JOHN TUCKER MUST DIE

John Tucker (Jesse Metcalfe) is de hunk van het school. Hij wordt door iedereen bewonderd, en alle vrouwen vallen in zwijm wanneer ze hem tegen komen. Zowel Heather, Beth en Carrie hebben een relatie met hem, zonder dat ze dit van elkaar weten. Door slimme smoezen en uitvluchten slaagt John erin om dit lange tijd te doen slagen, tot ze dit natuurlijk van elkaar te weten komen.

Alle drie beramen ze een plan om hem in diskrediet te brengen bij de rest van de school, maar ondanks alles slaagt John erin om dit telkens weer in zijn voordeel te doen uitdraaien. Wanneer er dan een nieuwe leerlinge, Kate, zich aanmeldt op de school, besluiten de drie bedrogen deernes om John een koekje van eigen deeg te geven. Ze beramen het plan om John een relatie met Kate te laten beginnen, om hem daarna te kunnen dumpen. Maar Kate vindt eigenlijk de broer van John veel leuker…

Zelf hebben we prima herinneringen aan onze middelbare schooltijd, die ondertussen toch ook al weer een decennium achter ons ligt. Daarom vragen we ons af of de leeftijd ons parten begint te spelen. Was het inderdaad echt zo dat er enkel maar knappe meisjes achter de schoolbanken zatent? Dat heel de school naar de sportwedstrijden van het schoolteam ging kijken? Dat er eigenlijk amper naar de les werd gegaan, maar vooral in gangen werd gewandeld en rondgehangen? Aangezien we graag op ons geheugen vertrouwen, gaan we ervan uit dat de realiteit hier zwaar op de korrel wordt genomen en dat we weer met een typische high school komedie te maken hebben (we kunnen ons eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat er een leuke komedie over onze eigen middelbare schooltijd kan gemaakt worden). Alle ingrediënten zijn dan ook aanwezig.

Het probleem is dat de makers dan wel weten welke ingrediënten ze nodig hebben, bij het kiezen ervan is het een beetje misgelopen. De school zelf blijkt een echte school te zijn in Vancouver, dus de realiteit daarvan zit wel snor. Probleem is dat de protagonist die daarin hoort rond te lopen, een acteur is zonder enig charisma, inlevingsgevoel of talent. De regelmatige kijkers van Desperate Housewives herkennen hem vast wel, maar aangezien we zelf geen fan zijn van die serie, was dit onze eerste ontmoeting met deze persoon. Het is ons ook erg onduidelijk waarom iemand van 28 jaar oud gecast werd als iemand van 17 a 18 jaar. De geloofwaardigheid is ver te zoeken.

De rest van de cast doet het niet veel beter. Zijn tegenspeelster Kate, gespeeld door de veel jongere Brittany Snow, doet haar best om een doodnormaal meisje te spelen, maar weet met zichzelf geen blijf in een onevenwichtige rol. De drie bedrogen vriendinnen blinken vooral uit in het overdreven giechelen, ruzie maken, en compleet ongeloofwaardig overkomen.

Goed, de acteurs blinken niet echt uit. Dan moeten de komische situaties een film als deze hopelijk redden? Jammer, dat gebeurt niet, aangezien deze op één hand te tellen zijn. Of u moest een volledig basketbal team dat in een string paradeert hilarisch vinden. In dit geval is dit een film voor u, en mag u met een gerust hart gaan kijken. De eerlijkheid gebiedt ons om ook het verhaal van de film, of wat daarvoor doorgaat, te bespreken. Maar wat moeten we vertellen over een verhaal dat na een kwartier al zo voorspelbaar is, dat je bijna op de minuut na voor de rest van de film kan voorspellen wat er gaat gebeuren?

We beseffen ten volle dat er zeker een markt is voor dit soort films, en daar gaat dan ook het ene punt naartoe. Tieners die zelf nog volop in hun middelbare schooltijd zitten, zullen vast wel wat overeenkomsten met deze film kunnen vinden en er daarom nog door geamuseerd kunnen worden. Ook mensen die houden van leeghoofdige komedies, gevuld met hapklare brokken komedie en een soundtrack vol moderne liedjes, zullen smullen. De rest van de kijkers kan beter hun middelbare schooltijd koesteren in memorie en niet op het filmscherm.