THE GRUDGE 2

Het is dan ook geen wonder dat Takashi Shimizu zijn eigen films stilaan aan het recycleren is. Scènes uit de ene film duiken plots op in de andere. Wat sterk is in de Japanse film, krijgt wel een echo in de Amerikaanse versie. Of misschien is Takashi Shimizu de draad wel helemaal kwijt. Het moet niet eenvoudig zijn om alle lijnen die hij in zijn films uitzet uiteindelijk nog te kunnen ontwarren. Voor The Grude 2 – de Amerikaanse sequel op de remake – zat hij naar verluidt in Los Angeles samen met producers Rob Tapert en Sam Raimi in een klein kantoortje van Columbia Pictures. Samen met onder meer scenarist Stephen Susco brainstormde Takashi Shimizu een dagje over mogelijke griezelige scènes. Die zitten stuk voor stuk in de film, maar het geheel doet toch wel wat geforceerd aan.

In het begin zien we hoe een groepje Amerikaanse studenten van de internationale school in Tokio het nieuwe meisje Alison (Arielle Kebbel) meetronen naar wat volgens hen het meest griezelige huis van Japan is. Niet erg slim: het is het huis waar destijds de onfortuinlijke Kayako Saeki (Takako Fuji) de nek werd omgewrongen door haar man. Sindsdien is het huis vervloekt, zo weten we uit het eerste deel. Sarah Michelle Gellar probeerde de vloek te stoppen door het in brand te steken, maar de meiden ervaren meteen dat die wanhoopsdaad niet geholpen heeft. Een tweede verhaallijn opent in Pasadena, Californië waar een zieke moeder haar dochter Aubrey (Amber Tamblyn) naar Tokio stuurt om er uit te gaan vissen wat er aan de hand is met haar andere dochter. Dat is, zo komen we te weten, de brandstichtende Karen uit het eerste deel. Karen verblijft onder bewaking in het ziekenhuis, maar is ook daar niet veilig voor Kayako. In Chicago ontspint zich een derde verhaallijn. Een vrouw, Trish (Jennifer Beals), trekt in bij haar nieuwe vriend, maar diens zoontje Jake (Matthew Knight) heeft het daar moeilijk mee. Algauw blijkt dat niet Jakes grootste bekommernis, want Kayako waart ook in dat appartementsgebouw rondt.

Het is dus opletten geblazen, want Takashi Shimizu weeft drie verhaallijnen door elkaar, die nog niet eens noodzakelijk parallel of chronologisch verteld worden. Pas in de slotminuten van de film grijpen de verhalen op elkaar in, of beter gezegd: duikt één bepaald personage uit het ene verhaaltje plots op in het andere. Met die niet eens zo verrassende verhaalwending legt regisseur Takashi Shimizu uit hoe het mogelijk is dat de geest het huis plotseling kan verlaten. Van Tokio tot Chicago tot Pasadena: Kayako is plotseling overal. Dat opent perspectieven voor een nieuw deel in de Grudge-saga. The Grudge 2 eindigt in elk geval met een beeld dat de poort voor een nieuwe sequel wagenwijd openzet.

Wie vertrouwd is met The Grudge, The Ring of Dark Water krijgt met deze aflevering niets nieuws. Takashi Shimizu volgt trouw het draaiboek dat bij deze films hoort. De geest met het witte gezicht en de lange zwarte haren duikt op in de vertrouwde badscène, op zolder, in spiegels en televisieschermen. De verschijningen gaan gepaard met plots opzwellende muziek. De scènes zijn nauwelijks nog origineel te noemen, maar Takashi Shimizu kent zijn vak als geen ander. Het moment dat de geest letterlijk uit een pas ontwikkelde foto komt gestapt of ze een meisje doorheen een spiegel trekt, laten indruk na. Takashi Shimizu werkt met nadrukkelijke geluidseffecten, snel voorbijflitsende schaduwen en enge weerspiegelingen. Niet meer origineel, wel nog effectief.

Helaas is The Grudge 2 teveel een opeenvolging van afzonderlijke griezelige scènes die pas op het einde met elkaar verbonden worden. De personages zijn niets meer dan hulpeloze slachtoffers. Als een schaduw gaat Kayako achter hen aan. Sarah Michelle Gellar heeft in deze sequel maar een kleine rol als Karen Davis. Na goed tien minuten duwt Kayako ze van het dak van het ziekenhuis, waarna ze te pletter stort voor de voeten van haar zus Aubrey en de onvermijdbare journalist, Eason. Omdat Amber Tamblyn en Edison Chen het verhaal moeten delen met nog twee andere plots, krijgt hun personage nauwelijks diepgang. Hetzelfde geldt voor onder meer het personage van Jennifer Beals, die hier een opmerkelijke comeback maakt. In de proloog van de film zien we hoe ze met een bakpan het hoofd van haar man inslaat. Pas later in het verhaal kunnen we die scène plaatsen en begrijpen.

Al bij al is The Grudge 2 zeker niet zo slecht als de Amerikaanse critici ons willen laten geloven. Takashi Shimizu weet hoe je tergend langzaam een scène moet opbouwen om daarna in een flitsend moment genadeloos toe te slaan. Zijn beelden zijn ijzersterk, maar de verhaallijn begint te kraken.