THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE: THE BEGINNING

Tegen alle verwachtingen in werd de door horrorpuristen en Texas Chainsaw-fans fel verguisde remake van Tobe Hoopers originele The Texas Chainsaw Massacre een dikke hit. Wereldwijd zaagde Leatherface en zijn totaal krankzinnige familie de bioscoopkassa’s aan flarden, dus mag het geen verrassing wezen dat we nu een prequel kunnen gaan bekijken op het grote scherm. Gezien het grote succes van de zogenaamde “Gorno” (de nieuwe vlaag van gore horrorfilms volgestouwd met gratuit foltergeweld; door geschokte critici vergeleken met porno) à la Hostel en Saw III beloofde regisseur Jonathan Liebesman de fans om met The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning nieuwe grenzen te verleggen. Missie geslaagd of holle woorden?
 
Na het immense succes van de remake kon er voor producent Michael Bay (The Rock, Pearl Harbor) uiteraard niet snel genoeg een sequel kome,, maar de producenten van het geheel dachten daar anders over. Ze zagen het nut van een vervolg niet echt in. Wél vonden ze het een briljant idee om de familie Hewitt - onder de horrorfans behoorlijk populair - eens extra te belichten en meteen ook maar het begin van het kwade (lees Leatherface) te ontdekken. Regisseur Marcus Nispel, die van de remake een prima moderne Chainsaw Massacre maakte,  moest verstek laten gaan wegens andere bezigheden, dus viel de keuze al vlug op Jonathan Liebesman. Volgens bronnen was deze jonge cineast trouwens de eerste keuze voor de remake uit 2003, dus een begrijpelijke keuze. Toch maakten veel fans van de horrorfranchise zich zorgen. De film die Liebesman in plaats van Chainsaw Massacre gemaakt had, was het afschuwelijk Darkness Falls.
 
Bij het vrijgeven van de eerste beelden van de prequel werd gelukkig duidelijk dat Liebesman niet ver leek af te wijken van Nispels stijl en look. De eerste recensies gewaagden van een erg intense ervaring, dus de verwachtingen waren in de horrorkringen behoorlijk hooggespannen. Toch waren we enigszins teleurgesteld door Liebesmans The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning. Het gaat hier om het zogenaamde begin van kettingzaagmaniak Leatherface, maar buiten de geboorte, enkele flashes tijdens de openingcredits en enkele verwijzingen naar zijn jeugd door de personages komt de kijker gaan bal te weten. Hetzelfde geldt voor de fameuze familie. Toegegeven... het is leuk dat je te weten komt waarom Sheriff Hoyt nu juist een vals gebit draagt, maar echt cruciale achtergrond kan je dat niet noemen. Ook de gewone personages hebben de diepgang van een badkamertegel, wat het voor de kijker ook moeilijker maakt om je ermee te vereenzelvigen of om er ook maar iets voor te voelen tijdens de horrorscènes.
 
Dat neemt niet weg dat de jonge castleden duidelijk hun best doen. Zo doet de knappe Jordana Brewster (The Faculty, The Fast & The Furious) de rol van Jessica Biel lichtjes over, maar is het opnieuw R. Lee Ermey die de show steelt. Hij laat zich volledig gaan als sadistische sheriff, zonder ongeloofwaardig over te komen of totaal over the top te gaan. Andrew Bryniarski is eveneens terug om opnieuw de bloedige kettingzaag op te nemen als Leatherface. Hoewel hij zijn karakteristiek ‘masker’ niet draagt, slaagt hij er - mede dankzij zijn imposante verschijning en de ervaring van de vorige prent - in om van het beroemde horrorpersonage een angstaanjagende verschijning te maken. Bryniarski geeft zijn vertolking een ziel mee, énkel met het gebruik van zijn ogen. Jammer dat Liebesman elke kans op spanning snel om zeep helpt door een overdadig gebruik van de zogenaamde ‘fake scares’ en er niet in slaagt om het clichématige script tot leven te brengen.
 
Waar The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning wél enorm in uitblinkt is het getoonde geweld en bloedgespetter. Dankzij het grote succes van folterfranchises zoals Hostel en uiteraard de Saw-reeks, probeert blijkbaar elke horrorfilmer de grenzen te overschrijden door verder en verder te gaan. Alexandre Aja’s briljante remake van The Hills Have Eyes ging The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning bijzonder succesvol voor en mits het tonen van verbrijzelde benen, vleeshaken in weerloze lichamen, gezichten die in detail gevild worden en uiteraard kettingzagen die alle mogelijke menselijke onderdelen sappig bewerken, doet de jonge Liebesman nu ook een gooi naar een nieuw record. We kunnen dan ook concluderen dat de film als goor tussendoortje wel nog best te pruimen is, maar qua sfeer, spanning en scenario schiet The Texas Chainsaw Massacre duidelijk te kort.