MR. BEAN'S HOLIDAY

In 1997 mocht de steeds hilarische Rowan Atkinson Amerika op stelten zetten met zijn eerste langspeelfilm Bean: The Ultimate Disaster Movie. Volgens diverse bronnen zou het ook ineens de laatste worden, maar aangezien dat Bean de eerste Britse film was die de fameuze 100 miljoen dollar grens wist te doorbreken nog voor hij in Amerika werd uitgebracht, was het enkel een kwestie van tijd voor Mr. Bean nog eens op de wereld zou worden losgelaten. Vreemd genoeg zou het nog een hele tijd duren, mede door het overvolle werkschema van Atkinson. Maar in 2007 is het dan eindelijk zover en kunnen de liefhebbers van humor richting de bioscoop voor Mr. Bean’s Holiday. Ladies and Gentlemen, disaster has a passport… Again!    
 
Mr. Bean (Rowan Atkinson) blijkt dan toch niet altijd pech te hebben, want op een typische regenachtige dag in Londen wint hij de hoofdprijs bij een lokale tombola. Deze prijs blijkt een tripje naar het zonnige Cannes te zijn. Gewapend met zijn gloednieuwe camcorder vertrekt Bean met de trein richting Frankrijk. Hij is nog maar net in Parijs aangekomen of alles begint in het honderd te lopen en zo verzeilt het vreemde Engelse meneertje op de verkeerde plek, zonder paspoort, tickets en geld. En alsof dat nog niet voldoende is, slaagt Bean erin om een vader van zijn kind te scheiden. Nu moet Mr. Bean een manier zien te vinden om toch in Cannes te geraken én de jonge Stephan (Max Baldry) terug bij zijn ongeruste vader zien te brengen.
 
Kenners waren het erover eens dat de eerste Bean-film helemaal geen hoogvlieger was, onder meer door het feit dat de prent vol zat met clichés en voorgekauwde sketches. Toch was het uiteindelijk een charmante en bijwijlen grappige komedie, met een prima Atkinson en enkele leuke bijrollen van onder andere Burt Reynolds. De sequel start erg leuk maar gaat daarna spijtig genoeg pijlsnel bergaf. De film geraakt niet meer vooruit en veel van de grappen komen geforceerd of flauw over. Het communicatieprobleem tussen de Russische Stephan (een irritante Max Baldry) en Bean is al geen sterke grap om mee te beginnen, maar toch blijft deze - of een variant ervan - heel de film regelmatig terugkeren. Het scenario is maar plat en onorigineel. In de eerste film kwam Mr. Bean bijvoorbeeld terecht in Amerika en verknalde hij een belangrijk kunstwerk. Dit keer doet het personage Frankrijk aan, waar hij het filmfestival van Cannes totaal in de war stuurt. Ziet u de gelijkenissen?
 
Net als in The Ultimate Disaster Movie zien we enkele grote namen passeren zoals Willem Dafoe (heerlijk als de omhooggevallen regisseur Carson Clay) en de bekende karakterkop Karel Roden uit Hellboy en Running Scared (wiens talent overigens totaal verspild wordt met een ééndimensioneel rolletje). Regisseur Steve Bendelack blikt het geheel verder trouwens behoorlijk bevredigend in en ook Rowan Atkinson valt weinig te verwijten, aangezien hij gewoon weer zijn ding doet. Toch lijkt het er stilaan op dat de Mr. Bean-koe nu wel volledig uitgemolken is. Want buiten een handvol geslaagde grapjes, zijn het uiteindelijk Hollywoodster Willem Dafoe en de oogverblindend mooie Franse actrice Emma De Caunes die Mr. Bean’s Holiday draaglijk maken én niet de typische grappen en grollen van het wereldberoemde personage van Atkinson.