WILD HOGS

Een midlifecrisis is geen pretje. Sommigen van ons worden suïcidaal, anderen gaan vreemd en de meesten proberen om hun tienerjaren weer te doen herleven. Hoe kan dat beter dan met een groepje trouwe schoolvrienden een roadtrip te ondernemen? We stellen u voor aan de Wild Hogs, vier motorrijdende vrienden die vroeger de wereld wilden veranderen en nu al tevreden zijn als ze dat met het televisiekanaal kunnen doen. Deze met een komische topcast gezegede komedie kende een ongekende recette aan de Amerikaanse boxoffice, en is sinds vorige week ook in de Vlaamse zalen te bezoeken.
 
De eerste tientallen minuten van de film nemen ons op een tour langs de levens van het viertal uitgebluste wereldverbeteraars van weleer. Tim Allen is Doug Mansen, een tandarts die op het eerste gezicht een prima leven leidt. Een mooie vrouw, een goede baan en een slim kindje: wat wil een mens nog meer? Dat Doug in zijn middelbare school de stoere bink was die zoveel drugs gebruikte dat Keith Richards er nog jaloers op zou worden, mag helaas geen naam meer hebben. Nu vindt zijn schattige kroost hem zelfs een loser eerste klas. Over losers gesproken, wat te denken van Dudley Frank? William H. Macy speelt deze eerste klas sul op perfecte wijze, het volstaat hier om te zeggen dat Dudley een tatoeage heeft van het Apple-logo op zijn rechterarm en hij alleen mee wil op roadtrip als er wifi-hotspots in de buurt  aanwezig zijn.
 
Ja, dan zullen de andere twee vrienden ook niet al te cool zijn zeker? Martin Lawrence als Bobby Davis leeft zwaar onder de plak bij zijn goedgebekte echtgenote. Hij is bezig om een boek over zelfvertrouwen te schrijven en ondertussen durft hij zijn vrouw geen weerwoord te geven. Oh sweet irony. Wie rest ons dan nog? Our man in Amsterdam, mister cool himself: John "Let`s dance" Travolta. Zijn Woody Stevens is de enige van het viertal die geen doorsnee loser is geworden. Sterker nog: hij ziet er goed uit voor zijn leeftijd, heeft veel geld en is getrouwd met een wereldberoemd fotomodel. Maar schijn houdt van bedriegen, Woody is net failliet verklaard door zowel zijn boekhouder als voormalige wederhelft. Dames en heren, dit zijn alle vier de Wild Hogs. Get your motor running. Knor, knor.
 
Net zoals varkens vetgemest worden om later geslacht en verkocht te worden, zo is Wild Hogs een vetmesting van talent geworden dat eigenlijk maar één premisse inlost: het verdienen van bakken vol met geld. Zoveel geld zelfs dat dit het grootste kassucces uit de toch al niet geringe box-office carrière van mr. Travolta lijkt te worden. Vooral in het begin van Wild Hogs is dat begrijpelijk. In een hoog tempo krijgen we de verschillende personages voorgesteld en in een soort van Farelli-brothers jasje weten ze een glimlach op ons gezicht te toveren. Dat onze regisseur Walt Becker tot op heden alleen het op zijn zachtst gezegd niet geweldige Van Wilder afleverde, mag dan nog geen naam hebben. We steunen het viertal in hun zoektocht naar de herboren jeugd en verheugen ons er op om met hen een roadtrip door het Amerikaanse landschap te ondernemen. Ver weg van de gezapigheid van hun – en onze – levens.
 
Maar de gezapigheid slaat helaas snel toe in Wild Hogs. Na het redelijk komische eerste halve uur, beginnen eerst de overdreven geforceerde homoseksuele grappen te komen. Als vervolgens de totaal overbodige verhaallijn met de op de Hell´s Angels geïnspireerde Del Fuegos zijn intrede doet is het zeker: al te veel potten zullen hier niet gebroken worden. Ray Liotta als hoofd-motormuis overacteert alsof het zijn laatste rol ooit is en deze road movie bereikt het einde van de weg in het kleine plaatsje Madrid. Daar wordt de sul Dudley verliefd op de verder niet noemenswaardige maar altijd mooie Marissa Tomei en heeft onze held Woody nog een appeltje te schillen met de Del Fuegos. Alle grappen zijn dan al lang op, het pit van het eerste halve uur is nergens meer te bekennen en een onvermijdelijke happy end is het gevolg. Door de bezoekersaantallen kent deze productie uiteindelijk ook een zeer happy end, maar in de artistieke filmgeschiedenis eindigt het ergens tussen Look who´s Talking Now en Honey, We Shrunk Ourselfs: niet al te hoog dus. Terug naar onze midlifecrisis dan maar.