SMOKING ACES

Sinds Guy Ritchie Madonna heeft en Quentin Tarantino een ‘serieus’ filmmaker probeert te zijn, heeft de gangsterfilm te maken met een stevig gebrek aan inspiratie. Joe Carnahan, de man die enkele jaren geleden debuteerde met de sfeervolle politiethriller Narc, probeert het genre met zijn nieuwste prent uit een diep dal te trekken. In tegenstelling tot zijn sobere debuut – één van de best films van 2002 - is Smoking Aces een wirwar van personages en verhaallijnen geworden.
 
Het draait allemaal om één man: goochelaar Buddy ‘Aces’ Israel (Jeremy Piven), vijfvoudig winnaar van de felbegeerde “Las Vegas Populairste Showmantrofee”. Helaas heeft Buddy het nogal hoog in zijn bol zitten, waardoor de beste man denkt zich ongestraft met de locale maffia te kunnen inlaten. Net als Frank Sinatra destijds, wordt onze entertainer het lievelingentje van het locale misdaadcircuit en wil hij alles vooral op zijn eigen manier doen. Nadat de FBI zijn illegale praktijken op het spoor is gekomen, besluiten ze om ‘Aces’ een voorstel te doen. Als hij hun de namen kan noemen van de echte hoogvliegers binnen de maffia, zal de sterke arm der wet onze illusionist verzachtende omstandigheden bieden.
 
Van verzachtende omstandigheden hebben ze binnen de maffia helaas nooit gehoord. Zodra the word on the street is dat Israel zijn mond wel eens voorbij zou kunnen praten, zetten de locale tough guys één miljoen dollar op zijn hoofd. Het zal u nog verbazen hoeveel schuine lieden daar op af komen. Het is zaak voor Donald Carruthers (Ray Liotta) en Richard Messner (Ryan Reynolds) om in het zwaarbewaakte goochelaarsfort te komen, voordat ’s werelds ‘beste’ huurmoordenaars er zijn binnengedrongen. Of in ieder geval voordat Buddy zijn hersenpan volledig heeft weg gesnoven. Being famous and having one million dollar on your head, het is allemaal niet gemakkelijk tenslotte.
 
Als er al ergens een plank in het door hemzelf geschreven script heeft gezeten, heeft onze regisseur hem tijdens het filmen niet één keer goed kunnen raken. Nadat éénmaal alle moordenaars – en dat zijn er nogal wat – aan het publiek worden voorgesteld, is het verhaal al niet meer te volgen. Dat wordt hoe langer de film duurt, alleen nog maar ingewikkelder. Met zo een overkill aan figuren heeft de kijker op den duur geen enkele houvast meer en kan er nooit echte sympathie voor een personage worden opgewekt. Dit hoogstwaarschijnlijk omdat Carnahan het belangrijk vond om in zijn eerste bigbudget film zoveel mogelijk bekende acteurs te stoppen. Belangrijker dan een uitgewerkt en overzichtelijk plot, nochtans één van de sterkste punten van Narc.
 
Zoals altijd bij dit soort overdreven B-films, zijn er uiteindelijk wel een paar acteurs en scènes die de kijker bijblijven. Het zou ook gek zijn als dat niet het geval was, aangezien er per minuut minstens vijf personages en vijftig verschillende shots de revue passeren. Vooral Chris Pine – die met zijn gang van broers rechtstreeks lijkt weggelopen uit The Big Lebowski – weet in een paar scènes de lachers op zijn hand te krijgen. Als hij het dode hoofd van Ben Affleck laat praten, gaan er wat lachsalvo’s door de zaal en als hij later met zijn blauwe ogen uitlegt dat het hem echt wel spijt dat er zojuist verschillende doden zijn gevallen met zijn acties, gieren sommigen het uit. Ook Ray Liotta en Andy Garcia stellen in kleine bijrollen niet teleur en Alicia Keys blijkt behalve oogverblindend mooi ook nog eens een aardige actrice te zijn. En natuurlijk blijft dat kleine ADHD-karategeval ons bij. Wat heet: Steve Seagal kan er nog een puntje aan zuigen.
Maar als Jeremy Piven, de man die het allemaal moet dragen, zo aan het overacteren is dat een aflevering van Samson en Gert bijna aan Shindler’s List doet denken - blijken er voor de kritische kijker helaas ook weinig verzachtende omstandigheden te zijn. Smoking Aces gaat uiteindelijk in stinkende rook op.