THE PAINTED VEIL

Wanneer dokter/bacteriologist Walter Fane (een kaarsrechte maar uitstekende Edward Norton) op een pianofeestje de adembenemende Kitty (Naomi Watts) ontmoet, wordt hij halsoverkop verliefd. Kitty voelt zich niet meteen aangetrokken maar is de achterklap van familie over haar halsstarrige vrijgezellenleven grondig beu en trouwt met Fane. Samen reizen ze naar het verre en onder cholera en communistisch nationalisme lijdend China. Maar Walters stokstijve maniertjes en soberheid ergeren Kitty en drijven haar in de armen van de steenrijke Charlie Townsend (Leiv Schreiber als karikaturale minnaar). Fane reageert onwankelbaar en stelt haar voor de keuze: scheiden of meereizen naar een afgelegen stad die, bulkend onder cholera, snakt naar gespecialiseerde dokters.
 
Kitty besterft het er van de verveling en gaat bovendien gebukt onder een almaar toenemend gevoel van schuld. In de steek gelaten door haar minnaar, wordt ze weggeduwd in het kleinste hoekje van de driehoeksverhouding, twijfelend bovendien om haar leven te beëindigen. Fane vindt vreugde en voldoening in zijn zorgverstrekking en aarzelt niet om zijn kersverse maar ontrouwe echtgenote te pas en te onpas verbaal te verbrijzelen. Enkel de ietwat slonzige maar eerlijke Waddington biedt Kitty enig soelaas.
 
Pas wanneer ze het nut van haar leven hervindt bij een lokale zustergemeenschap, lijkt een gedaanteverwisseling zich bij haar op te dringen. Een verandering waarop haar echtgenoot hoopte toen hij haar voorstelde mee te reizen naar het velerlei gecompliceerde Chinese binnenland.
 
Regisseur John Curran is in het Hollywood van de nimmer tanende big budget regisseurs enerzijds en de durfalscenaristen aan de andere kant, een vrijwel onbeschreven blad. Maar hij weet enorm te verrassen met zijn eerste echt grote project, overigens geproducet door zijn twee hoofdacteurs. De rol van Kitty was aanvankelijk weggelegd voor de eeuwig stijve en koele Nicole Kidman maar Edward Norton stond erop dat Watts vorm zou geven aan de labiele Kitty.
 
De evolutie die de wantrouwige newly weds doormaken is op zijn zachtst gezegd complex en uitgebreid en vergt een passende manier van vertellen en ensceneren. Curran slaagt hierin wonderwel. In een eerste sequens dient hij zijn personages de ene mokerslag na de andere toe, om in een tweede deel de grenzen van het zeemzoeterige (het boottochtje!) af te tasten en zijn protagonisten voorgoed naar elkaar te laten toegroeien. Hij wordt hierin geassisteerd door een ronduit fabuleus muziekthema en uiteraard door het fabelachtige Chinese binnenland.
 
Sjouwend met gekrenkte ziel en gevoelens, ondergaan de hoofdpersonages elk hun metamorfose. Fane evolueert van een brave en stijve dokter tot een keiharde partner die zichzelf standvastig opoffert voor het goede, zijn geloof in ware liefde schijnbaar definitief verloren. Kitty echter, ondergaat haast een tegenovergestelde verandering, komende van het m’en foutistische pubermeisje zonder levensdoel. Waddington toont haar wat ware en onveranderlijke eenzaamheid en grauwheid echt is en de kloosterzusters laten haar levenswaarde en nut weer verschijnen. Al tonen deze personages aannemelijke oorzaken voor de verandering in het personage van Naomi Watts, het radicale in haar gedaanteverwisseling komt toch ietwat ongeloofwaardig over en vormt bijgevolg een kleine smet op het verder haast foutloos vertelde verhaal.
 
The Painted Veil is een romantisch pareltje, maar kent her en der haar ruwe kanten en boorden die doen terugdenken aan de iets hardere romantische drama’s à la Closer. De dialogen zijn vaak snoeihard en dolkomisch in plaats van melancholisch, verzorgd en preuts. Het kader, het op en top romantische Oosten uit de jaren ‘20, zou voor vele scenaristen nochtans een uitnodiging zijn om het script volgens laatst vernoemde kenmerken in elkaar te steken. Curran deed dit dus niet en laat zijn protagonisten voortdurend met elkaar in de clinch gaan. Dit heeft enkele onvergetelijke dialogen tot gevolg, boordevol pisnijdig sarcasme. Genieten en voor goed in het geheugen gegrift: een door cholera, verveling en echtscheidingsperikelen overvleugelde tête-à-tête, genieten maar.
 
Tegen een vage achtergrond van ziekte en geweld lijkt dit verhaaltje op het eerste gezicht de meligheid te overstijgen. Maar The Painted Veil overtreft de term romantisch drama door zijn nauwgezet oog voor detail. Ga dus zonder schroom plat voor de met een Golden Globe bekroonde muziekuitvoering, voor een in honderd verschillende groentinten geschoten China, voor de finesse van Edward Norton of de openheid van Naomi Watts en bovenal hun vlijmscherpe conversaties.