EX-DRUMMER

Om het doorzichtig en al te goedkoop geweld en taalgebruik enigszins goed te praten, poneert Herman Brusselmans dat de werkelijkheid nog veel erger is dan de film. In de meest marginale regionen van Vlaanderen mag dat misschien wel zo zijn, als kijker ben je er met Ex-Drummer niets mee. Het voor het grote publiek onbekend arsenaal Vlaamse acteurs presteert ongeloofwaardig en ongemakkelijk, de dialogen zíjn gratuit en stompzinnig en ook de aangekondigde ‘Brusselmans is onverfilmbaar’, houdt na de poging van Koen Mortier meer en meer steek.
 
De opening oogt nochtans erg veelbelovend. Debuterend filmregisseur Koen Mortier spreidt zijn talent ten toon in een in reverse gedraaide en visueel best aardige presentatie van de zieltogende personages. Elk torsend met een handicap, trekken ze in het Oostendse op zoek naar een drummer voor hun nieuwe band ‘The Feminists’. Het gaat om Dries, een beroemd drummer en schrijver en het alter ego van Herman Brusselmans. Die gaat op het aanbod in om op die manier inspiratie op te doen voor een nieuw boek. Hij is wel verplicht ook een handicap te dragen en besluit om als handicap ervan uit te gaan dat hij niet kan drummen.
 
Wat volgt ontdoet zich alsmaar meer van het veelbelovende begin. De dialogen worden heftiger, het geweld brutaler, seksscènes explicieter. Onze held wijst iedereen die hem het pad kruist, nodig of niet, terecht, aldoor verwijzend naar Boudewijn en de koning van Siam.
 
De band schrijft zich in voor een rockrally in Leffinge, slaat aan het repeteren en daalt af in het Oostende van de meest banale brutaliteiten. Het verhaal is met andere woorden nogal simpel en mist elke vorm van diepgang en betrokkenheid. Tenzij je het medelijden meerekent met gedrochten als bijvoorbeeld de presentator van de rockwedstrijd. Interesse en medeleven maken plaats voor irritatie door al de platheden die volgen.
 
In feite kan je als kijker niets beters verwachten. Het autobiografische werk van Herman Brusselmans leent zich nu eenmaal niet tot een verfilming. Zijn roman bestond veelal uit aaneengeschreven associaties die met een komische repliek hier en een cynische anekdote ginder rondom het dunne verhaaltje heen fladderen. Het aldoor spottende en zelfingenomen hoofdpersonage kan je als kijker aanvaarden of kan je verachten. Maar Koen Mortier heeft, wellicht onbewust en hoe dan ook jammerlijk, duidelijk gemaakt dat het relaas van de beroemde schrijver niet heeft geleid tot een noemenswaardige prent.
 
Over de cast valt in feite niet veel beters te melden. Dries Vanhegen doet prima zijn best. Maar hij kon er ook niet aan doen dat hij vaak letterlijke en in het West Vlaams dus faliekant door de mand vallende passages uit Brusselmans’ roman te vertolken kreeg. Norman Baert is best aandoenlijk als de lispelende zanger maar verliest dan weer alle sympathie door zijn zwakjes geargumenteerd en vooral erg zielig psychopathisch wangedrag. Gunter Lamoot is een prima komiek maar doet pijn aan oog en oren op het witte doek. En Sam Louwyck was fenomenaal als de op en top charismatische windman in Anyway the Wind Blows. Maar ook hij speelt zichzelf en zijn geloofwaardigheid helemaal kwijt in het zinloze gescheld.
 
Positieve noten zijn er zeker en vast voor de prima soundtrack. Uitstekende rock van Vlaamse makelij en het geluid van Millionaire en Flip Kowlier klinkt meer dan oké. Er zijn ook best wel wat visuele hoogstandjes neergezet door bekroond reclame- en kortfilmer Koen Mortier. Naast de opening is ook een tegen het plafond vertoevende Norman Baert verrassend en buitengewoon. In een luie bui zijn de dialogen bij wijlen zelfs zeer te pruimen voor liefhebbers van tragikomische nonsens. Visueel echter, valt Mortier met het schieten van een mistig en mistroostig Vlaanderen eigenlijk in herhaling.
 
Over heel Vlaanderen werd er al geschreven en gediscussieerd over Ex-Drummer en hoe de film nu te plaatsen valt. Er werden vergelijkingen gemaakt met Trainspotting en C’est Arrivé Près De Chez Vous en de film zou een uithaal zijn naar het pretentieus en naïef Vlaanderen van vandaag. Die uithaal is dan toch maar povertjes en makkelijk te incasseren. De bijdrage van dialogen als “Ik stink. Mijn prume ook. Nor vis. Rotte vis” tot het aantonen van wat er in de onderste gelederen van Vlaanderen gaande is, valt sterk in vraag te stellen. Ook het alternatief, het aldoor terechtwijzende en zichzelf overschattende hoofdpersonage, houdt geen steek. 
 
Koen Mortier toont sporadisch zijn talent maar vergat zijn verhaal meeslepend en geloofwaardig te vertellen en zijn dialogen filmisch aan te passen en taalkundig los te wrikken uit Brusselmans’ roman. Om uiteindelijk in een mistroostig bloedbad zonder weerga te stranden.