LE GENDARME DE ST. TROPEZ

Wat The Pink Panther betekende voor de carrière van Peter Sellers, dat deed Le Gendarme de St. Tropez voor die van Louis de Funès. En er zijn wel meer gelijkenissen: beide films behoren tot het betere slapstickgenre, ze werden gevolgd door een hele reeks sequels en ze hebben min of meer hetzelfde hoofdpersonage. In The Pink Panther is dat niemand minder dan Clouseau, de meest klungelige der politie-inspecteurs, bij de Franse tegenhanger is dat de hypocriete rijkswachter Ludovic Cruchot.
 
Voor Le Gendarme de St. Tropez stelde de carrière van Louis de Funès eigenlijk niet veel voor. Hij had al naam gemaakt in het theater en al in tientallen Franse films meegespeeld, maar had zich altijd tevreden moeten stellen met bijrolletjes. Om rond te komen speelde hij zelfs regelmatig piano in bars. De Funès was klein van gestalte en dat speelde duidelijk in zijn nadeel. Met Le Gendarme zou er echter veel veranderen: niet alleen kreeg hij eindelijk de hoofdrol te pakken, hij kon zijn komisch talent ten volle botvieren en werd er nog eens wereldberoemd mee ook. Hij was nu voorgoed gelanceerd en zou één van de beroemdste Franse komische acteurs worden.

In Le Gendarme de St. Tropez heb je grosso modo twee verhaallijnen. De eerste gaat natuurlijk over Ludovic Cruchot, een overijverige gendarme in een godverloren dorpje, die een promotie krijgt en daarvoor naar Saint-Tropez verhuist. Tussen het mouwvegen bij zijn oversten en het rond commanderen van zijn manschappen door jaagt hij vooral op een groepje nudisten, die even snel lijken te verdwijnen als ze opduiken. De tweede verhaallijn concentreert zich vooral op de dochter van Cruchot. Nicole, beschaamd voor haar afkomst en de beroepsactiviteiten van haar vader, doet zich voor als de erfgename van een rijk man, wiens jacht aangemeerd ligt in de haven van St. Tropez. Voor ze het goed doorheeft, is ze verwikkeld in een hele reeks avonturen, die haar – aanvankelijk tot haar vaders woede – in contact brengt met een bende kunstdieven. Natuurlijk slaagt Cruchot er in de situatie helemaal naar zijn hand te zetten en weg te lopen met alle eer.

Het succes van Le Gendarme de St. Tropez stoelt niet alleen op het feit dat een gezagsdrager wordt belachelijk gemaakt, maar ook en vooral op het komisch talent van de Funès. Zijn gendarme is iemand die enerzijds plezier schept in het kleineren van zijn personeel en niet vies is van een beetje machtsmisbruik. Anderzijds wringt Cruchot zich in duizend bochten om zijn baas op alle mogelijke manieren tevreden te stellen. En als er dan toch iets fout gaat, zal Cruchot onmiddellijk de fout op één van zijn manschappen afschuiven en zich op hen afreageren.

de Funès verstond hierbij de kunst om een beroep te doen op een heel arsenaal van komische trucjes. Vooreerst maakte hij gebruik van zijn wel zeer expressieve gezichtskenmerken. Deze grimassen zouden op den duur zijn handelskenmerk worden en meteen ook datgene wat hem zo geliefd maakte bij het grote publiek. In Le Gendarme de St. Tropez zien we ook zijn drukke en ongeduldige gedrag, ook iets dat in latere films terugkomt. Voorts zijn Cruchot en de latere personages die de Funès zou vertolken een controlefreak, belust op gezag en niet vies van een plotse woedeaanval. Al deze elementen samen maken de typische komische stijl van de Funès uit en zouden in elke film terugkomen. Het grote publiek zou er nooit genoeg van krijgen.

Regisseur Jean Girault zou later nog met de Funès samenwerken. Eerst waren er de onvermijdelijke sequels, die niet allemaal hetzelfde niveau behaalden als de originele film. Voorts werkten de twee ook nog samen voor een paar andere klassiekers zoals La Soupe aux Choux (1981) en L’Avare (1980). de Funès zou zijn stempel drukken op de Franse cinema en dit tot aan zijn dood in 1983. In de Engelstalige filmwereld had hij echter minder succes. In Amerika bijvoorbeeld zou hij nooit doorbreken.

Ook voor sommige andere leden van de cast legde Le Gendarme de St. Tropez zeker geen windeieren leggen. Michel Galabru bijvoorbeeld, die met veel verve de rol van Cruchot’s onfortuinlijke overste speelde, speelde nadien nog in tientallen films en is tegenwoordig vooral nog te zien in tv-films. Toch kan je bezwaarlijk zeggen dat hij van dezelfde status geniet als de Funès. Veel minder goed liep het af met de carrière van Geneviève Grad, die de dochter van Cruchot speelde. Le Gendarme de St. Tropez was meteen ook het hoogtepunt van haar acteerloopbaan. Hoe je het ook draait of keert, wie Le Gendarme de St. Tropez zegt, denkt onmiddellijk aan Louis de Funès. En dat zal zo blijven.