MAN OF THE YEAR

Man of the Year is zoals de meeste wedstrijden in de Belgische voetbalcompetitie: een entertainende eerste helft, maar na de pauze nogal wat geklungel. Wat goed begint heeft niet altijd een even goed einde. Het totaalpakket is een politieke satire, drama, thriller én romantische komedie. Dat is net iets teveel van het goede.
 
Tom Dobbs (Robin Williams) is een stand-up komiek die zich vooral bezighoudt met kritiek op het huidige Amerikaanse politieke systeem. Tijdens een van zijn uitzendingen vraagt een persoon uit het publiek waarom hij niet zou meedoen aan de presidentsverkiezingen. Wat in het begin een grap lijkt, blijkt al snel enorme proporties aan te nemen. Opeens verschijnt zijn naam op de lijsten van 13 kiesdistricten, en lijkt het onmogelijke plots mogelijk. Samen met zijn manager Jack Menken (Christoffer Walken) pakt hij de campagne op een andere manier aan: in plaats van poppen in maatpakken, geeft hij snedige commentaar op het huidige systeem, vergezeld van een vleugje humor. Wanneer de grote dag dan eindelijk gekomen is, namelijk de presidentiële verkiezing, wordt Dobbs met de allergrootste verrassing geconfronteerd: hij wint tegen alle verwachtingen in. Maar dan beginnen de problemen pas. Eleanor Green (Laura Linney) ontdekt dat er een fout gebeurd is bij het tellen van de stemmen. Wanneer zij dit probeert in de belangstelling te brengen, wordt ze al snel gesaboteerd en afgeschilderd als gekke drugsgebruiker. Ondanks het grote doofpotschandaal besluit ze om dit rechtstreeks aan Dobbs te melden. De president moet nu beslissen wat er zal gebeuren.
 
Man of the Year begint als een politieke satire, de humor is goed uitgedacht en spaart niemand. Dit is geen betoog tegen Bush of Republikeinen en Democraten alleen, het is kritiek op het hele hedendaagse politieke systeem. Eigenlijk kun je zeggen dat hier de mening van het volk geuit wordt, waar die elders genegeerd wordt. Het eerst uur krijg je een mooie opeenvolging van grappige kritieken, die niet alleen betrekking hebben op het Amerikaanse systeem. Sommige van de uitspraken kunnen evengoed toegepast worden op de Belgische binnenlandse politiek. In de VS loop je natuurlijk meer het gevaar dat overtuigde democraten en republikeinen dit alles als een verwijt gaan opnemen. Niettemin schuilt er veel waarheid in dat eerste uur film en is het zeker en vast leuk om zien. Mettertijd begin je zelf na te denken over het politieke gebeuren en vooral over de personen die de macht in handen hebben. Als dit het opzet was van de film, is hij erin geslaagd.
 
Daarna kantelt de film volledig: wat begon als een entertainende en cynische prent, verandert al snel in een thriller met een vleugje romantiek. Man of the Year werd aangekondigd als een nieuwe Robin Williams komedie, maar eigenlijk is het dat niet. In het tweede deel blijft er niet veel meer over om te lachen en verloopt alles nogal chaotisch. Heel spijtig is dat want de acteerprestaties zijn behoorlijk en de muziek is goed gekozen en schept voldoende sfeer. Robin Williams is vrij overtuigend als Dobbs, maar vooral Christoffer Lambert doet zijn reputatie als steracteur alle eer aan. Als de zieke manager van Dobbs komt hij grappig en intelligent over. Een man die weet hoe hij de zaken moet aanpakken, dat zeker.
 
Barry Levinson werkte eerder al samen met Robin Williams in films als Toys en Goodmorning Vietnam. Uit ervaring weet hij dat Williams een geboren improvisator is en hij gaf hem veel artistieke vrijheid. Het gevolg is dat Williams tijdens zijn tv-optredens als Dobbs uitgroeit tot een razende stand-up comedian met een grote mond. Dit geeft een enorm levendig gevoel aan de film, maar waarom dan toch die mindere tweede helft? Vooral tegen het einde probeert Levinson het “feel-good” principe te hanteren, waarbij naar een happy end gestreefd wordt. Geen probleem, als het maar op een ludieke, ongeloofwaardige manier gebeurt. Als een film zich wil onderscheiden door een sterk politieke kritiek, moet hij niet eindigen op een manier die meer geschikt is voor Bambi. Man of the Year leidt aan een identiteitscrisis.
 
Barry Levinson brengt met Man of the Year een leuke film uit, die het vooral moet hebben van het grappige eerste uur. Het verhaal is echter niet goed genoeg uitgewerkt om te blijven boeien tot het einde, maar bij het verlaten van de zaal zal er toch enig politiek commentaar blijven hangen zijn. Dit is het soort film die je kan bekijken als je 2 uur tijd teveel hebt en zin hebt in een aangename, zij het niet spectaculaire, filmervaring.