CURSE OF THE GOLDEN FLOWER

Curse of the Golden Flower is een grafisch pareltje geworden: de kleurrijke decors en kledij zijn een ware streling voor het oog. Hoewel elke vrouw blijkbaar nood heeft aan het rondwandelen met uitpuilende boezem, is dat niet storend of vulgair. De gevechten zijn spectaculair, maar missen overzicht. Ze verlopen soms wat té chaotisch en uiteindelijk verdringen spektakel en decor het mooie verhaal. Waar Hero een bijna ideale combinatie was tussen indrukwekkende martial-arts, prachtige decors en een sterk verhaal, is het bij Curse of the Golden Flower allemaal net iets te veel van het goede.
 
We worden door Yimou Zhang meegenomen naar China, waar het keizerlijk gezin zich voorbereidt op de terugkomst van hun vader, keizer Ping (Chow Yun fat). De prinsen verheugen zich op het weerzien met hun vader, terwijl de zieke keizerin al weken lang chrysanten op lappen stof aan het borduren is. De hereniging met de keizer verloopt niet zo vlot als gehoopt. Keizerin Phoenix (Li Gong) ontdekt dat iemand haar probeert te vergiftigen en is uit op wraak. Samen met haar oudste zoon smeedt ze een plan om op het chrysantenfestival de macht over te nemen zodat kroonprins Wan (Ye Liu), een bastaardzoon, nooit keizer van China zal worden. Het keizerlijke gezin heeft ook vele duistere geheimen die plots aan het licht beginnen komen. Door de drukte rondom het festival en de onderlinge ruzies en strijd, heeft niemand meer aandacht voor de jongste zoon, prins Yu (Junjie Qin). Waar zijn trouw ligt, is niet bekend.
 
De interne conflicten van de familie doen sterk denken aan soaps als Thuis en Wittekerke. Bedrog, verraad, incest, moord, het lijstje is lang en krachtig. Net dit typeert de film: waar Yimou Zhang anders cliché liefdesverhalen gebruikte, is dit een sombere tragedie geworden. Deze prent draait immers niet enkel rond spectaculaire gevechten. De eerste helft van de film wordt bijna volledig aangewend om de personages te leren kennen en sfeer te scheppen. Pas daarna, wanneer de tijd rijp is, breken de imposante gevechten uit. En dan begint het toch wat fout te lopen.
Hoe indrukwekkend de veldslagen ook mogen zijn, ze nemen een stukje verhaal weg omdat ze onoverzichtelijk zijn. Flitsende beelden, krijgers die de zwaartekracht tarten, rondslingerende wapens en lijken, het is allemaal prachtig in beeld gebracht, maar het lijkt overdreven.
 
De progressie die film maakt is aangenaam in beeld gebracht. Waar je eerst ondergedompeld werd in de pracht en praal van het Chinese Keizerrijk, sluipt er nu een addertje tussen de gouden bloemen. Stilaan beginnen de kleuren van de decors te veranderen: het prachtige rood en geel beginnen plaats te ruimen voor de duisternis van verraad, om dan alweer te eindigen in rood en geel. Deze keer geen rode en gele bloemen, neen, nu nog enkel bloed op gouden harnassen. De tol van machtwellust zeg maar. Zo toont Yimou Zhang aan dat het niet uitmaakt wie de leider is. Die mag dom of slim zijn, de pracht en praal blijft aanwezig, maar leidt uiteindelijk tot de ondergang.
 
Curse of the Golden Flower  is een film met enkele zeer goede boodschappen en levenswijsheden in verwerkt. Stille waters, diepe gronden is het leidmotief waarrond alles draait. Vertrouw niemand of niets op wat je ziet, hoe mooi het ook mag lijken. Dat is ook de mentaliteit waarmee naar deze prent gekeken moet worden: kijk verder dan de grafische pracht en spectaculaire gevechten en geniet van het verhaal.