BOBBY

De sixties waren een roerige periode in de Amerikaanse geschiedenis. Vietnam was een bloedige ‘mission impossible’ geworden, of altijd al geweest, en wierp een zwarte schaduw over een maatschappij waarin love and peace steeds belangrijker werden. De jaren zestig waren tevens het decennium waarin veel bekende, veelal progressieve, denkers om het leven werden gebracht. John F. Kennedy, John Lennon, Dr. Martin Luther King en Che Guevara stierven allen op gewelddadige wijze een veel te vroege dood.
 
De liberalen in de VS, en ver daarbuiten, hadden eind jaren ’60 hun pijlen op één man gericht. Robert  ‘Bobby’ Kennedy, stelde zich in 1968 verkiesbaar als democratische afgevaardigde voor de aankomende presidentsverkiezingen. De voormalige Minister van Justitie - de broer van - verenigde blank en zwart tijdens hun zoektocht naar een uitweg uit de bebloede Aziatische moerassen. Op 4 juni 1968 zou in het Ambassador Hotel in Beverly Hills bekend worden of hij de uitdager ging worden van de republikein Richard Nixon. Maar de avond liep niet bepaald zoals gepland.
 
De kijker neemt deze dag plaats op de voorste rij van het luxueuze Ambassador, en volgt een twintigtal personages tijdens hun bezigheden. Regisseur Emilio Estevez maakt het zich op papier niet bepaald gemakkelijk met zijn fictieve verslag van 4/6/68. Toch verrast de broer van Charlie Sheen de kijker – zeker het eerste uur - met zijn vlotte camera en vele interessante personages, gespeeld door dito acteurs. Zo is er bijvoorbeeld dat jonge tweetal dat eigenlijk stemmen moet trekken voor Bobby, maar nog volop het leven aan het ontdekken is. Uiteindelijk gaan ze maar bij Ashton Kutcher op de bank LSD nemen. Ashton als onherkenbare hippie die discussies uitvecht met een sinaasappel, de twee jongens die alle zintuigen en remmen los laten: het is misschien overdreven, maar komt als tijdsportret wel overtuigend over. En wat te denken van een schitterende rol van Sharon Stone als kapster wiens man, de altijd geweldige William H. Macy, vreemd gaat. Knippen kan mevrouw Stone dan misschien niet, maar acteren kan ze als de beste. Ook Demi Moore valt weer eens in positieve zin op, als alcoholverslaafde zangeres met een attitudeprobleem.
 
Verder zien we onder meer papa Martin Sheen, Sir Anthony Hopkins, Laurence Fishburne en Helen Hunt in schitterende rollen. Wat heet: zelfs Linsday Lohan speelt goed, en laat haar verloofde Elijah Wood zweten als jongen die alleen met haar trouwt om de oorlog in Vietnam te ontlopen. Zo is ‘Bobby’ een èchte acteurfilm geworden, waaruit de goede sfeer op de set van alle kanten straalt. Vele acteurs halen daardoor het beste uit zichzelf naar boven. Maar deze mozaïekvertelling wil meer, er is immers gekozen voor een gebeurtenis die echt plaats heeft gevonden en zijn sporen in de geschiedenis heeft nagelaten. Robert Kennedy, in de film veelvoudig op archiefbeeld te zien en horen, is tevens het enige ‘echte’ personage. Estevez, die zeven jaar doorbracht met het schrijven van het script, houdt de rest van de personages fictief. Het is aan het publiek om een parallel te trekken met het de Amerikaanse politiek van vandaag de dag.
 
Het is dat stukje politieke geforceerdheid dat een smet werpt op Bobby. Waar we eerder Oliver Stone zich lelijk zagen vergissen in overbodig sentiment betreffende 9/11, schiet Estevez uit zijn slof met zijn boodschap van vrede en mededogen. Op sommige momenten in de film laat hij bepaalde shots te lang doorgaan (You are a King) en de muziek is bij iedere emotionele scène irritant voorspelbaar en erg aanwezig. Wat te denken van de minutenlang durende speech van Kennedy aan het einde van de film? Dat de tekst hiervan schitterend is, neemt niet weg dat hij niet zo lang kan duren alvorens het de geloofwaardigheid van een vertelling aantast. Hieruit blijkt vooral dat de regisseur de teugels niet zo stevig in handen heeft als op het eerste gezicht lijkt.
 
Estevez kiest te vaak de makkelijke weg door voorspelbare emoties uit te vergroten, waardoor het lijkt of hij de kijker uit man en macht een boodschap mee wil geven. Een goede regisseur laat het publiek bepaalde dingen zelf invullen en respecteert de intelligentie van die kijker. Estevez heeft zijn moraal misschien wel op de goede plaats, maar behandelt de kijker op sommige momenten als een kind, dat met alle macht moet begrijpen wat goed en fout is. Misschien kan het Amerikaanse publiek hier nog in tuimelen, maar de kritische Europese kijker zal dit zeker niet doen.
 
Maar het zou niet eerlijk zijn om Bobby als een mislukking te bestempelen. Natuurlijk lopen er een paar overbodige personages in rond, maar het blijft een genot te kijken naar zoveel goede acteurs die voorzien zijn van veelal intelligente en menselijke dialogen. Het is dan ook jammer dat de Academy deze film helemaal over het hoofd heeft gezien bij de onlangs bekend gemaakte nominaties voor de Oscars. Vooral de kostuums en make-up wanen de kijker terug naar de swinging sixties, waarin de onschuld nog niet vermoord was. Het is die onschuld gecombineerd met een topcast, die Bobby uiteindelijk boven de middelmaat uittillen en overal een plezierige kijkervaring geven. Wie weet verrast Estevez ons binnenkort met een echte topper. Daarvoor moet hij eerst en vooral zijn eigen talent leren te doseren. Less is nou eenmaal more, zeker in Hollywood.