THE NUMBER 23

Blijkbaar is een deel van de wereldbevolking geobsedeerd door het getal 23. Regisseur Joel Schumacher laat aan het begin van film zien welke feiten in de geschiedenis kunnen herleid worden naar dit getal. Het zijn er, mits enkele vreemde kronkels, heel wat, zodat het niet geheel onwaarschijnlijk is dat freaks onder ons zich aan de studie van het getal zouden wijden. Maar Schumacher wijdt er dus een film aan, zijn 23STE om precies te zijn. Hij zet een verhaal neer over menselijke obsessies, waar dit getal, dat wordt herleid naar iets duivels, een grote rol speelt. The Number 23 is een film met een interessant uitgangspunt, maar spijtig genoeg heeft Schumacher, toch een oude rot in het vak, een inspiratieloze film afgeleverd.
 
Nochtans begint de film veelbelovend. Walter Sparrow, vertolkt door Jim Carrey, krijgt van zijn vrouw een boek voor zijn verjaardag cadeau. Het boek, The Number 23, vertelt het verhaal van een detective, Fingerling (ook vertolkt door Carrey), die langzaam maar zeker geobsedeerd raakt door het getal 23, totdat hij er zelfs een moord door pleegt. Bij het lezen van het boek wordt Sparrow ook steeds meer geobsedeerd door het getal en vooral door de overeenkomsten tussen zijn leven en dat van Fingerling. Omdat Sparrow vreest dat hij ook zal moorden, net zoals in het boek beschreven staat, gaat hij op zoek naar de schrijver. Tot daar is het verhaal nog interessant en goed gevonden, maar de draai die Schumacher er op het einde aan geeft, om alles te kunnen verklaren, is redelijk voorspelbaar en ongeïnspireerd.
 
Maar dit hoeft ons niet te verbazen, want Schumacher is het soort regisseur dat een goed verhaal meestal niet naar een goed einde kan brengen. De opzet is meestal goed gevonden, net zoals bij The Number 23, maar de afwerking laat te wensen over. Andere films in zijn oeuvre, zoals Phone Booth, 8MM, en Falling Down, zweven ook in de schermerzone tussen plat entertainment en een serieuze poging tot een geïnspireerde film. Schumacher lijkt niet boven de middelmaat te kunnen uitsteken, wat hij ook probeert. Dit is dus ook het geval bij The Number 23.
 
Het enige waardoor deze film nog een beetje het publiek kan verbazen, is door de cinematografie. Om duidelijk het verschil te tonen tussen het verhaal van de film en het verhaal van het boek dat Sparrow leest, maakt Schumacher gebruik van speciale effecten, die de bovennatuurlijke sfeer van het boek moeten weergeven. Hij gebruikt contrasten die doen denken aan de film noir, maar dan in een nieuw kleedje. Soms is het beeld onderbelicht, soms overbelicht, naar gelang wat er gebeurt in het verhaal. Het spijtige is dat Schumacher deze stijl niet kan volhouden tot op het eind van de film. Na de plotwending wordt alles veel te lang uitgesponnen en tot een soort romantische boetedoening gereduceerd. Het is duidelijk een einde dat conform is aan de Hollywoodnormen, iets waar Schumacher al lang vertrouwd mee is.
 
De film laat je warm noch koud, ook al wordt het verhaal, door middel van een voice-over, niet afstandelijk verteld. Maar op geen enkel ogenblik kan je begrip of zelfs medelijden opbrengen voor de hoofdpersonages. Jim Carrey weet duidelijk dat hij in een film meespeelt die bedoeld is voor een groot publiek en gaat dan ook geen enkel keer over de schreef. Zijn vertolking van de getroebleerde detective Fingerling lijkt in het begin nog te kunnen bekoren, mede door de beeldvorming, maar zakt al snel af naar een soort karikatuur. Carrey is geen slechte acteur, iets wat hij al ten volle heeft kunnen bewijzen in Man on the Moon, The Truman Show en Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar in zijn eerste echte thriller slaat hij de bal toch serieus mis.
 
The Number 23 had een goede film kunnen zijn, want het draagt potentieel in zich die iedereen kan bekoren. Het idee dat een getal iemand zijn leven en zijn daden kan beheersen, is niet slecht gevonden. De menselijke geest kan ook vaak kronkels maken, buiten de wil van de eigenaar. Maar spijtig genoeg komt dit allemaal veel te weinig naar voor in deze film. Schumacher is hier deels verantwoordelijk voor, omdat hij nu eenmaal niet zo’n goede regisseur is. De andere verantwoordelijke hierin is Hollywood zelf, dat te weinig risico durft te nemen in een tijd waar er een heleboel jonge regisseurs staan te trappelen om de normen te veranderen. In de handen van dat jong geweld had de film er misschien helemaal anders uitgezien en had het misschien wel het publiek kunnen verbazen, in plaats van te vervelen.