BARNYARD

Steve Oedekerk kennen we onder andere van Ace Ventura, Kung Pow en Bruce Almighty. Deze films presenteerden ons een weinig inventieve verhaallijn waar het enkel draait om lachen en blijven lachen. Barnyard is dan ook een Lion King met een vleugje Idool geworden.
 
Otis (Kevin James) is een feestende koe zonder enig gevoel voor verantwoordelijkheid. Samen met de hennen, varkens, honden en andere diersoorten (moeilijk te bepalen soms) probeert hij zich zoveel mogelijk uit te leven. Zijn vader, Ben (Sam Elliot), is de pater familias van de boerderij: hij beschermt iedereen tegen de dreiging van de Coyotes, houdt vergaderingen en zit boordevol goede raad. Aangezien de goede ouwe Ben niet kan rekenen op de hulp van zijn immer feestende zoon, delft hij op een dag het onderspit tegen de Coyotes. Het is nu aan Otis om zijn taak over te nemen, maar deze party animal is daar helemaal niet klaar voor. De veiligheid van de hele boerderij hangt nu af van een rebellerende tiener, die beter naar het advies van zijn vader geluisterd had toen hij de kans had.
 
Barnyard is perfect te vergelijken met The Lion King. Meer zelfs: Barnyard is een schaamteloze kopie van een betere film, waarin dezelfde vader/zoon-relatie aan bod komt. Otis doorstaat de evolutie van achteloze jongere tot een geboren leider en goede echtgenoot. Het gepreek van vader Ben geeft de film een lichte educatieve factor, maar Oedekerk overdrijft. Buiten de koeien, de hoofdrolspelers, zijn het vooral de andere dieren die voor de grappige momenten zorgen. Een stereotypische gettokoe, een 13 jaar oude hond op krukken, een Spaanse muis, het zijn stuk voor stuk leuke personages om naar te kijken. Spijtig is natuurlijk dat ze in andere animatiefilms ook al aanwezig waren en het blijkbaar moeilijker en moeilijker wordt om origineel te blijven. Stereotypen worden al lang gebruikt in CGI-films, maar bij Barnyard krijg je toch het gevoel dat deze keer de laatste keer zou moeten zijn.
 
Het verhaal is eindeloos voorspelbaar, dus moet de humor alles aantrekkelijker maken om de kijker te blijven boeien. Er zijn zonder twijfel enkele hilarische momenten terug te vinden in Barnyard, maar ze laten te lang op zich wachten. De vele muzikale scènes halen het ritme uit de film en de soms te grauwe sfeer komt zeer vreemd over. De vreemde mannelijke koeien, met grote uiers, zijn ongetwijfeld het meest originele aspect van de film, hoewel dit voor velen te ongeloofwaardig zal overkomen. De humor is af en toe zodanig absurd, dat je je afvraagt of kinderen de moppen eigenlijk nog kunnen snappen. De hele film zit vol met vreemde of onlogische situaties en personages; te vol zelfs. Barnyard haalt absoluut niet het niveau van Shrek, ook niet dat van Monster House of Over the Hedge.
 
Of dit nu een animatiefilm is voor kinderen of een brok absurde humor voor volwassen is bijna onmogelijk te bepalen. Kinderen kunnen er een lesje in verantwoordelijkheid uit trekken, maar kunnen evengoed aangespoord worden om te gaan joyriden. Sommige scènes zijn nogal zwaar emotioneel geladen, zoals we dat voorheen al gezien hebben bij The Lion King. Veel van de gebruikte gags draaien rond dronkenschap, het belachelijk maken van autoritaire figuren en deceptie in het algemeen. Of dit voer is voor kinderen is natuurlijk een discussie zonder einde. Ouders, wees bij deze gewaarschuwd: sommige fragmenten zullen minder geschikt zijn voor de jonge geest. Mannelijke koeien die hun eigen melk opdrinken om er vervolgens dronken van te worden, het klinkt toch wat raar in de oren.
 
Steve Oedekerk werkt momenteel aan de vervolgfilms Evan Almighty en Kung Pow 2: Tongue of Fury. Hopelijk heeft hij zijn muze teruggevonden en wordt het allemaal beter dan Barnyard. Meer verhaal en minder zinloze humor moet de leidraad worden.