BLADES OF GLORY

Will Ferrell is god is de VS. Zijn populariteit is mede door de optredens in Saturday Night Live erg groot. Zo groot dat hij het zich kan veroorloven om film na film rare onaantrekkelijke personages te spelen die door alle vrouwen worden bemind. Dat was in het erg amusante Anchorman: The Legend of Ron Burgundy al één van de beste grappen en in Blades of Glory neemt Ferrell nog een extra stapje. Wat heet, hij doet een extra pirouette, schroef en achterwaartse salto. Meet Chazz Micheal Michaels, een goddelijk aantrekkelijke… euh… kunstschaatsster!
 
Hij en Jimmy MacElroy (Jon ‘Napoleon Dynamite’ Heder) vormen al jarenlang de crème de la crème van de internationale mannenschaatswereld. Totdat ze op een dag exact dezelfde tijd rijden en voor het eerst in hun carrière het erepodium moeten delen. Het houten bouwwerk blijkt niet bestand tegen het gewicht van hun ego’s. De twee beginnen onder het toeziend oog van tientallen camera’s een verbaal gevecht dat al snel en behoorlijk letterlijk overslaat in non-verbaal beukwerk. Uiteindelijk eindigen de beide heren in de rechtzaal. De rechter van dienst is onverbiddelijk. Hij legt beide heren de zwaarst mogelijke straf op: een levenslange verbanning uit de schaatssport.
 
Jaren later zijn de twee tegenpolen volledig afgegleden. De voormalige sexgod Michaels speelt de slechte tovenaar in een schaatssprookje. Zonder een goede beurt (liefst met meer dan één vrouw) en enkele liters alcohol gaat hij het ijs niet meer op. Ferrell speelt een man die voor een publiek van allemaal kleuters zijn pak onderkotst en zo'n schuine taal uitslaat dat een gemiddelde stand-up comedian ervan terugdeinst. Je moet het maar kunnen waarderen, maar als iemand ermee weg kan komen, is Ferrell het wel. Hij krijgt zeker credit voor zijn hilarische personificatie van America’s Iceskating Nightmare.
 
De ideale schoonzoon MacElroy werkt inmiddels in een winkel voor ijsschaatsen, waar hij van vijfjarige meisjes totaal niet het respect krijgt dat hoort bij een voormalig kampioen. Gelukkig wijst een geflipte fan hem plots op het feit dat hij nog altijd mee kan doen aan een andere discipline: het parenschaatsen. “I’m still going to kill you someday”, laat de dankbare fan hem afsluitend weten. MacElroy zoekt een vrouwelijke partner maar vindt… Michaels! Ze gaan wederom op de vuist en in de cel komt Coach (Craig T. Nelson) hen vertellen dat ze nog één kans hebben om de beide carrières uit het slop te trekken. Ze moeten het eerste mannelijke schaatskoppel ooit worden.
 
In het conservatieve Amerika is iedere verwijzing naar homoseksualiteit waarschijnlijk hilarisch, Blades of Glory kan immers niet zonder. De film is een typische sportcomedy geworden, zoals we die kennen van vele films met Adam Sandler. Helaas is het script niet sterk genoeg en de regie nergens verrassend zodat je toch na een tijdje het ‘dit hebben we al eerder en beter gezien-gevoel’ krijgt. Ook de bordkartonnen hoofd- en bijrollen dragen hieraan bij. Door het komische talent van Heder en natuurlijk Farell, die naar verluidt bijna alles improviseerde, blijft Blades of Glory het aanzien waard. Uiteindelijk zakt de voorspelbare en bij vlagen erg schuine komedie, slechts met één been door het ijs.