THE HITCHER

Er bestaan tientallen verhalen, boeken en films over lifters die in de stromende regen de duim omhooghouden en zich, eens in een auto, ontpoppen tot psychopathische moordenaars. De bekendste film is wellicht The Hitcher uit 1986 met Rutger Hauer als weergaloze bad guy. Sean Bean mag zijn rol als liftende malloot nog eens dunnetjes over doen in een overbodige, makke remake.
 
Elk jaar worden er 42.000 mensen vermoord op de autosnelweg. Hoeveel konijnen worden vermorzeld of libellen te pletter vliegen tegen een voorruit, komen we aan het begin van The Hitcher niet te weten. Het vermalen konijn en de geplette libelle uit het openingsshot verraden genoeg over de weinig subtiele toon die de verdere film zal uitstralen. Conform de tijdsgeest krijgt de film uit de jaren tachtig de gruwelijke meerwaarde die we anno 2007 van horrorfilms als Hostel of Wolf Creek gewend zijn. Met als climax een lichaam dat, vastgeboden tussen twee vrachtwagens, simpelweg uit elkaar gereten wordt.
 
Aan het basisconcept van de film uit 1986 is niet zoveel veranderd. Een jong koppel, Grace en Jim, brengen hun lentevakantie on the road door. Hun bestemming: enkele vrienden van Grace in New Mexico. De road trip begint met het geflikflooi dat je van twee geile, jonge modepoppen mag verwachten. 's Nachts, terwijl het pijpenstelen regent, gaat het mis. Het koppeltje pikt een lifter op. Die trekt een mes. De miserie is onomkeerbaar. De lifter sukkelt een paar keer uit de wagen, maar weet Grace en Jim keer op keer terug te vinden. Als een beul hakt hij zich een weg over de snelweg. De politie ziet Jim en Grace verkeerdelijk voor een stelletje massamoordenaars.
 
Twee ingrediënten maakten de originele Hitcher tot een semi-klassieker in het genre: de spannende Duel-achtige opbouw en de rauwe, dodelijke blik van Rutger Hauer. De remake van Michael Bay's productiehuis Platinum Dunes (zie ook The Texas Chainsaw Massacre en The Amityville Horror) heeft geen van beide. De subtiele sfeerschepping uit het origineel maakt in de remake al snel plaats voor expliciete beelden. Sean Bean grimast zich een kaakverstuiking maar is nooit zo angstaanjagend als Rutger Hauer. Bean is een solide acteur, maar is hier als psychopathische gek jammerlijk miscast. Zoals het in een horrorremake uit de 21^ste eeuw betaamt, worden de hoofdrollen gespeeld door twee acteurs die zo uit een modeblad weggelopen zijn. Zachary Knighton en Sophia Bush – die we uit tv-reeksen zouden moeten kennen - proberen via deze film het grote doek te veroveren. Ze mogen elkaar betasten in de obligate douchescène. Douchen is het laatste wat wij zouden doen als buiten een moordenaar rondloopt.
 
Gelukkig regisseert Dave Meyers (Foolish) met de rem op het gaspedaal. De videoclipregisseur van onder meer The Offspring, Britney Spears en Jennifer Lopez trapt niet in de val van een te snelle, hippe MTV-montage. Hij neemt de tijd, trekt shots langer dan je zou verwachten en toont op die rustige manier hoop voor de toekomst. Zijn geduldige, bewonderenswaardige aanpak neemt niet weg dat The Hitcher na een tijdje ontspoort in een ongeloofwaardige, saaie opeenstapeling van achtervolgingen en shoot outs. Halfweg de film is de rek uit het elastiekje. Op het einde van de prent vraagt de moordenaar aan Grace wat ze voelt als ze een geweer in haar handen heeft, met de vinger al rond de trekker gekromd. Ze antwoordt dat ze niets voelt, en vat daarmee perfect samen wat de film bij de toeschouwer losmaakt.