ROCKY BALBOA

Er was een tijd dat Sylvester Stallone serieus werd genomen als acteur. Aan het begin van zijn carrière, voordat hij zich opwierp als hersenloze spierbundel, was hij te zien in een aantal interessante kleinere films. Zoals bekend ging de bal aan het rollen met de feelgood-klassieker Rocky uit 1976, waarvoor hij zelfs een Oscar kreeg voor het scenario dat hij eigenhandig op papier had gezet. Net als de verlegen bokser in zijn film leefde Stallone de Amerikaanse Droom: hij had het in een mum van tijd van onbekende acteur tot filmicoon geschopt. Dertig jaar later is er van die sterrenstatus helaas niet veel meer over. Logisch misschien dat Stallone net daarom teruggrijpt naar zijn roots en zich opnieuw de rol van underdog aanmeet. En wat blijkt? Net als het origineel, is Rocky Balboa een aangename, sympathieke feelgood-movie. Mét een sterkte acteerprestatie van Stallone.
 
De laatste keer dat filmcritici lovend spraken over Stallone is alweer tien jaar geleden, toen hij als dikke politieman schitterde in de thriller CopLand van James Mangold. Maar in plaats van te kiezen voor meer van dit soort alternatieve rollen, ging Stallone resoluut voor actierommel als Driven, D-Tox of Get Carter. Maar toen bleek dat het publiek hem eigenlijk niet meer lustte, werd het tijd om zichzelf opnieuw uit te vinden. Tot jolijt van de vele Stallone-haters bleek dat hij dat wilde doen met een nieuwe Rocky-film. Niet geheel onterecht, overigens. Want waarom zou je een nieuw deel willen draaien in een reeks die al vijftien jaar dood en begraven is, en eigenlijk zijn houdbaarheidsdatum heeft overschreden? Alleen de fanboy-gemeenschap op het web bleef geloven in de plannen van Stallone en creëerde grote verwachtingen. Ook Stallone merkte dat veel filmsites hem gunstig gezind waren en trakteerde hen op geregelde tijdstippen met exclusieve foto’s, lange interviews en zelfs een sneakpreview van de afgewerkte film.
 
Maar niet alleen de fans en de nostalgische filmliefhebbers droegen Rocky plots weer een warm hart toe. Ook de Amerikaanse mainstream filmpers was gecharmeerd en trakteerde Rocky Balboa royaal op positieve recensies. Terecht, want in tegenstelling tot een aantal van de karikaturale vervolgfilms, is Rocky Balboa een warme film, over teleurstelling, verdriet, geluk en hoop. Sinds de gebeurtenissen uit Rocky V zijn er meer dan 15 jaar verstreken en Rocky is inmiddels een wat verrimpelde zestiger die leeft van zijn herinneringen en in alle bescheidenheid een restaurantje uitbaat ergens in zijn geboortestad Philadelphia. Zijn geliefde vrouw Adrian is inmiddels overleden en haar dood heeft diepe wonden geslagen. Rocky heeft nog weinig levensvreugde en schuimt regelmatig de plekken af waar hij ooit met Adrian is geweest. Alleen zijn schoonbroer Paulie is hem trouw gebleven, maar ook hij is een cynische oude brompot geworden. Het enige wat Rocky nog overeind houdt, is zijn liefde voor zoon Rocky Jr. Maar de jongen is het beu om altijd in de schaduw van zijn vader te staan en probeert hem zo veel mogelijk uit de weg te gaan.
 
Net als het lijkt dat Rocky voorgoed in een depressie zal wegzakken, krijgt hij onverwachts een nieuwe kans in de schoot geworpen. De Amerikaanse sportzender ESPN heeft namelijk een computergevecht uitgezonden tussen de boksveteraan Rocky en het jonge supertalent Mason ‘The Line’ Dixon. En wat blijkt? Rocky zou de vloer met hem aanvegen. Sportfans beginnen zich hardop af te vragen hoe een écht gevecht tussen Balboa en Dixon er uit zou zien. Uiteraard zien ook de bokspromotoren zo’n gevecht wel zitten en ze bieden Rocky de kans om een laatste keer in de ring te stappen. Uiteraard beseft Rocky dat hij zijn tijd heeft gehad (om nog maar te zwijgen over de hersenschade die hij heeft opgelopen in zijn gevecht tegen de Russische gigant Ivan Drago), maar diep van binnen zit er nog steeds een beest dat nooit genoeg krijgt van de kick van het vechten. Rocky besluit het er dus op te wagen, en droomt er net als dertig jaar geleden van het opnieuw 15 ronden te kunnen uitzingen tegen de kampioen. Winnen is niet zo belangrijk, het uitdrijven van de demonen des te meer.
 
Maar, en daar kan zelfs Rocky niet omheen, hoe krijg je een versleten, zestig jaar oud lichaam weer in vorm? Net als in de goede oude tijd, zegt Duke, de voormalige trainer van wereldkampioen Apollo Creed, die ook na de dood van zijn kampioen aan Rocky’s zijde is gebleven. Rocky moet opnieuw een onvoorstelbaar hard trainingsregime volgen, compleet met push-ups, touwtjespringen en eindeloos meppen tegen halve koeien in het slachthuis. En net als in de vorige Rocky-delen mondt dit staalharde regime uit op boeiende trainingsmontages, waarin ouwe rot Stallone demonstreert wat hij op zijn zestigste nog in huis heeft. Maar veel indrukwekkender nog dan zijn fysieke kracht, is de overtuiging en toewijding die hij in zijn zwanenzang heeft gestoken. Rocky is altijd al het personage geweest waarmee Stallone zich het meest kon vereenzelvigen, en als Rocky levert hij ook steevast zijn beste acteerprestaties af. Ook hier bewijst hij dat hij het nog steeds niet is verleerd. Net als vroeger is Rocky weer de naïeve, wat afgeleefde goeierik, die zijn doel ondanks zijn successen nog steeds niet heeft bereikt, maar zijn frustraties liever opkropt dan ze te confronteren. En ook deze keer is er een vrouw voor nodig om hem in de goede richting te duwen. Maar nu Adrian er niet meer is, valt die rol te beurt aan Marie (Valerie Hughes), een jonge vrouw die Rocky als klein meisje ooit eens de les heeft gelezen en nu een belangrijke steun voor hem lijkt te worden.
 
Met Rocky Balboa vindt Stallone trouwens niet alleen zijn draai als acteur. Bijna zou je vergeten dat hij de film ook regisseert en opnieuw instond voor het scenario. En ook op die vlakken brengt hij het er prima vanaf. De film is zorgvuldig opgebouwd, en verrassend genoeg blijft de actie beperkt. Geen eindeloos arsenaal aan bokswedstrijden deze keer, maar één keurige, dramatische opbouw naar een ontknoping waar je het gegarandeerd warm van zult krijgen. Wat Stallone dit keer ook goed heeft begrepen, is dat de uitdieping van het Rocky-personage minstens even interessant is dan de gevechten zelf. Stallone neemt dus ruimschoots de tijd om zijn achtergrond te schetsen. Ook de rest van de cast krijgt wat ruimte om te stralen. Oude knorpot Paulie (nog steeds trouw gespeeld door Burt Young) heeft net als Rocky nog een appeltje te schillen met het noodlot, maar blijft Rocky trouw, ook al doet hij hem telkens opnieuw denken aan de pijnlijke missers uit zijn verleden. Ook het personage van Marie is erg sympathiek (en vormt een leuke link met de eerste Rocky-film), maar stiekem is de afwezigheid van Talia Shire als Adrian toch een groot gemis. Toch is net dat de reden waarom Rocky Balboa zo’n fijne film is geworden. Stallone doet immers net datgene wat niemand had verwacht. Een onverwachtse rechtse eigenlijk, die niet alleen de fans met gemak knock-out slaat.

---

Jos Wolffers ontleedt de Rocky-saga. Vijf boksfilms. Een legende. Hoe het allemaal begon.

---