PERFECT STRANGER

Je kan veel zeggen over ’s werelds grootste filmindustrie, maar soms brengen ze echte troep onze bioscoopzalen in. Nochtans lijkt het op papier vaak veelbelovend. De studio neemt eerst enkele succesvolle acteurs, mogelijk zelfs ex-Oscarwinnaars en genomineerden. Vervolgens stellen ze een groot budget beschikbaar, liefst twintig miljoen of meer. De sterren kunnen per slot van rekening niet alleen op water en brood leven. Uiteindelijk komt daar een gewillige regisseur bij, mogelijkerwijs zelfs ééntje die ooit een goede film heeft gemaakt. Het resultaat: huilen met de pet op.
 
Of je doet de pet af en doet hem voor je ogen, het maakt niet zoveel uit. Het probleem bij Perfect Stranger ligt bij een goed verhaal. Het gebrek aan een goed verhaal welteverstaan. Als de wonderschone Halle Berry haar intrede doet zijn er nog geen wolkjes te bekennen. De overdonderende schoonheid van haar Rowena zou nog een blinde toeschouwer aan het beeldscherm zuigen. Nadat haar vriendin Grace wordt vermoord, blijkt dat deze vlak voor haar dood een affaire met zakenman Harrison Hill heeft gehad. Voor Rowena is het duidelijk: hij is schuldig aan de dood van Jenny.
 
De ambitieuze journaliste zint op wraak en wil er zo snel mogelijk een groots mediaverhaal van maken. De hitsige computernerd Miles, de altijd even sukkelige Giovanni Ribisi, geeft hierbij ondersteuning. Als een ware Miss Marple gaat de leading lady undercover bij de firma van HH. Ook met erotische chatsessies, zo totally 2007, probeert ze zijn schuld te bewijzen. We zien helaas vaker een computerscherm dan de twee acteurs in elkaars bijzijn. Iets wat toch redelijk essentieel is voor het slagen van een erotische thriller. Niet in deze toch opvallend slechte productie, die er soms wel opvallend gelikt uitziet.
 
As gelikt as money can buy waarschijnlijk. Vooral Berry, die twee jaar geleden een Oscar won voor haar schitterende rol in het integrerende Monster’s Ball, is bij momenten opvallend slecht bezig. Je zou er spontaan een soort puntenrijbewijs voor Oscarwinnaars voor willen instellen. Drie keer in overtreding: gouden beeldje inleveren! Voor Perfect Stranger krijgt ze bijna twee punten aangerekend.
 
Waarschijnlijk wordt ze ook tegengewerkt door het op zijn zachtst gezegd belachelijke script. Alsof de scenarist non-stop opzettelijk probeert de meest ongeloofwaardige situaties te schetsen. Vooral de laatste tien minuten spannen hierbij de kroon. We zien plotwendingen waar een gemiddelde soapkijker jaloers op zou zijn. De kijker kan zich met recht afvragen waarom regisseur James Foley voor het eindresultaat niet het “ik schaam me voor mijn film-pseudoniem” Alan Smithee gebruikte. Perfect Stranger komt namelijk nergens verder dan een gemiddelde aflevering van een slechte televisieserie.
 
Of, vooruit, een slechte aflevering van een gemiddelde televisieserie. In ieder geval niet het resultaat waar gerenommeerde acteurs hun naam aan willen verdienen en studio’s miljoenen in willen pompen. Het is moeilijk te beseffen dat Foley ooit het nagenoeg perfecte Glengarry Glenn Ross inblikte. De enige keer dat het woordje perfect bij zijn nieuwe film gebruikt gaat worden is bij het voorlezen van de titel. De schoonheid van Hally Berry laten we hierbij voor het gemak buiten beschouwing.