MON FILS A MOI

Films over verstikkende liefdes, wie kent ze niet? Deze Frans-Belgische coproductie was bijna aan zelfverstikking gaan doen, want het heeft lang geduurd voor men deze film op de rails heeft gekregen. Eindelijk is het resultaat in de bioscoop te zien.
 
Julien is een jongen aan het begin van zijn adolescentie. Zijn moeder kan hier moeilijk mee om en, onderhevig aan humeurwisselingen, probeert ze hem zo dicht mogelijk bij haar te houden. Genegeerd door haar man, richt ze al haar liefde op haar zoon, en controleert en beheerst ze hem zo veel mogelijk. Toch ziet ze niet dat Julien zich meer en meer terugtrekt in zichzelf, ook niet wanneer zijn zus Suzanne haar daar probeert op te wijzen. In het geheim slaagt Julien er toch nog in om een vriendinnetje te hebben dat hij iedere week ontmoet bij zijn grootmoeder.
 
In deze film draait het helemaal om de personages, en dan vooral om de relatie tussen moeder en zoon. De eerste paar seconden van de film zien er heel onheilspellend uit, maar onmiddellijk daarna word je in een op het eerste gezicht heel normaal gezinnetje geplaatst. Moeder is huisvrouw die zorgt voor zoon en dochter, vader is een hardwerkende professor aan de universiteit die weinig tijd heeft voor zijn gezin. Toch merk je na verloop van tijd dat de moeder er soms wel erg rare gewoontes op na houdt tegenover haar zoon. Wat in het begin nog grappig lijkt te zijn, wordt naarmate je meer ziet alleen maar schrikwekkender. We zien Julien evolueren van een redelijk normale jongen naar een asociale puber die gecontroleerd wordt op alles. Er wordt naar het einde toe een bijna ondraaglijke spanning opgebouwd, die maar op één manier kan eindigen.
 
In deze karakterstudie was het belangrijk om sterke acteurs te vinden, en daar is men in geslaagd. De jonge Julien (Victor Sevaux), van wie het de eerste rol ooit is, speelt overtuigend het onderdrukt kind. Wanneer je hem ineengedoken op de badkamervloer ziet zitten omdat zijn moeder hem de toegang tot zijn kamer verbiedt, kan je niet anders dan medelijden voelen. De vader speelt dan weer een extreem onderkoelde rol, en kiest ervoor om blind te blijven voor de problemen met zijn zoon. Je wilt hem meer dan eens een klap voor zijn kop geven omdat hij niet wil helpen, maar het blijft wel geloofwaardig. Ook de zus van Julien, Suzanne, speelt een krachtige rol, hoewel ze er niet in slaagt om haar broer te redden.
 
De ster van de film is natuurlijk de moeder, gespeeld door een schitterende Nathalie Baye. In één scène speelt ze nog een ongelooflijk monster die haar zoon volledig door het slijk haalt, terwijl ze in de volgende scène poeslief is en er weer in slaagt haar zoon volledig voor zich te winnen. Deze moderne Cruella De Vil is des te angstaanjagender omdat Nathalie Baye erin slaagt om haar volkomen natuurlijk te laten overkomen, zonder dat er ook maar een realistische kans op ontsnapping is voor Julien.
 
De locaties worden kaal en strak in beeld gebracht. Het statige herenhuis waarin het gezin woont, wordt soms meer als een gevangenis in beeld gebracht dan als een gewone gezinswoning. Je zal goed moeten zoeken om ook maar één tikje warmte in deze film te ontwaren.
 
Mon Fils à Moi is dan ook vooral een frustrerende film. Je ziet het fout lopen, maar je kan er helemaal niets aan doen en je zal moeten blijven kijken tot het bittere einde. De film heeft op het filmfestival van San Sebastian in september 2006 de Golden Seashell gewonnen, en actrice Nathalie Baye won de Silver Seashell, wat genoeg zegt over de kwaliteiten van deze productie. Freud zou een vette kluif hebben aan de personages in deze film. Maar ook gewone filmliefhebbers zullen genieten van deze puike prent. Geef je moeder een knuffel, de volgende keer dat je ze ziet.