LITTLE CHILDREN

Regisseur Todd Fields debuut In The Bedroom (2001) was een puur Amerikaans drama over niet zo’n zoete wraak. De gegriefde ouders konden gezien hun land van herkomst bijna niet anders handelen om de moord op hun kind te wreken. Als het onderwerp wraak zijn lelijke kop opsteekt in de Verenigde Staten is de wapenkast niet ver weg. Maar voornamelijk door de acteerprestaties van Sissy Spacek en Tom Wilkinson als de ouders was de film zeer aangrijpend. Doorgaans is de nuance bij Amerikaanse filmers ver te zoeken en met het oog vooral gericht op de boxoffice zelfs een vies woord. Neem nu de aan verbale diarree lijdende voice-over in Fields nieuwste prent, Little Children. Een uitleggerige toevoeging die na een paar minuten danig op de zenuwen begint te werken. Is Field bang dat wij er anders niets van begrijpen?
 
Maar gelukkig heeft zijn langverwachte vervolg op In The Bedroom meer te bieden dan een overbodige voice-over. Men kan zich nog wel afvragen wie er zit te wachten op de zoveelste variant op American Beauty (1999). Little Children ligt echter inhoudelijk dichterbij Happiness van Todd Solondz (1998) en is een zoveelste kijk achter de gordijnen naar het leven van verveelde Amerikanen in de buitenwijken. Evenals Happiness zit deze film boordevol wel en minder geslaagde kleurrijke vignetten met een belangrijke rol weggelegd voor een pedofiel. Desondanks hebben Solondz en Field weinig meer dan hun voornaam gemeen. Solondz bedient zich van een wat subtiele ironische benadering tegenover Fields onmiskenbare directe Amerikaanse aanpak.
 
Het primaire verhaallijn in Little Children betreft Sarah (Kate Winslet) en Brad (Patrick Wilson) twee ontevreden dertigers in een conservatieve buitenwijk. Kate Winslett excelleert als Sarah Pierce een hoogopgeleide vreugdeloze huisvrouw die weinig op heeft met haar omgeving en haar kleine dochter en nog minder met haar eendimensionale man Richard die verslaafd is aan cybersex. Zij legt het aan met de eveneens verveelde huisman Brad (Patrick Wilson, Hard Candy, Phantom of the Opera). Zijn vrouw, de uithuizige Kathy (Jennifer Connelly), is een carrièrejager. Ogenschijnlijk meer uit verveling dan iets belangwekkender begint er wat te broeien tussen Brad en Sarah op de kinderspeelplaats.
 
De belangrijkste subplot betreft de veroordeelde pedofiel Ronnie (Jackie Earl Haley), net ontslagen uit de gevangenis en weer bij zijn moeder May inwonend (een schitterende ontroerende portret van Phylis Somerville). Hoewel Brad en Sarah de hoofdpersonages zijn is het May en zoon Ronnie die de show stelen. In al hun lelijke lompheid weten ze te ontroeren. Jackie Earl Haley speelt een stereotiepe vreemde eend, maar geeft zijn rol net die onvoorspelbare extra dimensie die hem interessant maakt. Phyllis Somerville als zijn trouwe maar strijdlustige moeder is briljant. Maar de buurt raakt in paniek en ex-politieagent Larry Edges (Noah Emmerich) voert een persoonlijke haatcampagne tegen Ronnie en zijn moeder. Tegen deze achtergrond begint de affaire van Brad en Sarah zich te ontwikkelen.
 
Vooral sommige van de secundaire rollen zijn weinig uitgediept en karikaturaal. Richard, de man van Sarah (Gregg Edelman) en een succesvolle zakenman, brengt zijn tijd door met een del “Slutty Kay”op het internet met een gebruikt slipje over zijn hoofd. Hij doet dit liever dan tijd doorbrengen met de bloedmooie Kate Winslet: hoe geloofwaardig is dit clichémannetje? En Noah Emmerich weet nog minder te overtuigen als de ex-politieagent die Ronnie’s leven tot een hel maakt. Het feit dat weirdo Jackie Earl Haley wel overtuigd zijn en deze andere twee lelijke personages niet, is deels te verwijten aan het onevenwichtige script. Todd Field schreef het samen met Tom Parrotta, de schrijver van de roman waarop Little Children is gebaseerd.
 
Field is zelf acteur geweest (hij was de pianist in Kubrick’s Eyes Wide Shut) en weet soms wel het beste uit zijn ex-collega’s te halen. De bijrol van Kathy, Brads vrouw (Jennifer Connelly), is sterk. De dinerscène waarin het een en ander eindelijk tot haar doordringt wordt mooi overtuigend gespeeld. Maar het hoogtepunt is de scène waarin Sarah haar vreemdgaan bedekt probeert te rechtvaardigen door Flaubert’s Madame Bovary aan te halen: kostelijk vanwege de verbijsterde afkeurende reactie van een saaie buurvrouw.
 
Cinematograaf Antonio Calvache en artdirector John Kasarda hebben er wel voor gezorgd dat de film visueel een genot is om naar te kijken. Maar met een langdradige twee uur en tien minuten slaat de verveling niet alleen bij Brad en Sarah, maar ook in de bioscoopzaal toe. En evenals bij In The Bedroom is de afloop tamelijk gerafeld en oppervlakkig uitgewerkt. Het lijkt alsof de onervaren Field dit hoofdstuk op de regisseursacademie nog niet heeft doorlopen. Hij blijft vooralsnog een belofte want van dik hout zaagt Todd Field planken.
 
In Europa wordt het begrip ‘onnadrukkelijk’ als een kwaliteit gezien, in Amerika c.q. Hollywood eerder een tekortkoming. Bepaalde scènes tijdens de apotheose zien Amerikanen ongetwijfeld als ‘eerlijk sentiment’, Europeanen eerder als ‘vals sentiment.’ Het ligt er dus voor een deel aan welke kant van de grote plas uw filmvoorkeur neigt of u onverdeeld plezier gaat beleven aan Todd Fields Little Children.