HANNIBAL RISING

Hannibal Rising is de vijfde film waarin kannibaal Hannibal Lecter te zien is. Het begon ooit met een kleine bijrol in Michael Mann’s Manhunter. Brian Cox blies leven in het immens populaire personage afkomstig uit Thomas Harris’s bestseller Red Dragon. Slim als Harris is schreef hij direct na het succes van Red Dragon een vervolg met daarin een meer prominente rol voor Lecter. Dit boek, Silence of the Lambs, zou wereldwijd door vriend en vijand bejubeld worden en een verfilming lag voor de hand.
 
Anthony Hopkins nam de rol van Cox over en een icoon was geboren. Vijf Oscars mocht het door Jonathan Demme geregisseerde Silence of the Lambs in ontvangst nemen. Dino De Laurentiis, producent van het minder succesvolle Manhunter, had de Oscarwinnaar voor zijn neus voorbij laten gaan na het geringe financiële succes van Manhunter. Het succes van Silence of the Lambs schudde hem wakker. Hij regelde de rechten voor het in 1999 uit te komen Hannibal en greep terug naar het verleden om Red Dragon nogmaals te verfilmen, ditmaal natuurlijk met Anthony Hopkins in de rol van Lecter. De fans wilden en kregen meer, maar het overdonderende succes van Lambs werd niet geprolongeerd.
 
Even leek het erop dat we het laatste van Lecter gezien hadden. Niets is echter minder waar. De Laurentiis wil meer. Hij wil de geschiedenis van Lecter uitlichten. Hoe was Lecter zo kannibalistisch geworden? Wat heeft hem ertoe gedreven om zoveel bloed te vergieten? Vragen waar zelfs Thomas Harris even geen antwoord op had. Harris wilde aanvankelijk eigenlijk niet terugkeren naar de wereld van Lecter, maar op aandringen van De Laurentiis (ongetwijfeld met een flinke som geld in het achterhoofd) besloot Harris om alsnog het script te schrijven over de oorsprong van Lecter. Hij mocht er op de koop toe een roman op baseren.
 
De weerstand die Harris in eerste instantie had tegen het schrijven van Hannibal Rising - overigens een vreselijke titel - klinkt door in de gehele film. Regisseur Peter Webber’s film ontbeert passie en inspiratie. Wat overblijft, is een thriller die twee uur lang voortschrijdt zonder ooit echt intrigerend te worden. Gaspard Ulliel’s spel in de rol van de jonge Lecter is vlak en in de verste verten niet te vergelijken met het spel van Hopkins. Niet dat we van tevoren de illusie hadden dat hij Hopkins’ Oscarwinnende rol kon benaderen, maar zo saai als in Hannibal Rising hadden we ook weer niet durven dromen.
 
Dat was allemaal nog niet zo erg geweest als de makers van Hannibal Rising een beter script hadden om mee te werken. De voorgaande films hadden als voordeel dat schrijvers als David Mamet, Steven Zaillian, Michael Mann en Ted Tally zich ontfermden over het materiaal van Harris. Hannibal Rising heeft dit geluk niet en Harris kreeg de vrije hand om zijn roman te vertalen naar het grote scherm (of andersom, maar dat is het kip en het ei dilemma). Hierdoor voelt Hannibal Rising aan alsof we kijken naar het lezen van een boek en dat is zelden of nooit een goed idee gebleken.
 
Daarbij komt ook nog de drang van de makers om geforceerde verbintenissen te laten zien met de voorgaande films. Zo zien we Hannibal een samoeraimasker aanpassen dat er hetzelfde uitziet als het masker dat hij droeg in Silence of the Lambs. Hier wordt verder echter niets mee gedaan. Het is alleen maar goedkoop zieltjes winnen. Waarom is het overigens nodig voor Hannibal om Japans zwaardvechten te leren van zijn tante? Geen flauw idee, behalve dan dat het er mooi uitziet. Hannibal Rising zit vol met dit soort uitstapjes die de film er niet overzichtelijker of geloofwaardiger op maken.
 
Het is te hopen dat de bijna negentig jaar oude Dino De Laurentiis met Hannibal Rising zijn laatste film in het universum van Hannibal Lecter heeft gemaakt, want hij heeft de ‘goede’ naam van Lecter nu wel genoeg te grabbel gegooid.