CRANK

Aan de namen van de hoofdrolspelers herken je het genre film waar je naar gaat kijken. Een film vol Chevs, Carlito's en Verona's belooft snelle actie, snedig wapengekletter en gierende banden. Crank is een ultrakorte, ultrahippe, ultraharde actiefilm op speed. Weinig kans dat je na de film op café oeverloze discussies voert over plot, karakter of thema. De loser van de groep heeft slechts één vraag: wie heeft een pilletje tegen hoofdpijn?
 
Uit de reeks gekortwiekte, opgepompte, uitgebouwde films voor de MTV-generatie is Crank zonder twijfel de meest hyperkinetische. Regisseurs Mark Neveldine en Brian Taylor monteren tot op de milliseconde. Ze snijden hun beelden scherper dan het gladste scheermesje. Crank is een film met ADHD. De vorm vol hyperbolen, experimenten en extreme invalshoeken dient de inhoud.
 
Al in de eerste minuten komen we te weten dat huurmoordenaar Chev Chelios (Jason Statham) geïnjecteerd is met een dodelijke Beijing-cocktail. Hij zal binnen het uur sterven. Chev ontvlamt in een niet te stoppen agressie. Zijn immense flatscreen moet eraan geloven. In het uur dat hem nog rest wil hij wraak op zijn baas Carlito die hem erin luisde. Als een bezetene begint zijn zoektocht doorheen de straten van Los Angeles.
 
De adrenaline, zo leert Chev, houdt hem in leven. Als zijn hartslag zakt, zinkt hij weg in een coma, met tenslotte de dood als gevolg. En dus moet Chev zich blijven opfokken en druk maken. Als een dosis drugs, opzettelijke ruzies met mensen, openbare seks en neussprays niet meer helpen, legt hij maar zijn handen op een gloedheet wafelijzer. Alles is goed om bezig te blijven.
 
Het verhaal is in Crank van totaal ondergeschikt belang. De film flitst voorbij als een razendsnel videogame. De kalende Britse actieheld Jason Statham (Revolver, Transporter) is prima op dreef als opgehitste Bruce Willis voor de nieuwe generatie. Het blonde, domme delletje Amy Smart heeft als zijn vriendin de meest vrouwonvriendelijke rol van het jaar. Wanneer jonge, geile kerels de joystick in handen nemen, is er niet zoveel tijd meer om na te denken over politieke correctheid.
 
Hoe snedig, flitsend en verrassend Mark Neveldine en Brian Taylor hun film ook beginnen, na een tijdje gaat hun over the top sfeertje toch aardig tegensteken. Ze etaleren hun trucjes en geinige invallen met iets teveel pretentie en willen al te opvallend zonder handen fietsen. In elk parcours op de achtbaan is er minstens één stukje om op adem te kopen. Looping na looping na looping gaat aardig vervelen.