergste vermoeden. De animatie zag er vreemd en ongepast realistisch uit, de humor leek van een bedenkelijk laag niveau en het stemmenwerk van Robin Williams klonk ronduit irriterend. Opvallend was ook meteen de aanwezigheid van de Australische regisseur George Miller achter de camera. Miller is een geval apart in de filmwereld. Hij werkt buiten Hollywood, realiseerde de Mad Max trilogie die van Mel Gibson een ster maakte, leverde dan nog diverse films als Lorenzo’s Oil en The Witches of Eastwick af en schreef het scenario voor Babe. Drie jaar later kroop hij zelf opnieuw in de regiestoel voor Babe: Pig in the City; een van de meest bevreemdende maar ook onderschatte jeugdfilms die wij ooit mochten aanschouwen en verdween toen net geen decennium lang van het toneel om anno 2006 op te duiken met een – zo blijkt – ambitieuze animatiefilm die inhoudelijk en visueel niets te maken heeft met het lopendebandwerk van de grote studio’s.    

In Happy Feet volgen we de belevenissen van een groep keizerpinguïns die elkaar door middel van zang het hof maken. De begeerde Norma Jean (stem van Nicole Kidman) ontmoet met behulp van haar stem de hippe vogel Memphis (Hugh Jackman), die haar met heupbewegingen tot de zijne maakt. De relatie leidt tot een zwangerschap en als later de vrouwen de mannetjes tijdelijk verlaten blijft Memphis achter met een ei. Dat laatste mogen we letterlijk én figuurlijk nemen want als tijdens een sneeuwstorm Memphis even zijn vaderlijke plichten verzaakt en het ei in de sneeuw terechtkomt maakt onrust zich van hem meester. Uit het ei spruit de enthousiaste Mumbles voort (aanvankelijk aandoenlijk vertolkt door de vijfenveertigjarige (!!) actrice/zangeres E.G. Daily en later in de film door Elijah Wood) en algauw komen de andere pinguïns tot de onthutsende vaststelling dat Mumbles niet kan zingen. Het wordt nog erger als het gruwelijke geluid dat uit zijn stembanden voortkomt gecompenseerd wordt door een onophoudelijk gedans. De oudere pinguïns (aangevoerd door Hugo Weaving als Noah the Elder) raken steeds meer gefrustreerd door Mumbles’ gedrag en als hij op een dag bijna het hart van zijn geliefde Gloria (een verbazingwekkend vocaal sterke Brittany Murphy) weet te winnen slagen Noah en zijn raadgevers, verscholen achter hongersnood en religieuze symbolen, erin om Mumbles te verbannen. Wat volgt is een grandioze queeste waarin Mumbles, geholpen door enkele hippe kleine pinguïns, op zoek gaat naar de mysterieuze aliens waar hij sinds zijn jeugd over hoort. Het zijn die wezens die namelijk verantwoordelijk zijn voor het tekort aan vis en de grote honger van Mumbles’ soortgenoten.

U hoeft al geen genie te zijn om te beseffen dat de aliens in feite de mensen zijn en Miller en de coscenaristen Warren Coleman, John Collee (Master and Commander: The Far Side of the World) en Judy Morris doen geen moeite om hun soms net iets te opvallend aanwezige groene boodschap te verbergen. Maar daar eindigt dan ook meteen onze kritiek.

Happy Feet is een onvoorstelbaar knap, visueel verbluffend, oprecht ontroerend en bovenal verrassend antwoord op de vele animatiefilms die onze bioscoopzalen onophoudelijk laten vollopen. Net als met het kritisch verguisde maar in onze herinnering erg interessante vervolg op het zeemzoete Babe levert Miller een jeugdfilm af die ook voor volwassenen boeiend kan zijn. En dan hebben we het niet over postmoderne grappen of filmverwijzingen maar wel over een bijna intellectuele gelaagdheid die het eenvoudige verhaaltje net dat ene beetje meer geeft. Zonder veel te willen verklappen (de trailers verkopen dit als een film over dansende pinguïns en verder dan dat zouden wij ook beter niet gaan) kunnen we wel zeggen dat het tweede deel van deze ambitieuze productie zich als een epische road-movie openbaart. Miller toont ons beelden die we nooit eerder op deze manier zagen (op bepaalde momenten lijkt hij live-action met computeranimatie te verenigen) en zijn film stevent op een onvermijdelijke en duistere derde act die ons op een of andere manier soms aan A.I.: Artificial Intelligence deed denken. Zonder godslastering te willen spuien zouden we dit zelfs een “animatiefilm zoals Kubrick hem kon hebben gemaakt” willen noemen. De optimistische epiloog is er misschien net iets teveel aan maar op dat moment zal zelfs de meest verstokte redneck Miller zijn naïeve idealisme/liberalisme willen vergeven.

Het helpt ook dat de cast zo sterk is. Elijah Wood slaagt erin om van Mumbles een vertederend en sympathiek personage te maken, Nicole Kidman haalt haar Moulin Rouge-trukendoos nog eens boven, Hugh Jackman bewijst na een divers jaar (X-Men: The Last Stand, Scoop, Flushed Away en volgend jaar al meteen The Prestige en The Fountain) opnieuw dat hij veel meer is dan enkel Wolverine en Brittany Murphy tovert met haar ietwat hese stem Gloria om tot een verdraaid sexy pinguïn! Robin Williams neemt enthousiast twee personages voor zijn rekening: Rámon is de vrouwengekke aanvoerder van een groepje kleine pinguïns die Mumbles op zijn tocht vergezellen en Lovelace; een spirituele goeroe die de helft van de film aan het stikken is (een heerlijk zwartgallige en tegelijkertijd aandoenlijke zet van Miller).

Visueel pakt Miller uit met zwierige shots die niet zouden misstaan in Lord of the Rings en de scènes waarin duizenden pinguïns in het maagdelijk witte landschap dansen zijn oogverblindend, om nog maar te zwijgen van het grandioze shot waarin Mumbles en zijn kompanen met de moed der wanhoop een storm trotseren terwijl achter hen de zon door het helse weer prikt. Zo volgen de onvergetelijke scènes elkaar in hoog tempo op (de achtervolging met de zeehond, de scène met de orka’s, de glijbaanscène en de ontdekking van het “buitenaardse tuig”) en de moderne muziekkeuze is bizar genoeg niet storend maar verrijkt de prent.

Wie zijn kinderen iets meer wil bieden dan een zoveelste Plop-film krijgt met Happy Feet de kans om hen met een schitterend kerstcadeau te trakteren. De film is misschien iets meer “edgy” dan andere animatiefilms (een criticus vond zelfs dat de prent gevaarlijk was voor kinderen en hun beïnvloedbare hersenen) maar laat dat u niet weerhouden. Zelfs als de ecologische boodschap en vaak surrealistische finale volledig aan uw kroost voorbijgaan zullen ze nog wekenlang op uw keukentafel staan trappelen. Of misschien hadden we dàt beter niet vermeld.