THE DEAD GIRL

Welk effect kan een dood meisje hebben op de levens van vier onbekende vrouwen? Dat is de vraag die regisseur Karen Moncrieff zich stelt in haar film The Dead Girl. Ze deelt de film op in vijf delen, elk deel belicht een ander personage, wiens leven door het vermoorde meisje op zijn kop wordt gezet. De vrouwen worden op één of andere manier onderdrukt en kunnen door het dode meisje ontsnappen aan hun situatie. Maar verder dan dat gaat de film van Moncrieff niet. Enerzijds heeft ze wel het lef om er geen thriller van te maken, iets waar de brutale moord op het meisje wel toe uitnodigt, maar anderzijds mist de film diepgang. Hoewel de verhalen van de vrouwen schrijnend zijn, grijpen ze je niet bij de keel. Eens de lichten in de zaal opnieuw aanspringen, ben je het dode meisje allang vergeten.
 
Nochtans heeft The Dead Girl potentieel. De film begint met enkele mooie shots van de verwilderde, dorre vlakten even buiten Los Angeles, waar het dode meisje ligt te wachten om gevonden te worden door een ietwat vreemde, bedeesde vrouw (Toni Collette). Deze vrouw behelst het eerste luik van de film: The Stranger. Het vinden van het meisje verandert haar leven ingrijpend. Ze verlaat haar oude, bedlegerige moeder, die haar fysiek en mentaal terroriseert en vindt liefde bij een timide man die in de supermarkt werkt.
 
Het tweede luik, The Sister, vertelt het verhaal van een depressieve jonge vrouw die in het vermoorde meisje haar verdwenen zus herkent. Hoewel later blijkt dat ze het bij het verkeerde eind had, geeft het haar wel de moed om hulp te vragen om de verdwijning van haar zus te verwerken. Het derde deel, The Wife, lijkt op het eerste gezicht niets te maken te hebben met het dode meisje, maar langzaam wordt het duidelijk dat de man van de vrouw waar het om draait, er vreemde praktijken op nahoudt. Zijn vrouw, die door haar man aan haar lot wordt overgelaten, ontdekt dat hij niet is wie hij lijkt te zijn.
 
Met het vierde deel, The Mother, lijkt de film meer op het leven van het vermoorde meisje te focussen. Haar moeder ontdekt dat haar weggelopen dochter zich prostitueerde en op haar beurt ook moeder was geworden. Het laatste deel focust onvermijdelijk op het dode meisje zelf (Brittany Murphy), die de laatste uren van haar leven als een soort emotionele rollercoaster beleeft. Maar hoewel er de hele film een soort aura van lieftalligheid en onschuld rond het dode meisje hangt, wordt dit in het laatste deel te niet gedaan. Het meisje blijkt een vuilgebekte, aan drugs verslaafde vrouw te zijn die naar een soort zelfdestructie toeleeft.
 
Hoewel het verhaal zich kabbelend voortbeweegt, de verschillende delen van de film van elkaar gescheiden door tussentitels, word je als toeschouwer nooit echt betrokken in de wereld van de vrouwen. De schakels tussen de delen zijn soms ver te zoeken, vooral bij de overgang tussen The Sister en The Wife lijkt het dode meisje fysiek verdwenen te zijn. Enkel haar geest dwaalt nog rond in een hoekje van het verhaal. Maar het deel The Wife was nodig om toch op een manier de dood van het meisje te verklaren. Mocht de moord voor de toeschouwer onopgelost gebleven zijn, had het The Dead Girl misschien op een hoger niveau kunnen brengen.
 
Maar er schorten nog dingen aan de film. De manier waarop de vrouwen geportretteerd worden, is clichématig en voorspelbaar. Moncrieff houdt op geen enkel moment haar actrices onder controle, ze schreeuwen en huilen dat het een lieve lust is. Het lijkt alsof elke vrouw die de film bevolkt een hysterische, mentaal gestoorde furie is, die raast en tiert totdat ze geen energie meer heeft. Vooral de tirannieke moeder uit het eerste deel en het dode meisje zelf, spannen hier de kroon. Enkel Tony Collette lijkt zich nog enigszins in te houden. Haar personage moet het meer hebben van een ingetogen rusteloosheid, die meer tot verbeelding spreekt dan de huilende, schreeuwende vrouwen die de rest van de film bevolken. Deze clichématige aanpak zorgt er ook voor dat de essentie van het verhaal verloren gaat. Het lijkt niet langer te draaien rond de impact van het dode meisje op de levens van de vrouwen, maar een wedstrijdje ‘wie is er mentaal het meeste verziekt?’ Dan spant het dode meisje wel de kroon.
 
The Dead Girl heeft inderdaad potentieel, maar spijtig genoeg komt het er niet uit. Moncrieff probeert diepgang en emotie in haar film te leggen, maar vervalt in clichés. Het idee van een vijfluik is niet bijzonder origineel en doordat de delen zo afgelijnd getoond worden, laat het weinig aan de verbeelding van de toeschouwer over. Misschien had ze beter een voorbeeld genomen aan Crash of Magnolia, waar de linken tussen de personages veel intenser en minder voor de hand liggend worden voorgesteld. Het lijkt alsof Moncrieff niet echt voluit durfde te gaan bij het maken van The Dead Girl. Ze blijft te veel aan de oppervlakte en levert dan ook een film af die diepgang en intensiteit mist.