FESTIVAL VAN DE FANTASTISCHE FILM

MASTERS OF HORROR: LEGENDEN OP HET WITTE DOEK | TIEN HOOGTEPUNTEN UIT HET PROGRAMMA | SUNSHINE: WE ALL SHINE ON | GASTEN OP HET FESTIVAL | GRINDHOUSE DOUBLE BILL | ALLE RECENSIES

Zoals het hoorde mocht ome Argento de aftrap geven met Pelts (**1/2), een bloederig verhaal over een bonthandelaar (gespeeld door Meat Loaf, in een van de slechtste acteerprestaties uit de recente filmgeschiedenis), die vakkundig een dozijn prachtige dassen aan het mes rijgt en naderhand zijn collega’s op gruwelijke wijze zelfmoord ziet plegen, net toevallig op de manier waarop de dieren zijn gestorven. Zoals gebruikelijk overlaadt Argento zijn film met een stevige portie seks en geweld, maar de vreselijke acteerprestatie van Meat Loaf is zo storend, dat de film een deel van zijn kracht inboet. En dat is jammer, want in de afsluitende persconferentie vertelde Argento hoe trots hij was dat hij Meat Loaf heeft kunnen strikken voor de hoofdrol, en hoeveel moeite hem dat nog heeft gekost. Het klinkt misschien vreemd, maar achteraf had Argento misschien wat minder moeite moeten doen. Pelts was er ongetwijfeld wel bij gevaren.
 
Acteertechnisch ging het Rob Schmidt gelukkig beter af. Zijn geweldige Right to Die (***) heeft een sterke cast, en viel bij het BIFFF-publiek in de smaak door de overdadige hoeveelheden gruwel en bloot. En bovenal weet Schmidt, bij ons bekend door zijn horrorfilm Wrong Turn, gelukkig hoe hij een spannend verhaal moet vertellen. In Right to Die wordt Abby (Julia Anderson) gruwelijk verminkt na een auto-ongeluk. Haar man Cliff (Martin Donovan) zat echter achter het stuur, en omdat ze net voordien ontdekte dat hij een affaire had, besluit ze hem haar pijn te laten voelen. Ondanks het feit dat Abby aan bed gekluisterd ligt, achtervolgt ze haar echtgenoot waar hij ook gaat. Al snel ontdekt Cliff dat hij er dus alle belang bij heeft dat Abby in leven blijft, want haar dood zou zijn leven tot een hel maken. Deze bizarre en subversieve boodschap levert niet alleen een uitstekende film op, maar ook een interessante insteek op de in Amerika zo fel gedebatteerde euthanasiekwestie.
 
De Masters of Horror zijn trouwens geen van alleen vies van hete hangijzers. Ook John Carpenter geeft met Pro-Life (*1/2) zijn eigen kijk op een actuele kwestie – abortus dit keer. Helaas heeft Pro-Life niet het scenario om dit op een relevante manier te verkopen. Het script van Drew McWeeny (onder filmfans bekend als Moriarty van de filmsite Aint-It-Cool-News) is sloom, repetitief en doorzichtig, en gewoon te mager om zelfs maar een uur mee te vullen. Ook de vlakke acteerprestaties van Ron Perlman (Hellboy) en een handjevol nobele onbekenden doen de film geen goed. En voor Carpenter lijken de gloriemomenten van Halloween en The Thing nu wel heel lang geleden.
 
Gelukkig was het hierna tijd voor de bijdrage van John Landis. Niet alleen stond Landis in de jaren ‘80 garant voor An American Werewolf in Londen, hij zorgt met Family (****) voor het absolute hoogtepunt van de avond, zoniet de beste film van het BIFFF. Family vertelt het verhaal van de zielige eenzaat Harold (gespeeld door Cheers-veretaan George Wendt), die zijn lege bestaan vult met muziek beluisteren, klussen in de kelder en het maken van nieuwe familieleden. Inderdaad, je zou het misschien niet vermoeden, maar Harold is een psychopaat. En als hij op een dag nieuwe buren krijgt, wordt het verlangen weer in hem gewekt. Want de nieuwe buurvrouw is lief en aantrekkelijk, echt het soort vrouw dat nog in zijn collectie ontbreekt. Het zou jammer zijn om op dit punt nog meer te vertellen, want Family moet je echt zien om te geloven. Landis ontpopt zich als meesterverteller, niet in geringe mate bijgestaan door het briljante, waterdichte en verrassende scenario van Brent Hanley (de schrijver van Frailty). Het scenario van Family is zo sterk, dat zelfs Roalc Dahl en M. Night Shyamalan ervan uit hun stoel zouden vallen. Family is een echte masterclass in vertellen, en geslaagd met grote onderscheiding.
 
Dat kan helaas niet gezegd worden van The Screwfly Solution (**), van Gremlins-regisseur Joe Dante, een rommelig allegaartje van apocalyptische visoenen, met in de hoofdrol niemand minder dan Jason Priestly (ooit nog tieneridool als Brandon Walsh uit Beverly Hills 90210). Net als Pro-Life zit The Screwfly Solution vol met goede ideeën, maar ontbreekt het aan voldoende plot (en uitzonderlijk ook aan budget) om het allemaal een beetje aannemelijk in te kleden. Echt vervelend wordt het niet, maar als Masters of Horror-bijdrage is het wat aan de slappe kant.
 
Ook Sounds Like (**1/2) van Brad Anderson is een vreemde eend in de bijt. Weinig gore, weinig actie en helaas ook weer té weinig vlees om volledig te kunnen overtuigen. Bovendien was Sounds Like té gezapig om een lange nacht als deze volwaardig te kunnen eindigen. Wellicht had een wat hardere episode het beter gedaan als afsluiter. Wat niet wil zeggen dat Sounds Like niet zijn momenten had. Het verhaal van een call center supervisor die steeds beter gaat horen, en uiteindelijk geen geluid meer kan verdragen, spreekt in elk geval voldoende tot de verbeelding. Helaas is de ontknoping tamelijk doorzichtig en de spanningsopbouw bijgevolg minimaal. Maar toch bleef het publiek tot het einde geboeid kijken, al was het maar op de volgende dag te kunnen vertellen “dat ik gisteren tot acht uur ’s morgens in de bios heb gezeten”. Maar niet alleen om die reden zal de Masters of Horrornacht ook volgend jaar weer een succes worden. Het blijft immers een plezier om de meesters aan het werk te zien...

LEES OOK HET OVERZICHTSARTIKEL: ALLE RECENSIES VAN HET BIFFF OP EEN RIJ.