THE HOST

De talk of the town op de Directors Fortnight in Cannes in 2006 was Gwoemul, internationaal gekend als The Host. De nieuwe film van Joon-ho Bong (Memories of Murder) combineert de zo typische droefgeestige Zuid-Koreaanse verhaallijnen met een Hollywoodiaans B-monster. Het resultaat is een soms enge, soms grappige maar altijd boeiende monsterfilm van een regisseur die zich niks aantrekt van de conventies van het genre. Maak de film die je zelf wilt maken en het is goed.
 
De proloog van The Host speelt zich af op 9 februari 2000. In de lijkenkamer van de Amerikaanse legerbasis in Yongsan, Zuid-Korea, brult een Amerikaanse militair een Koreaanse onderdaan toe dat hij alle oude flessen formaldehyde in de gootsteen moet kappen. De arme drommel protesteert. Dat het tegen de wet is, en dat het uiterst giftige goedje dan rechtstreeks in de Han Rivier terecht zal komen. De Amerikaanse militair antwoordt dat de Han Rivier erg breed is, net zo breed als de jongen moet denken. De bizarre proloog is geen Troma-achtig trucje om wat komen gaat met goedkope maatschappijkritiek uit de jaren zestig te injecteren. Het is gebaseerd op een echte gebeurtenis. De Amerikaanse militair McFarland werd naderhand door de Amerikaanse regering in bescherming genomen en kon vijf jaar lang zijn straf ontwijken.
 
In juni 2002 staan twee vissers tot aan hun middel in de Han Rivier te hengelen. Een klein, venijnig visje bijt hen in de vinger. Een vreemde gebeurtenis die verder geen aandacht krijgt. Nog eens vier jaar later, is het een mooie herfstdag in oktober. Er lijkt geen wolkje aan de hemel. Aan de oevers van de Han Rivier genieten de mensen van de laatste zonnestralen. De eettent van Park Hie-bong draait overuren. Zijn slaperige zoon Kang-du roostert inktvissen, terwijl zijn dochter Hyun-seo van school komt en graag naar de televisie wil kijken. Haar tante Nam-ju strijdt om een gouden medaille in het kampioenschap boogschieten. Een dag als een ander.
 
Tot iemand aan de brug over de rivier iets ziet slingeren en vervolgens het water induiken. Wat het is? Moeilijk te zeggen. Tot de mensen met blikjes en eten naar het ding beginnen te gooien en het beginnen te jennen. Eens het boven water komt, breekt de hel los. Een gigantisch monster begint aan een vernielzuchtige raid langs de oever en pikt alles en iedereen op die in de weg loopt. In de chaos die ontstaat verliest Kang-du zijn dochter uit het oog. Met een perfecte krul slingert het monster zijn staart rond Hyun-seo om haar mee te nemen in zijn duik in de Han Rivier.
 
Het monster van de Han Rivier is wereldnieuws. Een Amerikaanse soldaat sterft tijdens het incident. Volgens de Amerikaanse regering is het monster drager van een onbekend maar uiterst gevaarlijk virus dat iedereen besmet die ermee in aanraking is gekomen. De hele familie Park moet in quarantaine, terwijl ze de dood van Hyun-seo proberen te verwerken. Terwijl de Amerikaanse regering het geheime chemische wapen Agent Yellow in stelling brengen, krijgt een wanhopige Kang-du een telefoontje van zijn dochter Hyun-seo. Ze leeft nog. Omdat niemand Kang-du wil geloven, begint hij samen met zijn familie een wanhoopszoektocht naar zijn dochter, en het monster.
 
Regisseur Joon-ho Bong verwierf eerder internationale erkenning met Memories of Murder. The Host draaide hij voor tien miljoen dollar, de helft gefinancierd door Zuid-Korea, de helft door Japan. Het monster werd digitaal getemd door de Amerikaan Kevin Rafferty, die eerder al de effecten verzorgde van onder meer The Phantom Menace, The Mummy Returns en Men in Black II. Joon-ho Bong balanceert met The Host op een slappe koord tussen actie, slapstick en horror. Het no-nonsense toontje is genadeloos on-Amerikaans. De knapste scène zit al vroeg in de film: terwijl de drums ritmisch aanzwellen, begint het monster aan zijn eerste vernietigingstocht aan de oever van de rivier.
 
The Host is een sterke monsterfilm. Onder de oppervlakkige Godzillaverhaallijn gloort een sociale parabel, gedragen door solide karakters die er alles voor over hebben de mensen die ze liefhebben te vinden en bevrijden. Op het einde vlechten enkele verhaallijnen in elkaar, maar Zuid-Korea is Amerika niet: een happy end is niet altijd zo happy. Integendeel, na de laatste confrontatie plakt Joon-ho Bong nog een trieste, zwaarmoedige codex aan de prent. The Host is grappig, snedig en leuk; maar bekruipt je ook door een unheimliche, zware, droevige ondertoon. Het is maar de vraag of die extra laag behouden blijft bij de onvermijdelijke Amerikaanse remake.