ANGEL

De Franse regisseur François Ozon slaagt er niet alleen in om veel films te maken, maar ook om elke keer kwaliteit af te leveren. Bovendien schijnt de man zich in elk genre thuis te voelen. Deze keer waagt hij zich met Angel aan het melodrama en ook hier laat hij geen steek vallen. Zijn laatste film is op het eerste gezicht een eenvoudig kostuumdrama, maar heeft een psychologische diepte die je bij dit genre niet verwacht en net dat maakt deze film zo geslaagd.
 
Angel is niet alleen de titel van de film, maar ook de naam van het hoofdpersonage. We schrijven eind negentiende eeuw: Angel is een vroegrijpe tiener die een hekel heeft aan het saaie leven in het slaperige stadje waar ze met haar moeder boven hun kruidenierszaak woont. Het meisje vlucht weg in haar dromen, die ze overigens dag en nacht neerpent in haar eerste roman. Niemand – vooral niet de school en haar familie – heeft oog voor haar ontluikend talent; Angel is er namelijk rotsvast van overtuigd dat in haar een groot schrijfster schuilt. Inspiratie voor haar boek vindt ze trouwens in haar eigen ongebreidelde fantasie, want voor lezen heeft ze immers geen tijd.
 
Tot grote verbazing van haar omgeving is een uitgever bereid zich over de schrijfsels van Angel te ontfermen. Blijkbaar is er rond de eeuwwisseling veel interesse voor supersentimentele verzinsels, want haar roman vliegt zo snel de deur uit dat haar uitgeverij bijna onmiddellijk smeekt om nieuw werk. Dat is geen probleem, want haar bron van inspiratie lijkt onuitputtelijk te zijn. Angel kan op die manier meerdere dromen tegelijk realiseren: ze kan zich concentreren op wat ze graag doet, ze oogst hiermee roem en succes én ze kan gaan wonen in haar droomhuis: een chique villa op een enorm landgoed, Paradise. Al haar kinderdromen zijn nu in vervulling gegaan... of toch niet?
 
Hoe ouder Angel namelijk wordt, hoe groter de invloed van haar fantasie op de realiteit rond haar. Stelt ze als tiener haar afkomst mooier voor dan het in werkelijkheid is, als jonge vrouw moet elk facet van haar leven eraan geloven. En dat geldt niet in het minst voor haar echtgenoot. In Angels fantasie is Esmé een getalenteerd kunstschilder, in werkelijkheid krijgt hij geen enkel van zijn werken verkocht. En alhoewel Angel aanvankelijk haar eigen draai kan geven aan de hele reeks tegenslagen die haar overkomen, op een bepaald moment haalt de realiteit het op de fantasie. Of met andere woorden, haar poging om haar eigen leven te herscheppen naar één van haar melodrama’s slaagt niet helemaal.
 
Ozon werkt in Angel met verschillende tegenstellingen en dit op meerdere niveaus. De meest voor de hand liggende is natuurlijk fantasie versus werkelijkheid. Angels ‘echte’ leven blijkt één grote fantasie te zijn. Maar je kan even goed stellen dat wat voor anderen fantasie is (bijvoorbeeld Angels droom om schrijfster te worden) werkelijkheid wordt. Er is ook de instant roem, gebaseerd op populariteit, die in de loop van het leven of erna even snel verdwijnt als ze ontstaan is tegenover de kunstenaar die pas beroemd wordt na zijn dood. Voorts heb je nog de nuchtere moeder die niet omkan met de fantasierijke dochter, de praktische zus die liever op veilig speelt tegenover de broer die als een losbol door het leven gaat,... Al deze opposities en de bijbehorende personages zijn zo goed uitgewerkt en dat geeft deze film een psychologische en filosofische diepte.
 
Het is een hele last om te dragen, maar ze doet het met flair: Romola Garai geeft een zeer intense vertolking van Angel. Ze geeft het hoofdpersonage ambitie, sensualiteit, maar ook naïviteit, arrogantie en sentimentaliteit. Angel ziet er sterker uit dan ze in werkelijkheid, ze is één vleesgeworden tegenstelling. Ozon heeft met Garai meer dan de juiste keuze gemaakt. Garai’s vertolking is dus op zich al een reden om naar Angel te gaan kijken. En wie graag eens een film wil zien die lang nazindert en doet nadenken is bij dit meesterwerk op de juiste plaats.