THE MESSENGERS

Vroeg of laat lijkt iedere regisseur ten prooi te vallen aan de lokroep van Hollywood. Zelfs de onmetelijk getalenteerde Hongkongse tweeling Danny en Oxide Pang (ook wel bekend onder hun pseudoniem The Pang Brothers) wilde wel eens ontdekken hoe het is om in Amerikaland met grote budgetten te mogen spelen. En dat terwijl ze het in Azië niet bepaald moeilijk hebben om aan de bak te komen. Dankzij hun succesfilms The Eye en Bangkok Dangerous behoren de heren namelijk tot de elite van de Aziatische cinema.
 
Maar misschien is net daarom hun overstap naar het glamoureuze Hollywood geen grote verrassing. De Amerikaanse filmstudio’s hebben er de afgelopen jaren werk van gemaakt om zoveel mogelijk Aziatisch talent naar hun contreien te lokken. Begin jaren ’90 mocht actieregisseur John Woo als eerste afzakken (zij het om een Jean-Claude Van Damme-verhikel in te blikken), gevolgd door collega’s Tsui Hark, Ronny Yu en Ringo Lam. Later volgden vooral de horror-regisseurs. Maar helaas werden de Amerikaanse films van gevierde grootheden als Takashi Shimuzu (The Grudge) of Hideo Nakata (The Ring Two) niet met dezelfde fanfare onthaald als hun werk in het Oosten. Net als de massa remakes van Aziatische horrorfilms, slaagden de regisseurs er niet in hun eigen stempel op hun films te drukken. Daarvoor zaten de Amerikaanse studiobazen te veel met hun vingers in de pap. Hetzelfde lijkt nu ook de Pang Brothers te overkomen. Ze zijn naar Amerika gehaald op kracht van hun indrukwekkende oeuvre, maar moeten zich in Hollywood eerst weer bewijzen met onwaardige b-films. Want uiteindelijk had het kleurloze The Messengers door zowat iedereen geregisseerd kunnen worden. Van de kenmerkende Pang-stijl is er nauwelijks nog een spoor.
 
En dat terwijl producent Ghost House (het productiehuis van Sam Raimi, in het verleden ook niet vies van experimentjes) de Pangs best wat vrijheid had kunnen geven. De heren zijn immers van alle markten thuis. Ze kunnen regisseren, maar zijn ook begaafde scenaristen, cameramannen en monteurs van zowel eigen als andermans klassiekers (zoals de Infernal Affairs-trilogie). In dat opzicht is het dubbel zo jammer dat hun grote Hollywood-debuut een beetje flets uitvalt. Eigenlijk gaat het al mis bij de opzet van het verhaal. Want hoe vaak hebben we al niet gezien hoe een gebroken gezinnetje naar een aftandse boerderij trekt om daar een nieuw leven op te bouwen? In ware Amity-stijl vertellen nu ook de Pangs het verhaal van de jonge Jess (Kristin Stewart), die met haar ouders (de nogal comateus acterende Penelope Ann Miller en Dylan McDermott) naar een farm in North Dakota verhuizen om Jess weer op het rechte pad te krijgen. De rebelse tiener kreeg ooit een ongeluk terwijl ze dronken achter het stuur zat, met haar kleine broertje op de achterbank. De peuter kreeg tijdens de botsing een flinke klap en kan daardoor nog steeds niet praten. Uiteraard heeft Jess dus nog wat goed te maken bij haar ouders, maar ze maakt opnieuw geen goede indruk als ze al na de eerste nacht spoken begint te zien.
 
Vanaf dat moment is het hek van de dam en krijgen we opnieuw een arsenaal horror-clichés voorgeschoteld die zelfs de Pangs maar met moeite opnieuw kunnen verpakken. Migrerende vlekken op plafonds en muren, enge witte jongetjes die onder lakens vandaan kruipen en akelig schokkende spook-monsters die langs de plafonds kruipen. Kenners van de Oosterse griezelcinema hebben het allemaal al eens eerder gezien, en zullen dus niet uitzonderlijk geboeid worden door The Messengers. Ook verhaaltechnisch zit het allemaal nogal knullig in elkaar. De clou's die leiden tot het oplossen van het mysterie zijn zelfs zo overduidelijk, dat je je afvraagt of enkel Jess over een minimale hoeveelheid intelligentie beschikt. Scenarist Stuart Beattie, dankzij zijn scripts voor Collateral en Pirates of The Caribbean toch niet de eerste de beste, maakt het zich deze keer wel erg gemakkelijk. Naast de overduidelijke verwijzingen naar The Amityville Horror zijn ook The Grudge, Poltergeist en zelfs The Birds nooit ver weg.
 
Het meest teleurstellende van al is nog dat de Pangs nooit de kans krijgen om los te komen van de afgelikte Hollywood-stijl. Hun Aziatische films worden gekenmerkt door schaarse dialogen, inventieve camerastandpunten, vakkundige spanningsopbouw en pompende soundtracks. In The Messengers is daar op één scène na niets terug te vinden. En laat net die ene échte Pang-scène het hoogtepunt van de film zijn (u zult hem ook meteen herkennen): de waarlijk bloedstollende ontmoeting tussen Jess, haar broertje en een spook in de gangen van het huis. Om van uit je stoel te vallen, zo spannend. Maar daarmee hebben we het beste wel gehad. De rest van The Messengers is routinematig, lusteloos geacteerd en overbodig. Liever hadden we gezien dat de Pangs lekker in Azië waren gebleven om daar ongestoord hun ding te doen. Maar zelfs dat is ons niet gegund, want ook hun volgende film is iets typisch Amerikaans: een remake van Bangkok Dangerous. Mét Nicolas Cage... en mét een aantal onbegrijpelijke wijzigingen aan de originele premisse. We houden ons hart vast.