MUSIC AND LYRICS

Kent u Alex Fletcher nog? In de jaren tachtig vormde hij samen met Colin Thompson de wereldberoemde band POP. In een korte periode hadden zij talloze hits, totdat ze als een echte band betaamt ruzie kregen en Thompson een solocarrière begon. Het overweldigende succes van diens albums overschaduwde de carrière van Fletcher volledig. Die laatste is anno 2007 aangewezen tot optreden in bovenmodale hotels, redelijk bezochte pretparken en redneck bijeenkomsten zoals we die van Borat kennen.
 
Desalniettemin weet Fletcher nog steeds het hoofd van menig vrouw op hol te brengen met zijn onnavolgbare heupdansbewegingen. Dat die hem in de loop der jaren veel pijn en op termijn allicht een nieuwe heup gekost hebben, mag geen naam hebben. Wie wel naam mag hebben is Cora Corman, de wereldberoemde Amerikaanse popartieste - beter dan Britney, bekender dan Madonna en mooier dan Shakira. Zij is een grote fan en heeft een grote verrassing voor onze afgedankte ster in petto. Binnenkort komt een nieuw album van haar uit en niemand minder dan haar idool mag daar een nummer voor schrijven. Pretty please, Alex!
 
Het probleem is echter dat Fletcher net zo goed kan schrijven als een analfabeet kan lezen. Zijn enige soloalbum ligt na 10 jaar nog steeds in de afprijsbakken bij de plaatselijke Fnac. Gelukkig vindt dit hele verhaal niet plaats in de échte, maar in de filmwereld. Zodoende valt het hele probleem met één deurbelletje op te lossen: enter Sophie Fischer, parttime plantenverzorgster en afgestudeerd literair genie. Zij en Fletcher vormen binnen no-time een komisch en bovenal romantisch duo. Samen met Cora kunnen zijn misschien wel een nieuwe impuls geven aan de dode carrière van Fletcher. Zijn heupen hebben immers geen nieuwe impulsen meer nodig, die zijn al dood.
 
O, Hugh, zal het jou ooit lukken om van je romantische komedie imago af te komen? Of wil je het gewoon niet? Je vindt het wel leuk om eenvoudig te spelen en iedere scène simpelweg met een glimlach of een zoen op te lossen, is het niet? En ach, waarom zou je ook anders doen. Je hebt uiteindelijk nooit de pretentie gehad om de beste rol van het jaar af te leveren of miljoenen Perzen met 300 kameraden te verslaan… jij wil gewoon vermaken! Vrouwen willen je en mannen willen je zijn, zodoende kan je bijna nooit teleurstellen. Ook dit allegaartje van plotlijnen en bijfiguren is je uiteindelijk op het lijf geschreven. Jouw charisma en humor dragen de film en bezorgen velen een heerlijke avond. And the winner of the Academy Award for best eighties pop legend is: jij dus!
 
O, Drew, zal het jou ooit lukken om van je rare komedianten imago af te komen? Of zeg je gewoon heel duidelijk: laat mij maar grappig zijn! Ook jij geniet er namelijk duidelijk van om makkelijke scènes met je aangeboren komische gave te stelen, en ze vooral niet al te moeilijk te maken. Als het even minder wordt, laat je gewoon weer iets omvallen of open je desnoods die prachtige ogen nog verder, om de aandacht op die manier succesvol te verplaatsen van de echte problematiek. Jij hoeft niet achter te blijven terwijl je gespierde man ten strijde trekt en je lichaam te verkopen aan slechteriken, jij kunt het publiek hoop geven. Hoop dat mensen mooi, vrolijk, intelligent en grappig tegelijk kunnen zijn. Hoop dat de wereld mooi is en liefde blind. And the winner of the Academy Award for best botanist is: toi!
 
Music and Lyrics is een film die nooit iets belooft wat het vervolgens niet waar kan maken. Het is een film die het verdient om een groot (verliefd?) publiek te vinden; die het vervolgens met een glimlach en een warm hart naar huis zal sturen. Overbodige plotlijnen, bijrollen en eendimensionale acteerprestaties voor lief nemende is een avondje bioscoop dit jaar nog niet zo grappig geweest, en al helemaal als u in de jaren tachtig bent opgegroeid. En Leonidas zag dat het goed was.
 
_{N.B. De verschillende Oscar categorieën zijn puur fictief en dragen op geen enkele manier de goedkeuring van de Academy.}