FRACTURE

Er zijn van die dagen dat alles tegenzit: het weer slaat om wanneer je het gras wilt maaien, je sensuele partner wordt vervangen door een wietrokende dertiger, je zapt per ongeluk naar de zoveelste aflevering van Emma. Maar er zijn ook nog zekerheden in het leven: Anthony Hopkins als wreedaardige snoodaard die iedereen om de tuin wil leiden en daarvoor alle middelen inzet. Wat kan er nog aantrekkelijker klinken?
 
Terwijl de aanhoudende geruchten over de zoveelste Hannibal Lecter film langs de nieuwsrubrieken passeren, besloot de oudgediende Hopkins in afwachting in een ander gelijkaardig, ietwat rustiger personage te kruipen. Waarschijnlijk zat de afgrijselijke prequel Hannibal Rising daar ook wel voor iets tussen. Zijn tegenspeler is opkomend-talent-van-dienst Ryan Gosling, de loverboy uit de The Notebook en de psycho-boy uit het middelmatige Murder by Numbers. De producenten speelden het veilig, en kozen voor een regisseur, Gregory Hoblit, die ervaring had met rechtbankthrillers. De man was verantwoordelijk voor het prima Primal Fear en het patriottische oorlogs- annex gerechtsdrama Hart’s War. Een veelbelovende cast voor een veelbelovende film.
 
Het verhaal gaat aardig van start: Ted Crawford (Anthony Hopkins) is een steenrijke ingenieur die erachter komt dat zijn vrouw flikflooit met een detective . Dat is niet naar zijn zin en dus knalt hij een kogel door het hoofd van zijn lieftallige echtgenote. De man is niet van plan een zware strijd te leveren en geeft zich zonder veel problemen over aan de goedgelovige politie. Enter Willy Beachum (Ryan Gosling), een openbare aanklager met een reputatie om u tegen te zeggen. De loverboy heeft zojuist promotie gemaakt en is niet van zin zijn uiterste best te doen om deze zaak af te handelen. Zwaar tegen zijn zin gaat hij alsnog op zoek naar het broodnodige bewijsmateriaal. Tussendoor papt hij aan met zijn toekomstige bazin (Bondgirl Rosamund Pike) die het leuker zou vinden dat hij de zaak zou laten vallen. De man moet zich immers inzetten voor een grootse rechtzaak voor zijn toekomstige baan. Snel even afhandelen denkt iedereen, maar wat blijkt? Ted Crawford is een ijselijk ingenieus meesterbrein die iedereen te slim af is. Hij heeft kennelijk nooit het vuurwapen afgevuurd. Kan Beachum de boel nog redden? U mag zelfs niet raden.
 
De openingsscène is briljant. Hopkins (intussen al 70) staat in vertrouwde stijl zijn vrouw te bespioneren, vuurt enkele vurige beschuldigingen af om daarna zonder enige gelaatsverandering de trekker over te halen. De man verduistert enkele betastbare zaken alvorens de politie (met de minnaar op kop) hem komt overrompelen. We lijken vertrokken voor een heerlijke kat- en muisthriller, maar het idee zakt even vlug in elkaar als de plot zelf. Iedereen ziet immers hoe Hopkins zijn plan uitwerkt, wat de spanning er helemaal uithaalt. Is niet het ergste denk je dan, enkele vurige discussies zijn altijd op zijn plaats, maar ook hier stelt de film teleur. Ryan Gosling kan namelijk het briljante acteerspel van tegenspeler niet volgen. Zijn schouderophalend acteergedoe werkt meer op de zenuwen dan het hem goed uitkomt. Na de uitstekende opbouw verdwijnt Hopkins ook nog eens bijna een half uur uit de film, waardoor je elke affectie met het verhaal verliest. Het verhaal, nochtans geschreven door Daniel Pyne, de scenarist van het uitmuntende Manchurian Candidate, verrast en knettert nooit echt en drijft je voort naar een ontknoping die je al na een half uurtje zag aankomen.
 
Een complete tegenvaller dus? Niet helemaal. De briljante opening geeft even blijk van een uitstekende thriller en Anthony Hopkins blijft op zijn oude dag nog steeds voor huiveringwekkend acteerwerk zorgen. Maar eens de rechtzaak erop zit weet je dat je naar een dertien-in-een-dozijn thrillertje zit te kijken die nergens boven de middelmaat uitstijgt. Volgende keer beter, Anthony.