GHOST RIDER

Ghost Rider is wederom een verfilming van een Marvel comic book. X-Men en Spider-Man zijn uitstekende voorbeelden van geslaagde films afkomstig uit deze stal. Helaas is het overgrote deel van de films gebaseerd op deze wereldberoemde stripboeken niet van een zodanig kwaliteitsniveau dat je ze twee keer wilt zien, of zelfs één keer wilt zien. Ghost Rider valt in de categorie die er tussen in ligt. Niet gedenkwaardig genoeg om nog een keer te zien en toch jammer om te missen. Laten we in ieder geval voorop stellen dat het bij Ghost Rider niet aan de plot ligt, want die is er niet.
 
Centraal staat Johnny Blaze, een motorrijder die graag de randen van zijn geluk opzoekt door met doodsverachting over onoverwinnelijke obstakels te springen met zijn motor. Die gave heeft hij niet van een vreemde. Zijn vader voerde dezelfde stunts uit, maar werd geveld door een ernstige ziekte. Johnny maakt de kapitale fout om een deal te sluiten met de duivel (Peter Fonda) om zijn vaders leven te redden. De duivel zou de duivel niet zijn als hij niet een adder klaar had liggen onder het gras. Johnny’s vader overlijdt toch en Johnny is vastbesloten om wraak te nemen. In het duivelscontract staat echter dat Johnny, wanneer de duivel dat wil, op zal moeten treden als premiejager om zielen te oogsten voor de heerser van het kwaad.
 
Het resultaat is opmerkelijk. Wanneer Johnny op volwassen leeftijd (Nicholas Cage) in de buurt komt van het kwaad, of dat nou een straatrover is of de zoon van de duivel (Wes Bentley), verandert hij in een wandelend skelet met een vlammend hoofd dat in staat is om al de pijn die de kwaadaardige anderen heeft aangedaan bij de bewuste persoon terug te brengen. Best een handige gave. Om dit gegeven heen is door regisseur Mark Steven Johnson een script geschreven dat aan de ene kant nauwelijks te volgen is en aan de andere kant te simpel is voor woorden.
 
In de film komt namelijk de zoon van de duivel terug naar de Aarde om daar een contract op te halen waarin vele zielen opgesloten zitten. Dit contract is jaren geleden niet afgegeven, zoals het hoort, aan de duivel en verborgen voor de rest van de wereld door de toenmalige Ghost Rider. De duivel was daar begrijpelijk niet blij mee en wil dat contract nu toch echt terughebben. De zoon ook, want de grote hoeveelheid zielen in dit contract kan hem genoeg kracht geven om zijn vader van de troon te stoten en ook nog eens de Aarde onder te dompelen in verdoemenis. Dat is het ingewikkelde gedeelte niet ingewikkeld uitgelegd.
 
Het simpele gedeelte van de plot is terug te vinden in de slecht geschreven personages, dialogen en er niet toe doende liefdesperikelen tussen Johnny Blaze en Roxanne Simpson (Eva Mendes), een personage dat weinig tot niets toevoegt aan de film als geheel. Hetzelfde gebrek aan romance was ook te vinden in Mark Steven Johnson’s vorige film Daredevil, waarin Ben Affleck het aan moest knopen met de van charisma verstoken Jennifer Garner. Johnson is niet de aangewezen persoon voor het maken van een film met een hart. Wat hij wel kan, is het creëren van een wereld die toch stiekem interessant genoeg is om naar te blijven kijken.
 
Met behulp van zijn creatieve team krijgt Johnson het voor elkaar om Ghost Rider visueel interessant te maken. De Ghost Rider zelf is prachtig gemaakt met zeer mooie door de computer vervaardigde vlammen. Zijn matching motor is eveneens spectaculair, hoewel te weinig gezien om echt tot volle glorie te komen. Johnson weet ook een zeer herkenbare westernsfeer in zijn film te brengen, dit in tegenstelling tot het zeer urbane Daredevil. De kleuren zijn ingetogen, de kostuums hebben veel weg van de westerncultuur en het veelvuldige gebruik van close-ups doet ons direct denken aan de films van Sergio Leone.
 
Dat is wellicht iets te veel eer voor een film die in werkelijkheid niet meer is dan 114 minuten aangenaam vermaak. Niet voor de liefhebbers van diepgaande verhandelingen over de psychische implicaties van een Faustiaans contract met de duivel, maar voor mensen die het lekker vinden om eens in de zoveel tijd op de bank neer te ploffen om een prima stuk visueel spektakel te zien.