FLYBOYS

Het zit James Franco niet mee de laatste jaren. Het opkomende talent maakte een veelbelovende start met zijn innemende James Dean vertolking in de gelijknamige film uit 2001, speelde een grote bijrol in de jongste blockbusterfilm Spider-Man en zijn sequels, speelde naast Robert De Niro een knappe bijrol in het voor de meesten onbekende City By the Sea, kreeg lof van Robert Altman met zijn rolletje in The Company, acteerde knap in het nochtans mooie maar hopeloos geflopte epos Tristan & Isolde en ging mee ten onder de afgrijselijk slechte Disney productie Annapolis. Dat het opkomende talent koos voor een nieuw oorlogsdrama mag enigszins verbazen, want zijn vorige oorlogsavontuur The Great Raid had maar weinig succes in en buiten de V.S. Flyboys werd toevertrouwd aan regisseur Tony Bill, die in 1997 de tv-film Oliver Twist met Richard Dreyfuss inblikte. Dat deze niet onaardige doch verschrikkelijk patriottische knaller geen nieuwe wending aan Franco’s carrière zal geven, was al te besluiten aan de negatieve commentaren in zijn openingsweekend.
 
In het jaar 1917 besluiten enkele moedige (kent u er dan andere?) Amerikanen mee te strijden in de eerste Wereldoorlog tegen de Duitsers. Ze nemen vrijwillig dienst in het Franse leger om daar met de nieuwste vliegtuigen de Duitsers uit te lucht te mogen knallen. Uiteraard vliegen deze idealen vlug aan diggelen bij hun eerste confrontatie (de sympathieke Jean Reno had hun nochtans gewaarschuwd) met de vijand waardoor ze beseffen dat ze alleen door samen te werken de boel kunnen overleven. Deze groep staat onder leiding van de Rancher Blaine Rawlings (James Franco stapte zelfs in Steven McQueen’s voetstappen door vliegles te volgen) die onderweg ook nog eens verliefd wordt op een plaatselijke Franse schone. Hij wordt geholpen door Reed Cassidy (Martin Henderson uit het onmenselijk slechte Torque), een depressieve oorlogspiloot die al zijn makkers zag sneuvelen, en daarmee koste wat kost The Black Flacon naar het hiernamaals wil knallen, een Duitse piloot met een grijns waar The Joker zelf van gaat lopen…U hoeft geen genie te zijn om te voorspellen dat de Europese soldaten ver naar de achtergrond verdreven worden om plaats te maken voor de moedige Amerikanen die de oorlog op hun keerpunt brengen.
 
Als dramatische oorlogsthriller stelt deze prent teleur. De oorlogsdreiging is soms mijlenver te zoeken wat dodelijk is voor de spanning, en de personages zijn wandelende clichés die elk wel hun eigen probleem hebben. Het verhaal is te patriottisch voor woorden (bij bepaalde scènes lach je zelfs groen) en van dramatische opvoering of romantische subplot heeft Tony Bill duidelijk nooit veel opgestoken. James Franco levert degelijk werk, maar kan zich nooit staande houden onder de patriottische (opgelegde!) sfeer. De man toont wel over enig charisma te beschikken en tracht meermaals de meubelen te redden. De actiescènes zijn knap gemaakt en beschikken over een heerlijk 80’s gevoel, maar kunnen uiteraard nooit opboksen tegen het spektakel van pakweg Saving Private Ryan of Windtalkers. Als actiefilm krijg je dus duidelijk je zin, en zelfs heel af en toe (lees: héél af en toe) krijg je zelfs nog eens een verrassende scène te zien: James Franco die in het heetst van de strijd twijfelt aan zijn doel! Het ultieme duel! Ja, af en toe verheft deze puur Amerikaanse knaller zich naar goed entertainment, al komt het nooit in je op luidkeels de Walkure te ontketenen. De hippe soundtrack van Trevor Rabin (nochtans knap werk geleverd in Coach Carter en Remember the Titans) laat trouwens goed merken dat er voor drama geen plaats is gemaakt.
 
Eerlijk is eerlijk, de film verveelt geen seconde. De Engelse gronden die dienst deden voor het Franse platteland worden knap in beeld gebracht, maar helpen zo wel de oorlogsdreiging definitief de nek om. Toch verdient James Franco stukken beter dan deze actievolle – bij momenten hypocriete – patriottische oorlogsprent. Hetzelfde geldt trouwens voor Jean Reno, die eeuwig krediet heeft verdiend met Léon. Dus, beste mensen, gun James Franco uw aandacht, geniet van de luchtgevechten, laat u niet vangen door de Amerikaanse heldenpraat en hoop dat Franco’s volgende oorlogsprent (In the Valley of Elah, de nieuwste film van Paul ‘Crash’ Haggis) meer wordt dan een neerstortende Zeppelin.